Η Μέρκελ είναι αλλού! Η ώρα της δραχμής και των συσσιτίων πλησιάζει...

Ενώ η Άνγκελα Μέρκελ δεν έχει αποφασίσει ακόμη αν θα παραστεί στη Σύνοδο κορυφής της Πέμπτης, ο Βενιζέλος και οι λοιποί κυβερνητικοί διαστρεβλωτές της πραγματικότητας, δηλώνουν αισιόδοξοι για τ αποτελέσματά της!
Απ' αυτή τη Σύνοδο το μόνο που θα προκύψει είναι Ραντεβού το Σεπτέμβρη!
Ως τότε δεν θα έχει μείνει τίποτε όρθιο σ αυτή εδώ τη χρεοκοπημένη χώρα που επιστρέφει γκαζωμένη η δραχμή και τα συσσίτια...

Διαβάστε το άρθρο του Δημ. Καζάκη που δημοσιεύτηκε πριν ένα χρόνο στο"Ποντίκι" για να αντιληφθείτε πόσο βουτηγμένοι στα σκατά είμαστε>

Η χρεοκοπία της χώρας είναιδεδομένη.

Όχι επειδή την επιδιώκουν κάποιοι καταχθόνιοι και σκοτεινοί κερδοσκόποι, αλλά διότι το κράτος και η οικονομία της χώρας δεν μπορούν πια να σηκώσουν το βάρος της εξυπηρέτησης των δανείων. Αυτή είναι η αλήθεια που κρύβει συστηματικά η κυβέρνηση από τον ελληνικό λαό.

* Ο κ. Παπανδρέου, μιλώντας στην 8η Σύνοδο του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ στις 20.3, διαβεβαίωνε: «Να είναι όλοι βέβαιοι, να είναι ακόμα πιο βέβαιοι οι διάφοροι καλοθελητές, που καθημερινά διαδίδουν ψευδείς ειδήσεις για τη χώρα μας, με προφανείς σκοπιμότητες: Η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπήσει. Δεν θα την αφήσουμε να χρεοκοπήσει».

Η δήλωση αυτή μοιάζει εξαιρετικά με μια άλλη ιστορική δήλωση, τουΕλευθερίου Βενιζέλου, όταν, σε διάγγελμά του προς τον ελληνικό λαό στις 27 Σεπτεμβρίου 1931, διαβεβαίωνε κι αυτός: «Δίδω προς τον ελληνικόν λαόν την προσωπική διαβεβαίωσιν ότι έχω απόλυτον την πεποίθησιν ότι ημπορούμεν να διατηρήσωμεν την ακεραιότητα του εθνικού μας νομίσματος και να αποφύγωμεν επομένως τας συμφοράς που θα επακολούθουν την ανατροπήν της σταθεροποιήσεως».

Την εποχή εκείνη είχαν ανακαλύψει μια άλλη νομισματική πανάκεια για τα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας, την οποία, αντί για ευρώ, την ονόμαζαν χρυσή δραχμή. Για να στηριχθεί το «ισχυρό νόμισμα» της Ελλάδας, που ήταν κλειδωμένο με τη χρυσή αγγλική λίρα, ξεπουλήθηκε κυριολεκτικά το σύμπαν. Όλες οι υποδομές της χώρας δόθηκαν σε ξένες εταιρείες (Ούλεν, Πάουερς κ.λπ.), ενώ η χρυσή δραχμή χρηματοδοτήθηκε αδρά με πληθώρα δανείων.

Λαϊκά συσσίτια

Για να στηριχθούν η χρυσή δραχμή και το πρόγραμμα δημόσιου δανεισμού εφαρμόστηκε σκληρή λιτότητα με την κατάργηση κάθε κοινωνικής δαπάνης. Η μόνη κοινωνική πρόνοια που απέμεινε στη χώρα ήταν τα λαχεία και τα λαϊκά συσσίτια των φιλανθρωπικών σωματείων. Οι εφημερίδες της εποχής δημοσίευαν καθημερινά δεκάδες θανάτους από την πείνα.

Το κράτος, προκειμένου να συνεχίσει τη στήριξη της χρυσής δραχμής και να πληρώνει τα τοκοχρεολύσια των δανείων του, έκλεινε τα δημόσια σχολεία, δημοτικά και γυμνάσια, και απέλυε δασκάλους και καθηγητές. Το σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων κλήθηκε να καταβάλει με τη βία έως και το 50% των αποδοχών του. Πολλοί απ’ αυτούς απολύθηκαν.Απαγορεύτηκε ο συνδικαλισμός στους δημοσίους υπαλλήλους και οι απεργίες στους εργάτες, ενώ οι διαδηλώσεις κηρύχθηκαν παράνομες.

Η Ελλάδα είχε τεθεί υπό διπλή κηδεμονία, όχι μόνο του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου που είχε εγκατασταθεί ήδη από το 1898, ως αποτέλεσμα της χρεοκοπίας επί Τρικούπη το 1893 και του ελληνοτουρκικού πολέμου της ντροπής του 1897, αλλά και της Δημοσιονομικής Επιτροπής τηςΚοινωνίας των Εθνών, η οποία, προκειμένου να προστατεύσει τα συμφέροντα των δανειστών της χώρας, απαιτούσε να χυθεί αίμα. Οι κυβερνήσεις της χώρας, ως τυφλά και πειθήνια όργανα της κηδεμονίας, εκτελούσαν με υπερβάλλοντα ζήλο τις έξωθεν εντολές.

Το αποτέλεσμα μπορεί εύκολα να το φανταστεί κανείς. Λίγους μόνο μήνες μετά τη διαβεβαίωση του Βενιζέλου η χρυσή δραχμή συνετρίβη και η χώρα κήρυξε επίσημα τη χρεοκοπία της λόγω αδυναμίας αποπληρωμής των χρεών της. Με το χρεοστάσιο η χώρα παραδόθηκε στο έλεος των δανειστών της. Προκειμένου αυτοί να πάρουν τα λεφτά τους, έφεραν ξανά στη χώρα τον βασιλιά, που είχε εκδιωχθεί το 1922, και βοήθησαν να ανοίξει ο δρόμος για το φασιστικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου του Μεταξά.

Όπως σήμερα, έτσι και τότε, οι λόγοι που οι πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες έφεραν την ευθύνη για τη χρεοκοπία της χώρας, επικαλούνταν για να δικαιολογηθούν ήταν η «ατάσθαλος οικονομική πολιτική» του κράτους. Κι όπως σήμερα με το ευρώ, έτσι και τότε, κάθε σκέψη για εγκατάλειψη της χρυσής δραχμής ισοδυναμούσε με σεισμούς, λιμούς και καταποντισμούς. Μόνο που οι σεισμοί, λιμοί και καταποντισμοί ήρθαν από την προσπάθειαδιάσωσης του «ισχυρού νομίσματος». Προκειμένου λοιπόν να διασωθεί το «ισχυρό νόμισμα», ας πέθαιναν η χώρα και ο λαός της.

Μάλιστα, μέχρι και ειδικό ταμείο ιδρύθηκε το 1930 για τη στήριξη της δραχμής, ανάλογο με αυτό του κ. Πετσάλνικου σήμερα. Το ταμείο αυτό οργάνωνε δεξιώσεις στα καλά σαλόνια των Αθηνών και καλούσε τις κυρίες του καλού κόσμου να δώσουν κοσμήματα και ό,τι άλλο πολύτιμο έχουν «διά την εθνικήν υπόθεσιν».

Η εξέλιξη ήταν προβλέψιμη. Κάποιοι αετονύχηδες καταχράστηκαν το ταμείο, λίγο πριν κηρυχθεί το επίσημο χρεοστάσιο, και κατέφυγαν σε χώρες της Λατινικής Αμερικής για να ζήσουν τη ζωή τους εις υγείαν των κορόιδων.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται…

Ένα παρόμοιο σκηνικό βλέπουμε να στήνεται και σήμερα προκειμένου να παραδοθεί η χώρα και ο λαός της στο έλεος των δανειστών και των αγορών. Οι ίδιες λογικές, οι ίδιες δικαιολογίες, οι ίδιες πρακτικές, τα ίδια αποτελέσματα. Τι συνέβη όμως και βρεθήκαμε ξανά ως χώρα σε κατάσταση χρεοκοπίας; Ο πίνακας που παραθέτουμε είναι αποκαλυπτικός. Σύμφωνα μ’ αυτόν, οι πληρωμές για τα δάνεια που έχουν συνάψει οι κυβερνήσεις της χώρας εκτινάχθηκαν από 23,8 δισ. ευρώ το 2000 στα 84,2 δισ. ευρώ το 2009. Δηλαδή από το 17,4% του ΑΕΠ της χώρας το 2000, στο 35% του ΑΕΠ το 2009!

Μπορεί να αντέξει αυτό το βάρος η οικονομία της χώρας; Και βέβαια όχι. Εδώ βρίσκεται το όλο πρόβλημα. Όταν η χώρα έχει φτάσει να ξοδεύει το140% των εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού για εξυπηρέτηση του δανεισμού της, είναι προφανές ότι βρίσκεται σε κατάσταση χρεοκοπίας, είτε το θέλει είτε δεν το θέλει, είτε το γνωρίζει είτε όχι.

Πού οφείλεται αυτός ο δανεισμός; Η συνηθισμένη δικαιολογία είναι το σπάταλο κράτος. Από τον πίνακα όμως βλέπουμε ότι η συμμετοχή των κρατικών ελλειμμάτων στον δημόσιο δανεισμό είναι ασήμαντη. Την τελευταία δεκαετία το ελληνικό Δημόσιο πλήρωσε συνολικά σε εξυπηρέτηση δανείων πάνω από 450 δισ. ευρώ και δανείστηκε εκ νέου σχεδόν 486 δισ. ευρώ. Απ’ αυτόν τον νέο δανεισμό μόλις το 3,1% κατά μέσο όρο πήγε στην κάλυψη του δημοσιονομικού ελλείμματος. Όλα τα υπόλοιπα πήγαν στην αναχρηματοδότηση του δημόσιου χρέους.

Ακόμη και για το 2009, όπου το δημόσιο έλλειμμα έφτασε τα 17,1 δισ., ο νέος δανεισμός του Δημοσίου ξεπέρασε συνολικά τα 85,2 δισ. ευρώ. Με άλλα λόγια το δημόσιο έλλειμμα συνέβαλε στον νέο δανεισμό του Δημοσίουμόνο κατά 20%. Επομένως, προς τι τα μέτρα και η λιτότητα για να περιοριστεί το δημόσιο έλλειμμα; Η αλήθεια είναι ότι, όσο κι αν περιοριστεί το δημόσιο έλλειμμα, όσο κι αν σφίξουν το ζωνάρι οι δημόσιοι υπάλληλοι, όσο κι αν περιοριστούν οι κρατικές δαπάνες, όσους φόρους κι αν μαζέψουν οι εισπρακτικοί μηχανισμοί του κράτους, δεν πρόκειται να αναχαιτιστεί το δημόσιο χρέος.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, με βάση τις καλύτερες δυνατές προβλέψεις, το δημόσιο χρέος της χώρας θα εκτιναχθεί έως το 2012 στα 350 δισ. ευρώ, δηλαδή στο 135% του ΑΕΠ. Πράγμα που σημαίνει ότι η ετήσια εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους θα αγγίξει ή και θα ξεπερνά το 40% του ΑΕΠ. Κι όλα αυτά με την προϋπόθεση ότι όλα τα μέτρα της κυβέρνησης θα αποδώσουν τα αναμενόμενα. Πράγμα φυσικά πολύ αμφίβολο.

Γιατί η κυβέρνηση, που διαρρηγνύει υποκριτικά τα ιμάτιά της για τους μισθούς και τις συντάξεις που πληρώνει το Δημόσιο, δεν λέει κουβέντα για τον φόρο αίματος που πληρώνει η χώρα στους δανειστές της; Για λόγους σύγκρισης και μόνο αξίζει να σημειώσουμε ότι το σύνολο των αμοιβών και συντάξεων που πληρώνει το κράτος στους δημόσιους υπαλλήλους ανήλθε το 2009 στα 25,5 δισ. ευρώ, δηλαδή στο 10,6% του ΑΕΠ της χώρας.

Ολόκληρο το ποσό αυτό φτάνει μόλις στο 31% του συνόλου των εξόδων για την εξυπηρέτηση του δημόσιου δανεισμού τον ίδιο χρόνο. Τι περιμένει λοιπόν να αποκομίσει η κυβέρνηση από τη λιτότητα, εκτός από την εξουθένωση των εργαζομένων και της κοινωνίας;

Προς τα πού βαδίζουμε;

Για να καταλάβουμε τι σημαίνει η επιβάρυνση από την εξυπηρέτηση του χρέους και πόσο ανατροφοδοτεί την έξαρση του δημόσιου χρέους, αρκεί να πούμε το εξής: Την τελευταία δεκαετία (2000-2009) το ελληνικό Δημόσιο πλήρωσε στους δανειστές του περίπου πάνω από 450 δισ. ευρώ.

Παρ’ όλα αυτά το δημόσιο χρέος της χώρας όχι μόνο δεν συγκρατήθηκε, αλλά αυξήθηκε την ίδια δεκαετία πάνω από σχεδόν 155 δισ. ευρώ! Ενώ τα επόμενα δύο χρόνια, με τις καλύτερες δυνατές προβλέψεις, το ελληνικό Δημόσιο θα κληθεί να πληρώσει συνολικά πάνω από 180 δισ. ευρώ για εξυπηρέτηση ενός διαρκώς αυξανόμενου χρέους. Πώς είναι δυνατόν να συνεχιστεί αυτή η αιμορραγία χωρίς να οδηγηθεί η χώρα στη διάλυση και η κοινωνία στην ανέχεια;

Αυτός είναι ο λόγος που δεν μπορεί να υπάρξει άλλη πολιτική, αν δεν αντιμετωπιστεί πρώτα απ’ όλα ο βρόχος του δανεισμού και δεν ξεφύγει η χώρα από τη θανάσιμη λαβή που της έχουν εφαρμόσει οι δανειστές της με τη συνεπικουρία της Ε.Ε. Όσο για το ποιος φταίει για την κατάσταση, δεν έχει παρά να κοιτάξει κανείς τα στοιχεία των ελλειμμάτων στην παραγωγή, στο εμπορικό ισοζύγιο, αλλά και την τεράστια διαφυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στα τέλη του 2009 (με βάση τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία του ΔΝΤ) έχουν βγει από την Ελλάδα πάνω από 200 δισ. δολ. που έχουν τοποθετηθεί σε κάθε είδους κερδοσκοπία (μετοχές, ομόλογα, παράγωγα κ.λπ.) του εξωτερικού!

Ποιοι τα έβγαλαν από την Ελλάδα; Οι δημόσιοι υπάλληλοι; Κι από πού βγήκαν αυτά; Προφανώς από τη λεηλασία της χώρας, από τα υπερκέρδη των μονοπωλίων, των καρτέλ και των τραστ, τα οποία φρόντισαν να διογκώσουν με τις πολιτικές των ιδιωτικοποιήσεων, των ανοιχτών αγορών και της απορρύθμισης όλες οι κυβερνήσεις.

Μάλιστα, σύμφωνα με την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, στα τέλη του 2009 υπήρχαν ως καταθέσεις κατοίκων της Ελλάδας σε τράπεζες του εξωτερικού 15 δισ. ευρώ. Αναλογικά με το οικονομικό μέγεθος της χώρας, η Ελλάδα είναι μια από τις χώρες με τις περισσότερες καταθέσεις κατοίκων της σε τράπεζες του εξωτερικού. Οι ιδιοκτήτες αυτών των λογαριασμών δεν είναι περισσότεροι από 3.000. Αν είχαμε την ευκαιρία να ακτινοσκοπήσουμε τους λογαριασμούς αυτούς, θα ανακαλύπταμε την αφρόκρεμα του επιχειρηματικού και πολιτικού κόσμου της χώρας. Πρόκειται για μια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία που δεν της καίγεται καρφί για το τι θα απογίνει η χώρα.

Όταν μιλάμε για κέρδη και υπερκέρδη, αρκεί να πούμε ότι, σύμφωνα με τους National Accounts της Eurostat, σε κάθε 1.000 ευρώ νέα προϊόντα και υπηρεσίες (δηλαδή προστιθέμενη αξία) που παρήγαγε ετησίως η ελληνική οικονομία την τελευταία δεκαετία, τα 560 ευρώ μετατράπηκαν σε επιχειρηματικό κέρδος και μόλις τα 350 σε αποζημίωση των εργαζομένων. Στην Ε.Ε. η αντίστοιχη κατανομή είναι 360 υπέρ του επιχειρηματικού κέρδους και 550 υπέρ της εργασίας!

Η Ελλάδα κατέχει την υψηλότερη θέση στην Ε.Ε. ως προς το μερίδιο του προϊόντος της που νέμεται το επιχειρηματικό κέρδος, το οποίο το 2008 (για το οποίο διαθέτουμε στοιχεία) έφτασε στο ύψος ρεκόρ του 59,5%. Πίσω της ακολουθούν η Βουλγαρία, η Ουγγαρία, η Τσεχία, η Ιρλανδία κ.ο.κ.

Το ελληνικό κράτος υπήρξε από της ιδρύσεώς του σπάταλο, διεφθαρμένο και βαθύτατα παρασιτικό. Κι αυτό επειδή οικοδομήθηκε για να εξυπηρετήσει μια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία, η οποία το αξιοποίησε για να λεηλατήσει τη χώρα και τον λαό της. Ο δανεισμός ήταν εξ υπαρχής ένας από τους πιο προσοδοφόρους τρόπους να χρηματοδοτηθεί αυτή η λεηλασία. Έτσι προέκυψαν και οι απανωτές χρεοκοπίες του ελληνικού κράτους. Υπολογίζεται ότι, από τα 170 χρόνια του επίσημου ελληνικού κράτους έως το τέλος του 20ού αιώνα, η χώρα βρέθηκε σε κατάσταση πτώχευσης στα 50από αυτά.

Η τελευταία επίσημη πτώχευση ήταν αυτή του 1932. Και τότε ο λαός ήξερε πολύ καλά ότι οι κυβερνήτες της χώρας που την οδήγησαν στη χρεοκοπία δεν ήταν τίποτε περισσότερο από ένα σώμα πολιτικών «επαγγελματιών επιδιωκόντων ατομικά συμφέροντα και εξαγοραζομένων υπό των διαφόρων αναδόχων εταιριών, της δωροδοκίας διενεργουμένης διά του εις το Χρηματιστήριον διεξαγομένου παιγνιδίου, όπερ πράκτορες καθωδήγουν εκ των διαδρόμων της Βουλής», όπως έγραφε εκείνη την εποχή ο επιφανής ιστορικός Π. Καρολίδης.

Σήμερα βαδίζουμε ολοταχώς προς μια νέα επίσημη πτώχευση. Κι αυτό διότι φαίνεται αδιανόητο στην κυβέρνηση της Ελλάδας, όπως έγινε και σε ανάλογες εποχές παλιότερα, να αμφισβητήσει την εξάρτηση της χώρας από τους δανειστές και τις διεθνείς αγορές. Φαίνεται αδιανόητο στην κυβέρνηση να προτάξει το συμφέρον της χώρας και του λαού της, έναντι των συμφερόντων των αγορών, των τραπεζών και των ισχυρών της Ε.Ε.

Έτσι όλοι μαζί έχουν δρομολογήσει για τη χώρα μια ακόμη καταστροφική πτώχευση. Το βασικό πρόβλημα της κυβέρνησης είναι το πώς θα τεθεί η χώρα υπό κηδεμονία προκειμένου οι διεθνείς τοκογλύφοι και οι αγορές να κατασχέσουν και να δημεύσουν ό,τι μπορούν.

Οι συζητήσεις στην Ε.Ε., οι κινήσεις της κυβέρνησης και τα πακέτα των μέτρων αφορούν την προετοιμασία του εδάφους και την τελική μορφή που θα πάρει η επίσημη μετατροπή της χώρας σε αποικία του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου. Αυτό θα γίνει υπό την κηδεμονία της Ε.Ε., του ΔΝΤ ή ενός συνδυασμού και των δύο; Θα γίνει με το ευρώ, με την επιστροφή σ’ ένα ελεγχόμενο και πληθωριστικό εθνικό νόμισμα, ή με την επιβολή διπλού νομίσματος;

Όλα αυτά δεν είναι παρά λεπτομέρειες που υπηρετούν την ίδια βασική κατεύθυνση, την ίδια πορεία προς την επίσημη πτώχευση και δήμευση της χώρας.

Εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους και νέος δανεισμός 2000-2009 (σε εκατ. ευρώ)
	Πληρωμές δανείων	Νέος δανεισμός	Πιστωτικά υπόλοιπα 31/12	Πρωτογενές αποτέλεσμα**
2000	23.773	29.875	143.608	1.601
2001	25.509	31.960	155.838	4.501
2002	33.340	35.897	166.117	3.773
2003	35.219	37.968	171.323	-431
2004	41.465	50.047	197.830	-3.397
2005	42.074	44.797	214.142	-1.543
2006	37.133	38.748	225.207	1.357
2007	60.920	61.656	239.801	-718
2008	67.467	69.661	262.308	-3.361
2009*	84.184	85.230	298.524	-17.054
Σύνολα	451.084	485.835	-	-15.272
* Εκτιμήσεις Προϋπολογισμού 2010.
** Το Πρωτογενές Αποτέλεσμα (πλεόνασμα ή έλλειμμα) ισούται με την αφαίρεση των μη πιστωτικών εσόδων του Δημοσίου από τις πρωτογενείς δαπάνες, οι οποίες είναι όλα τα έξοδα του Δημοσίου εκτός από τις δαπάνες για την εξυπηρέτηση του χρέους.
Πηγή: Επεξεργασία Ισολογιστικών στοιχείων του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους 2000-2008. Το Πρωτογενές Αποτέλεσμα από την Τράπεζα της Ελλάδος, Στατιστικό Δελτίο Οικονομικής Συγκυρίας, διάφορα τεύχη. http://www.kourdistoportocali.com/default.aspx?pageid=6890

Πως ο λαός της Ισλανδίας απελευθερώθηκε από τα δεσμά της χρεοκοπίας, αφού πρώτα κυνήγησε τους διεφθαρμένους τραπεζίτες του.

Αν κάποιος πιστεύει ότι δεν υπάρχει λογοκρισία σήμερα, ας μου πει πώς,
ενώ έγινε γνωστό τι συνέβη στην Αίγυπτο, δεν γράφτηκε ποτέ τι συμβαίνει
στην Ισλανδία:

Στην Ισλανδία ο λαός κατάφερε να παραιτηθεί η κυβέρνηση, εθνικοποίησε τις μεγαλύτερες τράπεζες, αποφάσισε να μην πληρώσει το χρέος που είχαν δημιουργήσει αυτές στην Μ. Βρετανία και την Ολλανδία λόγω της κακής οικονομικής πολιτικής τους και κατέληξε να δημιουργήσει ένα λαϊκό σώμα για την αναδιαμόρφωση του συντάγματος.
 
Και όλο αυτό με ειρηνικές διαδικασίες. Μια πραγματική επανάσταση κόντρα στην εξουσία που μας οδήγησε στην παρούσα κρίση.
Εδώ, γιατί δεν μπορέσαμε να μάθουμε τίποτα γι' αυτά τα γεγονότα εδώ και δύο χρόνια;
Τι θα γινόταν αν όλοι οι Ευρωπαίοι πολίτες έπαιρναν παράδειγμα;
 
Αυτή είναι εν συντομία η ιστορία:

2008. Εθνικοποιείται η κύρια τράπεζα της χώρας. Καταρρέει το νόμισμα, σταματάει τη λειτουργία του το χρηματιστήριο. 
Η χώρα είναι σε πτώχευση.

2009. Οι διαμαρτυρίες του κόσμου μπρος στην Βουλή καταφέρνουν και κηρύσσονται πρόωρες εκλογές και προκαλούν την παραίτηση του πρωθυπουργού και όλης της κυβέρνησης. Συνεχίζει η άθλια κατάσταση της οικονομίας της
χώρας. 
Μέσω ενός νόμου προτείνεται να πληρωθεί το χρέος στην Μ. Βρετανία και την Ολλανδία, με την πληρωμή 3.500 εκ. ευρώ, που θα πληρώσουν όλες οι  ισλανδικές οικογένειες μηνιαία για 15 χρόνια με 5,5% επιτόκιο.

 2010. Ο κόσμος βγαίνει στους δρόμους και ζητάει δημοψήφισμα για το νόμο. Τον Γενάρη του 2010 ο πρόεδρος αρνείται να θέσει τον νόμο σε ισχύ και ανακοινώνει ότι θα υπάρξει αίτημα για λαϊκή ετυμηγορία.
 Τον Μάρτιο γίνεται το δημοψήφισμα και σαρώνει το ΟΧΙ στην πληρωμή με 93% των ψήφων.

H κυβέρνηση αρχίζει δικαστική έρευνα για ευθύνες για την κρίση. Αρχίζουν οι συλλήψεις τραπεζιτών και υψηλόβαθμων στελεχών. Η Interpol εκδίδει  διαταγή και όλοι οι εμπλεκόμενοι τραπεζίτες εγκαταλείπουν την χώρα.
Στο πλαίσιο της κρίσης, εκλέγεται ένα σώμα από πολίτες για να συγγράψει το νέο Σύνταγμα. 
Εκλέγονται 25 πολίτες, χωρίς πολιτική εξάρτηση, από τους 522 που παρουσιάστηκαν ως υποψήφιοι. Η προϋπόθεση υποψηφιότητας ήταν να είναι ενήλικοι και να έχουν προταθεί από 30 άτομα.
Το σώμα αρχίζει την εργασία του τον Φεβρουάριο του 2011 και θα  παρουσιάσει μια carta magna λαμβάνοντας υπ' όψιν τις ομόφωνες συστάσεις διαφορετικών συνελεύσεων που θα πραγματοποιούνται σε όλη τη χώρα.
Θα πρέπει να επικυρωθεί από την υπάρχουσα βουλή και από την επόμενη αναθεωρητική που θα προκύψει από τις επόμενες εκλογές.

Αυτή είναι η σύντομη ιστορία της Ισλανδικής επανάστασης: Παραίτηση ολόκληρης της κυβέρνησης, εθνικοποίηση της τράπεζας, δημοψήφισμα για τις κρίσιμες οικονομικές αποφάσεις, φυλάκιση των υπεύθυνων της κρίσης και
ξαναγράψιμο του συντάγματος από τους πολίτες.
 
Μίλησαν για όλ' αυτά τα ευρωπαϊκά ΜΜΕ? Φυσικά ΟΧΙ!
 
Ο ισλανδικός λαός έδωσε ένα μάθημα δημοκρατίας σ' όλον τον κόσμο.
 

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΜΙΑ ΣΧΕΤΙΚΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΑΠΟ TO TAXALIA>

ΟΧΙ ΜΕ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ, ΑΛΛΑ ΑΦΟΥ ΑΦΗΣΕ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΝΑ ΧΡΕΩΚΟΠΗΣΟΥΝ…..

Η Ισλανδία γελά, η Ιρλανδία κλαίει…

Θεαματική είναι η ανάκαμψη της ισλανδικής οικονομίας μετά την επιβλητική αντίσταση του λαού της, ο οποίος με δημοψήφισμα συνέτριψε την ψοφοδεή πολιτική της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης που είχε υποκύψει στους ξένους δανειστές και την εξανάγκασε να μην πληρώσει στους ξένους καταθέτες τις οφειλές των ιδιωτικών ισλανδικών τραπεζών, αφήνοντας τες να χρεοκοπήσουν. «Η ύφεση αποδείχθηκε λιγότερο βαθιά από όσο προβλεπόταν», ομολογεί ο Μαρκ Φλάνιγκαν, επικεφαλής της αποστολής του ΔΝΤ στην Ισλανδία, δηλώνοντας εντυπωσιασμένος από το γεγονός ότι οι Ισλανδοί κατόρθωσαν να διαφυλάξουν «το πολύτιμο σκανδιναβικό μοντέλο κοινωνικής προστασίας»….

Η Ισλανδία, η οποία δεν ανήκει στην ευρωζώνη, αντιμετώπισε τη χρεοκοπία της χώρας με μια συνολική πολιτική.
Πρώτον, υποτίμησε το εθνικό νόμισμα, την ισλανδική κορώνα, και επέβαλε ελέγχους και περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων. Αρχικά η κορώνα υποτιμήθηκε έναντι του δολαρίου κατά 50%, αλλά ήδη η υποτίμηση έχει περιοριστεί στο 30% και συρρικνώνεται.

Η χαμηλότερη ισοτιμία της κορώνας οδηγεί αμέσως στην αύξηση των εξαγωγών και στη μείωση των εισαγωγών, αντικαθιστώντας ένα τμήμα τους με τοπικά προϊόντα, με
αποτέλεσμα το εμπορικό ισοζύγιο της Ισλανδίας να παρουσιάζει ήδη πλεόνασμα από ελλειμματικό που ήταν.

Το ΑΕΠ της χώρας αυξήθηκε κατά 1,2% το τρίτο τρίμηνο του 2010. Ο πληθωρισμός, ο οποίος είχε εκτιναχθεί στο 18,6%, έπεσε ήδη κοντά στο 2,5%, που είναι ο στόχος της ισλανδικής κεντρικής τράπεζας. Το έλλειμμα του προϋπολογισμού θα είναι 6,3% φέτος, και ταχύτατα, ίσως και μέσα στο 2011, θα οδηγηθεί σε πλεόνασμα. Το δημόσιο χρέος, το οποίο έχει εκτιναχθεί στο 115% του ΑΕΠ, θα μειωθεί σταδιακά στο 80% του ΑΕΠ μέχρι το 2015.

Το δεύτερο μέτρο που πήραν οι Ισλανδοί ήταν ότι άφησαν τις ιδιωτικές τράπεζες να χρεοκοπήσουν. Κατόπιν τις εθνικοποίησαν, αλλά υπό τους εξής όρους:

Πρώτον, οι εθνικοποιημένες τράπεζες αναγνώρισαν όλες τις καταθέσεις των Ισλανδών πολιτών ώστε κανένας Ισλανδός να μη χάσει ούτε μία κορώνα από τις καταθέσεις του.

Δεύτερον, τα δάνεια που είχαν πάρει οι Ισλανδοί μεταφέρθηκαν στις εθνικοποιημένες τράπεζες, αλλά επειδή το νόμισμα είχε υποτιμηθεί, μειώθηκε και το ονομαστικό ύψος των δανείων, πέρα από τις σοβαρές άλλες διευκολύνσεις αποπληρωμής που έκανε το κράτος στους Ισλανδούς οφειλέτες για να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες που προκάλεσε η κρίση, ιδίως τον πρώτο καιρό (πάγωμα της πληρωμής δόσεων για μήνες κ.λπ.).

Τρίτον, οι εθνικοποιημένες τράπεζες δεν αναγνώρισαν καμιά υποχρέωση των ιδιωτικών χρεοκοπημένων τραπεζών σε χώρες του εξωτερικού. Ετσι οι Ισλανδοί φορολογούμενοι φορτώθηκαν τα βάρη διάσωσης των καταθέσεων των δικών τους και των συμπατριωτών τους, ενώ φόρτωσαν στους ξένους επενδυτές και καταθέτες τον λογαριασμό των συναλλαγών τους με τις ιδιωτικές ισλανδικές τράπεζες που χρεοκόπησαν. Απολύτως σωστό.

Η ανάκαμψη της ισλανδικής οικονομίας, γράφει το βρετανικό περιοδικό «Εκόνομιστ», δείχνει ότι «το έξτρα κόστος για μια χώρα που δεν στηρίζει τις τράπεζές της μπορεί να είναι εκπληκτικά μικρό. Η Ισλανδία άφησε τις τράπεζές της να χρεοκοπήσουν και το ΑΕΠ της έπεσε αθροιστικά κατά 15% από το ανώτατο στο κατώτατο σημείο πριν αρχίσει να ανακάμπτει. Η Ιρλανδία ”έσωσε” τις τράπεζές της και είδε το ΑΕΠ της να πέφτει 14%».

Αν συνυπολογίσει κανείς ότι το έλλειμμα του προϋπολογισμού της Ιρλανδίας απογειώθηκε στο ασύλληπτο 32% του ΑΕΠ και το δημόσιο χρέος της εκτινάχθηκε από το 25% του ΑΕΠ το 2007 στο 100% φέτος και θα φτάσει στο 120% του ΑΕΠ το 2013, με την ανεργία να ανέρχεται στην Ιρλανδία στο 14,1% έναντι 7,3% στην Ισλανδία, βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα ότι η «υπάκουη» Ιρλανδία βρίσκεται σε πολύ χειρότερη μοίρα από την «απείθαρχη» Ισλανδία.

«Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας είναι ότι αν το σοκ μιας υποτίμησης μπορεί να πυροδοτήσει μια βίαιη κρίση και πολύ επώδυνη, μια πολιτική λιτότητας και αποπληθωρισμού εξαιτίας του χρέους καταλήγει να προκαλεί περισσότερες ζημιές» συμπεραίνει η βρετανική εφημερίδα «Ντέιλι Τέλεγκραφ».
«ΕΚΟΝΟΜΙΣΤ»

Οταν το ευρώ γίνεται παγίδα

Ενα μάθημα των αντίθετων επιλογών Ισλανδίας και Ιρλανδίας είναι ότι «τα οφέλη τού να ανήκει μια μικρή χώρα σε μια μεγάλη νομισματική ένωση δεν είναι καθόλου αυτά που κάποτε εκθειάζονταν ότι είναι» γράφει το περιοδικό «Εκόνομιστ» και συνεχίζει: «Οταν πανικόβλητοι επενδυτές εγκατέλειπαν τα μικρά νομίσματα το φθινόπωρο του 2008, το ευρώ φαινόταν καταφύγιο.

Δύο χρόνια μετά, το ευρώ μοιάζει περισσότερο με παγίδα για χώρες που αγωνίζονται να ξανακερδίσουν εξαγωγική ανταγωνιστικότητα. Η Ελλάδα και η Ιρλανδία έχασαν την εμπιστοσύνη των αγορών, παρόλο που και οι δύο εκδίδουν ομόλογα σε ευρώ». Οσο για τους Ισλανδούς, που αρχικά θεώρησαν το ευρώ σωτηρία, τώρα δεν θέλουν ούτε να το ακούσουν!

http://kourdistoportocali.com/default.aspx?pageid=6859

Αριστερο η παλλαικο μετωπο;

Αν το μέτωπο είναι αριστερό και θα αφορά την αριστερά, ή τέλος πάντων τις δυνάμεις εκείνες που μπορούν να συμφωνήσουν στα προτάγματα που θέτετε, τότε αποκλείει εκ προοιμίου την μεγάλη πλειοψηφία του λαού που βρίσκεται αμήχανη, αλλά ακόμη εγκλωβισμένη στον δικομματισμό. Γιατί θα πρέπει πρώτα αυτός ο κόσμος να γίνει αριστερός για να παλέψει για ζητήματα και αιτήματα που ήδη καταλαβαίνει ότι επείγουν; Γιατί πρέπει να εναποθέσει τις ελπίδες του στην όποια αριστερά;

Γιατί θα πρέπει να δεχθεί ότι το δικό του μέτωπο πρέπει να το συγκροτήσουν ηγεσίες και πολιτικές δυνάμεις που έχουν αποτύχει να τον συνεπάρουν ή να τον κερδίσουν; Θέλω να πω μ’ αυτό ότι κανένα μέτωπο της αριστεράς, καμμιά αριστερή συσπείρωση δεν πρόκειται να κερδίσει τον απλό κόσμο, ακόμη κι αν έχει σωστές θέσεις. Κι αυτό γιατί θέτει ως προαπαίτηση, αφενός, να αλλάξει ο κόσμος μυαλά πριν παλέψει για τα αιτήματά του και, αφετέρου, να δεχθεί εκ προοιμίου ως ηγέτες την συνάντηση κορυφής δυνάμεων και ομάδων της αριστεράς χωρίς ιδιαίτερη λαϊκή απήχηση και επιρροή. Γιατί θα πρέπει να τα δεχτεί αυτά ο απλός κόσμος και γιατί δεν θα τα θεωρήσει ένα ακόμη καπέλο από περίεργους τύπους που θέλουν να τον καβαλήσουν, όπως έκαναν δεκαετίες τώρα τα κόμματα που ψήφιζε.

Το μόνο μέτωπο που μπορεί να πετύχει είναι μόνο εκείνο που αναφέρεται απευθείας στον λαό και τον καλεί να το οικοδομήσει ο ίδιος. Όπως συνέβη με το ιστορικό ΕΑΜ. Είναι τυχαίο το γεγονός ότι σήμερα την ανατροπή του καθεστώτος, την διαγραφή του χρέους, την έξοδο από το ευρώ, την λαϊκή κυριαρχία και εθνική ανεξαρτησία, τα αναγνωρίζει ως δικά του άμεσα αιτήματα μια μεγάλη μάζα του απλού κόσμου; Σε ποια τακτική οφείλεται κάτι τέτοιο; Σ’ αυτήν που ακολουθήσαμε εξαρχής μαζί με μια δράκα συντρόφων, ή σ’ αυτήν που ακολούθησαν τα άλλα αριστερά σχήματα; Δεν το λέω για επαίνους, αλλά για να συνάγουμε συμπεράσματα για την τακτική που πρέπει να ακολουθήσουμε. Αν είχαμε ακολουθήσει την τακτική που πρότειναν και ακολούθησαν τα σχήματα της αριστεράς από την αρχή της κρίσης, πιστεύετε στ’ αλήθεια ότι σήμερα θα είχαμε ένα τόσο μεγάλο ακροατήριο που να δέχεται να συζητήσει ακόμη και την έξοδο από την ΕΕ;

Αυτό που νομίζω ότι πετύχαμε μέχρι τώρα είναι ένα μεγάλο μέρος των άλλοτε ψηφοφόρων του δικομματισμού να αποδέχεται σήμερα τα αιτήματα που αναδείξαμε ως δικά του. Γιατί θα πρέπει να του απαιτήσεις να γίνει αριστερός για να τα παλέψει; Γιατί θα πρέπει να δεχτεί την ανατροπή του καπιταλισμού ως κινητήρια λογική του μετώπου; Έτσι ή αλλιώς τα αιτήματα αυτά οδηγούν αναγκαστικά σε σύγκρουση και υπέρβαση του συστήματος. Αν θέλει πραγματικά η αριστερά και μάλιστα η επαναστατική, να βοηθήσει υπάρχει μόνο ένας τρόπος: να συνδράμει άμεσα και πρακτικά στην συγκρότηση ενός παλλαϊκού μετώπου, χωρίς συμφωνίες κορυφής και χωρίς συντεταγμένες συνιστώσες. Ένα παλλαϊκό μέτωπο ανοιχτό σε όλους τους απλούς εργαζόμενους, που θα καλύψει τα μεγάλα κενά οργάνωσης στη γειτονιά και τον χώρο δουλειάς της τεράστιας πλειοψηφίας που βρίσκεται εκτός συνδικάτων και πολιτικών οργανώσεων. Το μέτωπο αυτό μπορεί να συγκροτηθεί μόνο πάνω σε μια ελάχιστη πρόταση ανατροπής και εξουσίας που είναι κατανοητή και αποδεχτή από τις πολύ πλατιές μάζες, χωρίς κανένα ιδεολογικό προαπαιτούμενο. Χωρίς αυτόν τον κόσμο δεν μπορείς να θέσεις άμεσα ζήτημα εξουσίας και χωρίς αυτό δεν διεκδικείς τίποτε περισσότερο από μια ακόμη αντιπολίτευση στον οδοστρωτήρα των κυρίαρχων πολιτικών. Η κοινωνία ήδη διαισθάνεται, ανεξάρτητα από το πώς το ερμηνεύει, ή αν το ερμηνεύει ορθά, ότι αν δεν απαλλαγεί εδώ και τώρα από το καθεστώς που έχει αρχίσει να επιβάλλεται στην χώρα, χάθηκε. Και η διαίσθησή της είναι ορθή. Ή συγκροτείται παλλαϊκό μέτωπο που θέτει άμεσα και με όρους μαζών θέμα εξουσίας, ή θα συντριβεί κάθε είδους λαϊκή και εργατική αντίσταση για δεκαετίες.

Σ’ αυτό το δίλλημα πάει να απαντήσει το ΕΠΑΜ. Μπορεί να μην το απαντά με τον καλύτερο τρόπο. Όμως, σας παρακαλώ δείξτε μου μια άλλη πρόταση που να μπορεί να απαντήσει καλύτερα. Κι αν υπάρξει κάποια τέτοια, προσωπικά δηλώνω ότι θα την υπηρετήσω με όλες μου τις δυνάμεις. Μέχρι να συμβεί κάτι τέτοιο ακολουθώ την μόνη τακτική που έχει αποδείξει εκ του αποτελέσματος ότι μπορεί να μιλήσει στην καρδιά ολόκληρου του εργαζόμενου λαού και να τον κερδίσει διαπερνώντας διαχωριστικές γραμμές ιδεολογίας και κομματικής ένταξης.

Συντροφικά Δημητρης Καζακης

http://oantaios.blogspot.com/2011/07/blog-post_4065.html

Α ρε Άρη...

Σταματήστε να μας σώζετε

Παρακολουθώ κι εγώ, μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο, την υπεράνθρωπη προσπάθεια, που καταβάλει η κυβέρνηση του G.A.P. και των σύγχρονων αυλικών του, με σκοπό την διάσωση της χώρας. Η ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου προγράμματος, χθες, ήταν ένα ακόμα πολύ σημαντικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση, σύμφωνα πάντα με τα μέλη της κυβέρνησης.

Στην πραγματικότητα είμαστε θεατές, σε ένα θέατρο σκληρότατου νεοφιλελεύθερου παραλόγου. Πρωταγωνιστές 154 ανίκανοι (και ατάλαντοι) βο(υ)λευτές μαζί με μία συμπαθέστατη υπερήλικη κυρία, που με αρκετό κόπο άρθρωνε λόγο. Η υπόθεση της τραγωδίας έχει να κάνει με την διάσωση των τραπεζών και των «golden boys», την εξυπηρέτηση του μεγάλου κεφαλαίου (πολυεθνικών, μεγαλοεργολάβων και γενικά μεγαλοκαρχαριών της χώρας ή του εξωτερικού) και την συγκάλυψη όλων όσων λεηλάτησαν το ελληνικό κράτος και τους κόπους των πολιτών του. Με τις σκληρές συνέπειες των πολιτικών τους, πάντα άδικα κατανεμημένες, να βαραίνουν μόνο τα λαϊκά στρώματα της κοινωνίας και με επιχείρημα το «μαζί τα φάγαμε» ενός ξεμωραμένου 70χρονου πρώην ψευτο-κνίτη. Μοναδικό ελαφρυντικό, η υποτροπιάζουσα βλακεία που τον διακρίνει, σύμφωνα με δικές του, πρόσφατες δηλώσεις.



Σημαντικό ρόλο παίζουν επίσης και τα ανθρωποειδή άβουλα μέλη της ΕΛ.ΑΣ, πάντα παρέα με τα χρυσαυγίτικα σκυλιά τους και πιστοί στο ραντεβού τους απέναντι στα δίκαια αιτήματα των χιλιάδων διαδηλωτών για δικαιοσύνη, αξιοκρατία και πραγματική δημοκρατία. Θεωρώ ότι χρωστάμε ένα μεγάλο ευχαριστώ σε αυτά τα συμπαθητικά θηλαστικά χαμηλής νοημοσύνης για τα χθεσινά γεγονότα στην Πλατεία Συντάγματος, κι αυτό γιατί με τις απρόκλητες και δολοφονικές επιθέσεις (στην πλειοψηφία τους) απέναντι στους «αγανακτισμένους», δίδαξαν, με τον καλύτερο τρόπο και χωρίς να το θέλουν, ένα κομμάτι της ελληνικής ιστορίας που οι περισσότεροι είχαν την εντύπωση ότι είχε θαφτεί με το πέρασμα του χρόνου. Προσπάθησαν σκληρά αλλά με μεγάλη επιτυχία να αναβιώσουν «ένδοξες στιγμές» του φασιστικού παρελθόντος στο κέντρο της πρωτεύουσας. Φρόντισαν -δείχνοντας υπερβάλλοντα ζήλο- να καταλάβουμε ποια ήταν η κατάσταση στην Ελλάδα στα μέσα της δεκαετίας του ’60 ή του ’70. Οι ευθύνες για τα χθεσινά τραγικά γεγονότα έξω από τη βουλή και στο κέντρο της Αθήνας, εκτός από τον G.A.P. και τον αρμόδιο υπουργό Χ. Παπουτσή, βαραίνουν παράλληλα και όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, καθώς συμφώνησαν στην πρόταση του G.A.P., για την «αρπακολατζίδικη», καφενειακού τύπου συζήτηση του μεσοπρόθεσμου εκτρώματος στη βουλή, με την μορφή του κατεπείγοντος.



Τα μέλη της κυβέρνησης κατάφεραν χθες να νομιμοποιήσουν με τη συμπεριφορά τους τον όρο «κοινοβουλευτική δικτατορία». Επιβεβαίωσαν όλους εμάς που φωνάζουμε χρόνια τώρα για την αισχρή εσωκομματική κατάσταση που επικρατούσε στο ΠΑΣΟΚ τα τελευταία χρόνια και που αυτή θα οδηγούσε.



Το μόνο που έχει απομείνει «αριστερό» στο οικοδόμημα ΠΑΣΟΚ, που ίσως κάποτε να υπήρξε κίνημα για λίγο, είναι μόνο το όνομά του, κι αυτό αλλαγμένο από τον κόσμο σε σοσια-ληστικό ή ΜΠΑΤΣΟΚ, έτσι ώστε να αντικατοπτρίζονται οι συνέπειες των πολιτικών που έχουν εφαρμοσθεί την τελευταία δεκαετία (τουλάχιστον…).



Το κίνημα της «εθνικής ανεξαρτησίας» και της «λαϊκής κυριαρχίας» έχει μετατραπεί σε ένα σύγχρονο, ευρωπαϊκό, σκληρό, νεοφιλελεύθερο κόμμα εξουσίας και συμπεριφέρεται εδώ και πολύ καιρό, σαν να είναι η ιδρυτική διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη του 1974 μια άσχημη, μακρινή ανάμνηση ή μια κακή παρένθεση στην 37χρονη ιστορία του. Ειδικά τα τελευταία χρόνια θυμίζει «την βάρκα μας την κουρελού την χιλιομπαλωμένη» , μόνο που αντί για νερά, μπαίνει μέσα ο κάθε τυχάρπαστος κυρίως για να κάνει το ψώνιο του ή να εξυπηρετήσει συμφέροντα (μικροπολιτικά, οικονομικά, κλπ) ή καταστάσεις και λογικές που ανήκουν σε άλλες εποχές και άλλους πολιτικούς χώρους. Οι όποιες υγιείς δυνάμεις ή φωνές καταπνίγονται με την πρώτη ευκαιρία και με συνοπτικές διαδικασίες. Πρέπει να πλέουν όλοι με τις επιλογές της ηγεσίας, όποιες κι αν είναι αυτές. Το γεγονός ότι η πολυφωνία είναι πλέον άγνωστη λέξη και οτι οι καταστάσεις αυτές θυμίζουν το γνωστό «αποφασίζομεν και διατάζομεν» αποτελεί μια ακόμα σύμπτωση. Προσωπικά, θεωρώ λογικές αυτές τις πρακτικές από έναν «ηγέτη» , που εκλέχθηκε για πρώτη φορά από τη βάση με μοναδικό υποψήφιο τον εαυτό του. Αυτή ήταν και η μοναδική φορά που νίκησε σε νούμερα τον «κανένα».



Σε αυτές τις σύγχρονες, σοσιαλιστικές μεθόδους του G.A.P. και των «ελβετόψυχων» συνεργατών του, χρειάζονται και ταιριάζουν ανθρωπάκια άβουλα και ανίκανα, με σχεδόν ανύπαρκτο ιδεολογικό υπόβαθρο, ώστε η «προβατοποίηση» τους να είναι ακόμα πιο εύκολη και η κομματική πειθαρχία και σιωπή εξασφαλισμένη, ακόμα και τούτη την ώρα του, πρόστυχου ξεπουλήματος της χώρας.



Για αυτό κι αν ρίξει κανείς μια ματιά σε στιγμιότυπα των τελευταίων συνεδρίων ή κάποιας άλλης μεγάλης εσωκομματικής διαδικασίας, θα δει στην μεγάλη τους πλειοψηφία, πρόσωπα που ο κόσμος αποκαλεί πολύ απλά, «νεροκουβαλητές» και τυχοδιώκτες «παραγοντίσκους» , με ειδικότητα στο φίλημα κατουρημένης ποδιάς και λουσάτες κυρίες, φορτωμένες πανάκριβα αξεσουάρ σαν λατέρνες, που θυμίζουν γερασμένες ξεπεσμένες βίζιτες σε αποστρατεία. Όλοι μαζί στη μάχη της πασαρέλας, της φωτογραφίας και του γλειψίματος, για να σταθούν στο ύψος των πολιτικών περιστάσεων.

Οι παραπάνω λόγοι (κι ίσως ακόμα περισσότεροι), και οι χρόνιες υγιείς συναναστροφές μου με ανθρώπους που σέβονται τον εαυτό τους, στηρίζοντας τις αρχές και τον λόγο τους με τις ανάλογες πράξεις, δυναμώνουν την επιθυμία αποχώρησής μου από την νομαρχιακή επιτροπή Αχαΐας, της οποίας ήμουν μέλος από το 2007 μέχρι σήμερα. Ευχαριστώ όλους όσους με τίμησαν στις εσωκομματικές εκλογές καλπονοθείας του 2007 και ελπίζω να μην τους απογοήτευσα με την παρουσία μου όλο αυτό το χρονικό διάστημα. Τουλάχιστον οι δικές μου προθέσεις και οι δικές σας ψήφοι είναι αληθινές και νιώθω σίγουρος ότι θα συναντηθούμε στους δρόμους και τις πλατείες, αναζητώντας πραγματικές λύσεις για όσα μας προβληματίζουν, εκεί όπου δίνονται οι αληθινοί αγώνες για ένα καλύτερο αύριο από όσους πραγματικά το επιθυμούν.

Με απεριόριστη εκτίμηση στους
εναπομείναντες πραγματικούς συντρόφους,

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΛΑΠΕΤΣΑΣ
ΠΡΩΗΝ μέλος νομαρχιακής επιτροπής ΠΑΣΟΚ Αχαΐας"