Αριστερο η παλλαικο μετωπο;

Αν το μέτωπο είναι αριστερό και θα αφορά την αριστερά, ή τέλος πάντων τις δυνάμεις εκείνες που μπορούν να συμφωνήσουν στα προτάγματα που θέτετε, τότε αποκλείει εκ προοιμίου την μεγάλη πλειοψηφία του λαού που βρίσκεται αμήχανη, αλλά ακόμη εγκλωβισμένη στον δικομματισμό. Γιατί θα πρέπει πρώτα αυτός ο κόσμος να γίνει αριστερός για να παλέψει για ζητήματα και αιτήματα που ήδη καταλαβαίνει ότι επείγουν; Γιατί πρέπει να εναποθέσει τις ελπίδες του στην όποια αριστερά;

Γιατί θα πρέπει να δεχθεί ότι το δικό του μέτωπο πρέπει να το συγκροτήσουν ηγεσίες και πολιτικές δυνάμεις που έχουν αποτύχει να τον συνεπάρουν ή να τον κερδίσουν; Θέλω να πω μ’ αυτό ότι κανένα μέτωπο της αριστεράς, καμμιά αριστερή συσπείρωση δεν πρόκειται να κερδίσει τον απλό κόσμο, ακόμη κι αν έχει σωστές θέσεις. Κι αυτό γιατί θέτει ως προαπαίτηση, αφενός, να αλλάξει ο κόσμος μυαλά πριν παλέψει για τα αιτήματά του και, αφετέρου, να δεχθεί εκ προοιμίου ως ηγέτες την συνάντηση κορυφής δυνάμεων και ομάδων της αριστεράς χωρίς ιδιαίτερη λαϊκή απήχηση και επιρροή. Γιατί θα πρέπει να τα δεχτεί αυτά ο απλός κόσμος και γιατί δεν θα τα θεωρήσει ένα ακόμη καπέλο από περίεργους τύπους που θέλουν να τον καβαλήσουν, όπως έκαναν δεκαετίες τώρα τα κόμματα που ψήφιζε.

Το μόνο μέτωπο που μπορεί να πετύχει είναι μόνο εκείνο που αναφέρεται απευθείας στον λαό και τον καλεί να το οικοδομήσει ο ίδιος. Όπως συνέβη με το ιστορικό ΕΑΜ. Είναι τυχαίο το γεγονός ότι σήμερα την ανατροπή του καθεστώτος, την διαγραφή του χρέους, την έξοδο από το ευρώ, την λαϊκή κυριαρχία και εθνική ανεξαρτησία, τα αναγνωρίζει ως δικά του άμεσα αιτήματα μια μεγάλη μάζα του απλού κόσμου; Σε ποια τακτική οφείλεται κάτι τέτοιο; Σ’ αυτήν που ακολουθήσαμε εξαρχής μαζί με μια δράκα συντρόφων, ή σ’ αυτήν που ακολούθησαν τα άλλα αριστερά σχήματα; Δεν το λέω για επαίνους, αλλά για να συνάγουμε συμπεράσματα για την τακτική που πρέπει να ακολουθήσουμε. Αν είχαμε ακολουθήσει την τακτική που πρότειναν και ακολούθησαν τα σχήματα της αριστεράς από την αρχή της κρίσης, πιστεύετε στ’ αλήθεια ότι σήμερα θα είχαμε ένα τόσο μεγάλο ακροατήριο που να δέχεται να συζητήσει ακόμη και την έξοδο από την ΕΕ;

Αυτό που νομίζω ότι πετύχαμε μέχρι τώρα είναι ένα μεγάλο μέρος των άλλοτε ψηφοφόρων του δικομματισμού να αποδέχεται σήμερα τα αιτήματα που αναδείξαμε ως δικά του. Γιατί θα πρέπει να του απαιτήσεις να γίνει αριστερός για να τα παλέψει; Γιατί θα πρέπει να δεχτεί την ανατροπή του καπιταλισμού ως κινητήρια λογική του μετώπου; Έτσι ή αλλιώς τα αιτήματα αυτά οδηγούν αναγκαστικά σε σύγκρουση και υπέρβαση του συστήματος. Αν θέλει πραγματικά η αριστερά και μάλιστα η επαναστατική, να βοηθήσει υπάρχει μόνο ένας τρόπος: να συνδράμει άμεσα και πρακτικά στην συγκρότηση ενός παλλαϊκού μετώπου, χωρίς συμφωνίες κορυφής και χωρίς συντεταγμένες συνιστώσες. Ένα παλλαϊκό μέτωπο ανοιχτό σε όλους τους απλούς εργαζόμενους, που θα καλύψει τα μεγάλα κενά οργάνωσης στη γειτονιά και τον χώρο δουλειάς της τεράστιας πλειοψηφίας που βρίσκεται εκτός συνδικάτων και πολιτικών οργανώσεων. Το μέτωπο αυτό μπορεί να συγκροτηθεί μόνο πάνω σε μια ελάχιστη πρόταση ανατροπής και εξουσίας που είναι κατανοητή και αποδεχτή από τις πολύ πλατιές μάζες, χωρίς κανένα ιδεολογικό προαπαιτούμενο. Χωρίς αυτόν τον κόσμο δεν μπορείς να θέσεις άμεσα ζήτημα εξουσίας και χωρίς αυτό δεν διεκδικείς τίποτε περισσότερο από μια ακόμη αντιπολίτευση στον οδοστρωτήρα των κυρίαρχων πολιτικών. Η κοινωνία ήδη διαισθάνεται, ανεξάρτητα από το πώς το ερμηνεύει, ή αν το ερμηνεύει ορθά, ότι αν δεν απαλλαγεί εδώ και τώρα από το καθεστώς που έχει αρχίσει να επιβάλλεται στην χώρα, χάθηκε. Και η διαίσθησή της είναι ορθή. Ή συγκροτείται παλλαϊκό μέτωπο που θέτει άμεσα και με όρους μαζών θέμα εξουσίας, ή θα συντριβεί κάθε είδους λαϊκή και εργατική αντίσταση για δεκαετίες.

Σ’ αυτό το δίλλημα πάει να απαντήσει το ΕΠΑΜ. Μπορεί να μην το απαντά με τον καλύτερο τρόπο. Όμως, σας παρακαλώ δείξτε μου μια άλλη πρόταση που να μπορεί να απαντήσει καλύτερα. Κι αν υπάρξει κάποια τέτοια, προσωπικά δηλώνω ότι θα την υπηρετήσω με όλες μου τις δυνάμεις. Μέχρι να συμβεί κάτι τέτοιο ακολουθώ την μόνη τακτική που έχει αποδείξει εκ του αποτελέσματος ότι μπορεί να μιλήσει στην καρδιά ολόκληρου του εργαζόμενου λαού και να τον κερδίσει διαπερνώντας διαχωριστικές γραμμές ιδεολογίας και κομματικής ένταξης.

Συντροφικά Δημητρης Καζακης

http://oantaios.blogspot.com/2011/07/blog-post_4065.html

Α ρε Άρη...

Σταματήστε να μας σώζετε

Παρακολουθώ κι εγώ, μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο, την υπεράνθρωπη προσπάθεια, που καταβάλει η κυβέρνηση του G.A.P. και των σύγχρονων αυλικών του, με σκοπό την διάσωση της χώρας. Η ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου προγράμματος, χθες, ήταν ένα ακόμα πολύ σημαντικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση, σύμφωνα πάντα με τα μέλη της κυβέρνησης.

Στην πραγματικότητα είμαστε θεατές, σε ένα θέατρο σκληρότατου νεοφιλελεύθερου παραλόγου. Πρωταγωνιστές 154 ανίκανοι (και ατάλαντοι) βο(υ)λευτές μαζί με μία συμπαθέστατη υπερήλικη κυρία, που με αρκετό κόπο άρθρωνε λόγο. Η υπόθεση της τραγωδίας έχει να κάνει με την διάσωση των τραπεζών και των «golden boys», την εξυπηρέτηση του μεγάλου κεφαλαίου (πολυεθνικών, μεγαλοεργολάβων και γενικά μεγαλοκαρχαριών της χώρας ή του εξωτερικού) και την συγκάλυψη όλων όσων λεηλάτησαν το ελληνικό κράτος και τους κόπους των πολιτών του. Με τις σκληρές συνέπειες των πολιτικών τους, πάντα άδικα κατανεμημένες, να βαραίνουν μόνο τα λαϊκά στρώματα της κοινωνίας και με επιχείρημα το «μαζί τα φάγαμε» ενός ξεμωραμένου 70χρονου πρώην ψευτο-κνίτη. Μοναδικό ελαφρυντικό, η υποτροπιάζουσα βλακεία που τον διακρίνει, σύμφωνα με δικές του, πρόσφατες δηλώσεις.



Σημαντικό ρόλο παίζουν επίσης και τα ανθρωποειδή άβουλα μέλη της ΕΛ.ΑΣ, πάντα παρέα με τα χρυσαυγίτικα σκυλιά τους και πιστοί στο ραντεβού τους απέναντι στα δίκαια αιτήματα των χιλιάδων διαδηλωτών για δικαιοσύνη, αξιοκρατία και πραγματική δημοκρατία. Θεωρώ ότι χρωστάμε ένα μεγάλο ευχαριστώ σε αυτά τα συμπαθητικά θηλαστικά χαμηλής νοημοσύνης για τα χθεσινά γεγονότα στην Πλατεία Συντάγματος, κι αυτό γιατί με τις απρόκλητες και δολοφονικές επιθέσεις (στην πλειοψηφία τους) απέναντι στους «αγανακτισμένους», δίδαξαν, με τον καλύτερο τρόπο και χωρίς να το θέλουν, ένα κομμάτι της ελληνικής ιστορίας που οι περισσότεροι είχαν την εντύπωση ότι είχε θαφτεί με το πέρασμα του χρόνου. Προσπάθησαν σκληρά αλλά με μεγάλη επιτυχία να αναβιώσουν «ένδοξες στιγμές» του φασιστικού παρελθόντος στο κέντρο της πρωτεύουσας. Φρόντισαν -δείχνοντας υπερβάλλοντα ζήλο- να καταλάβουμε ποια ήταν η κατάσταση στην Ελλάδα στα μέσα της δεκαετίας του ’60 ή του ’70. Οι ευθύνες για τα χθεσινά τραγικά γεγονότα έξω από τη βουλή και στο κέντρο της Αθήνας, εκτός από τον G.A.P. και τον αρμόδιο υπουργό Χ. Παπουτσή, βαραίνουν παράλληλα και όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, καθώς συμφώνησαν στην πρόταση του G.A.P., για την «αρπακολατζίδικη», καφενειακού τύπου συζήτηση του μεσοπρόθεσμου εκτρώματος στη βουλή, με την μορφή του κατεπείγοντος.



Τα μέλη της κυβέρνησης κατάφεραν χθες να νομιμοποιήσουν με τη συμπεριφορά τους τον όρο «κοινοβουλευτική δικτατορία». Επιβεβαίωσαν όλους εμάς που φωνάζουμε χρόνια τώρα για την αισχρή εσωκομματική κατάσταση που επικρατούσε στο ΠΑΣΟΚ τα τελευταία χρόνια και που αυτή θα οδηγούσε.



Το μόνο που έχει απομείνει «αριστερό» στο οικοδόμημα ΠΑΣΟΚ, που ίσως κάποτε να υπήρξε κίνημα για λίγο, είναι μόνο το όνομά του, κι αυτό αλλαγμένο από τον κόσμο σε σοσια-ληστικό ή ΜΠΑΤΣΟΚ, έτσι ώστε να αντικατοπτρίζονται οι συνέπειες των πολιτικών που έχουν εφαρμοσθεί την τελευταία δεκαετία (τουλάχιστον…).



Το κίνημα της «εθνικής ανεξαρτησίας» και της «λαϊκής κυριαρχίας» έχει μετατραπεί σε ένα σύγχρονο, ευρωπαϊκό, σκληρό, νεοφιλελεύθερο κόμμα εξουσίας και συμπεριφέρεται εδώ και πολύ καιρό, σαν να είναι η ιδρυτική διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη του 1974 μια άσχημη, μακρινή ανάμνηση ή μια κακή παρένθεση στην 37χρονη ιστορία του. Ειδικά τα τελευταία χρόνια θυμίζει «την βάρκα μας την κουρελού την χιλιομπαλωμένη» , μόνο που αντί για νερά, μπαίνει μέσα ο κάθε τυχάρπαστος κυρίως για να κάνει το ψώνιο του ή να εξυπηρετήσει συμφέροντα (μικροπολιτικά, οικονομικά, κλπ) ή καταστάσεις και λογικές που ανήκουν σε άλλες εποχές και άλλους πολιτικούς χώρους. Οι όποιες υγιείς δυνάμεις ή φωνές καταπνίγονται με την πρώτη ευκαιρία και με συνοπτικές διαδικασίες. Πρέπει να πλέουν όλοι με τις επιλογές της ηγεσίας, όποιες κι αν είναι αυτές. Το γεγονός ότι η πολυφωνία είναι πλέον άγνωστη λέξη και οτι οι καταστάσεις αυτές θυμίζουν το γνωστό «αποφασίζομεν και διατάζομεν» αποτελεί μια ακόμα σύμπτωση. Προσωπικά, θεωρώ λογικές αυτές τις πρακτικές από έναν «ηγέτη» , που εκλέχθηκε για πρώτη φορά από τη βάση με μοναδικό υποψήφιο τον εαυτό του. Αυτή ήταν και η μοναδική φορά που νίκησε σε νούμερα τον «κανένα».



Σε αυτές τις σύγχρονες, σοσιαλιστικές μεθόδους του G.A.P. και των «ελβετόψυχων» συνεργατών του, χρειάζονται και ταιριάζουν ανθρωπάκια άβουλα και ανίκανα, με σχεδόν ανύπαρκτο ιδεολογικό υπόβαθρο, ώστε η «προβατοποίηση» τους να είναι ακόμα πιο εύκολη και η κομματική πειθαρχία και σιωπή εξασφαλισμένη, ακόμα και τούτη την ώρα του, πρόστυχου ξεπουλήματος της χώρας.



Για αυτό κι αν ρίξει κανείς μια ματιά σε στιγμιότυπα των τελευταίων συνεδρίων ή κάποιας άλλης μεγάλης εσωκομματικής διαδικασίας, θα δει στην μεγάλη τους πλειοψηφία, πρόσωπα που ο κόσμος αποκαλεί πολύ απλά, «νεροκουβαλητές» και τυχοδιώκτες «παραγοντίσκους» , με ειδικότητα στο φίλημα κατουρημένης ποδιάς και λουσάτες κυρίες, φορτωμένες πανάκριβα αξεσουάρ σαν λατέρνες, που θυμίζουν γερασμένες ξεπεσμένες βίζιτες σε αποστρατεία. Όλοι μαζί στη μάχη της πασαρέλας, της φωτογραφίας και του γλειψίματος, για να σταθούν στο ύψος των πολιτικών περιστάσεων.

Οι παραπάνω λόγοι (κι ίσως ακόμα περισσότεροι), και οι χρόνιες υγιείς συναναστροφές μου με ανθρώπους που σέβονται τον εαυτό τους, στηρίζοντας τις αρχές και τον λόγο τους με τις ανάλογες πράξεις, δυναμώνουν την επιθυμία αποχώρησής μου από την νομαρχιακή επιτροπή Αχαΐας, της οποίας ήμουν μέλος από το 2007 μέχρι σήμερα. Ευχαριστώ όλους όσους με τίμησαν στις εσωκομματικές εκλογές καλπονοθείας του 2007 και ελπίζω να μην τους απογοήτευσα με την παρουσία μου όλο αυτό το χρονικό διάστημα. Τουλάχιστον οι δικές μου προθέσεις και οι δικές σας ψήφοι είναι αληθινές και νιώθω σίγουρος ότι θα συναντηθούμε στους δρόμους και τις πλατείες, αναζητώντας πραγματικές λύσεις για όσα μας προβληματίζουν, εκεί όπου δίνονται οι αληθινοί αγώνες για ένα καλύτερο αύριο από όσους πραγματικά το επιθυμούν.

Με απεριόριστη εκτίμηση στους
εναπομείναντες πραγματικούς συντρόφους,

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΛΑΠΕΤΣΑΣ
ΠΡΩΗΝ μέλος νομαρχιακής επιτροπής ΠΑΣΟΚ Αχαΐας"

Ήρωες, άπαρτα βουνά.

Ήρωες, με δώδεκα ζωές,
κάστρα του Ολύμπου
και του Παρνασσού φαντάσματα,
ήρωες μες στα χαλάσματα.

Αίματα, κόκκινο νερό,
αίματα, ποτάμι βουερό,
πυρ στην Αλαμάνα
και φωτιά στο Γοργοπόταμο
και φωτιά στο Γοργοπόταμο.

Εμπρός αδέρφια εμπρός
κι είναι μαζί μας ο λαός
στα πιο μεγάλα μας τα κατορθώματα
μες στις πέτρες και στα χώματα.

Θάνατος, μαύρος αδερφός.
Θάνατος, θα γίνω αθάνατος,
πυρ στην Αλαμάνα
και φωτιά στο Γοργοπόταμο
και φωτιά στο Γοργοπόταμο.

Αέρας στις κορφές
μαύρο φεγγάρι στις καρδιές
έλα και πάρε μόνος σου τη λευτεριά
με τραγούδια, όπλα και σπαθιά.

http://eyrytixn.blogspot.com/2011/06/blog-post_16.html

Αυτά που ζει η Αθήνα αυτό τον μήνα τα έχει ξαναζήσει μόνο σε εποχές όπου η χώρα ήταν υπό επίσημη εχθρική κατοχή.

Η αδίστακτη ξενοκίνητη πολιτική εξουσία, συνεπικουρούμενη από επίορκους δικαστές και αστυνομικούς, εφαρμόζει διατεταγμένα το Ολοκαύτωμα των Ελλήνων. Με την ψήφιση του «Μεσοπρόθεσμου» και των συναφών μέτρων διαλύεται ο κοινωνικός ιστός , πτωχοποιείται το μεγαλύτερο μέρος των λαϊκών στρωμάτων και της μεσαίας τάξης, καταργείται ο δημόσιος τομέας, χάνονται τα κοινωνικά αγαθά της παιδείας, ασφάλισης, υγείας, τα οποία ήταν ιστορικές κατακτήσεις του ελληνικού λαού και οδηγείται η χώρα σε αργό θάνατο.

Μετά από τις τελευταίες δραματικές εξελίξεις, η επιβίωση της χώρας και του λαού έχουν περάσει στα χέρια της ίδιας της κοινωνίας και του αυτο-οργανωμένου λαϊκού κινήματος. Απέναντί μας είναι μια εχθρική πολιτική εξουσία και ένα κράτος που έχει στραφεί ενάντια στο έθνος και τον λαό. Η κυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα έχουν απονομιμοποιηθεί και η τήρηση της συνταγματικής νομιμότητας επαφίεται πλέον στον πατριωτισμό των Ελλήνων που, σύμφωνα με το άρθρο 120 (παρ.4), υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσον εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί την βίαιη κατάλυσή της.

ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ, ΤΕΛΟΣ. ΓΕΙΑ ΣΑΣ

WAYMIN GRAMATIS K FARISEH, U R IPOCRITS

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΡΕΟΣ : ΔΡΑΧΜΗ Η ΕΥΡΩ ?

Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό είμαι μικρός, πολύ μικρός για να τ' αλλάξω.

Ο βρασμένος βάτραχος και η σχέση του με την οικονομική κρίση…

Να τη διαβάσετε, να τη σκεφτείτε και να τη διαδώσετε.

Το βατραχάκι που δεν ήξερε ότι θα βραζόταν …

Φανταστείτε μια κατσαρόλα γεμάτη κρύο νερό, μέσα στο οποίο κολυμπά ανέμελα, ένα βατραχάκι.

Κάτω από την κατσαρόλα, ανάβεται μια μικρή φωτιά και το νερό, αρχίζει να ζεσταίνεται πολύ σιγά.

Το νερό, σιγά σιγά γίνεται χλιαρό και το βατραχάκι, βρίσκοντας το μάλλον ευχάριστο, συνεχίζει να κολυμπά χαρούμενο.

Η θερμοκρασία του νερού, συνεχίζει να ανεβαίνει.

Τώρα το νερό είναι πιο ζεστό, από ότι το βατραχάκι θα θεωρούσε ευχάριστο, αισθάνεται λίγο κουρασμένο, αλλά παρ’ όλα ταύτα δεν αισθάνεται κανέναν φόβο.

Τώρα το νερό είναι πραγματικά ζεστό και το βατραχάκι αρχίζει να αισθάνεται δυσάρεστα, αλλά είναι εξουθενωμένο. Για αυτόν τον λόγο, υπομένει και δεν αντιδρά.

Η θερμοκρασία συνεχίζει να ανεβαίνει, έως ότου, το βατραχάκι καταλήξει να βράσει και ως εκ τούτου, να πεθάνει.

Εάν έριχναν το ίδιο βατραχάκι κατ’ ευθείαν σε νερό θερμοκρασίας 50 βαθμών, με μια εκτίναξη των ποδιών του, θα είχε πηδήξει αμέσως έξω από την κατσαρόλα.

Αυτό, αποδεικνύει, ότι όταν μια αλλαγή γίνει με έναν τρόπο επαρκώς αργό, διαφεύγει της συνειδήσεως και στην πλειονότητα των περιπτώσεων, δεν προκαλεί καμία αντίδραση, καμιά αντίσταση, καμία επανάσταση.

Εάν παρατηρούσαμε αυτό που συμβαίνει στην κοινωνία μας εδώ και λίγες δεκαετίες, θα μπορούσαμε να διακρίνουμε ότι υφιστάμεθα μια αργή αλλά σταδιακή εξαφάνιση των πανανθρώπινων αξιών μας και των ιδανικών μας. Δεν το καταλαβαίνουμε όμως γιατί γίνεται αργά και σιγά για να το συνηθίζουμε.

Στην παρούσα οικονομική δυσπραγία και στο αδιέξοδο που μας έχουν φέρει οι πολιτικοί μας, αισθάνονται πλέον την επιτακτική ανάγκη να συνεχίσουν με πιο γρήγορο ρυθμό να εφαρμόζουν την τακτική αυτή της αργής προσαρμογής στην εξαθλίωση και στη μιζέρια…Ίσως όμως αυτή η βιασύνη που επιδεικνύουν…αυτή η πρεμούρα να ισοπεδώσουν μισθούς και συντάξεις αλλά και κοινωνικές κατακτήσεις δεκαετιών αποδειχθεί καθοριστική στο να εκτιναχθεί βίαια ο λαός έξω από την κατσαρόλα που σημαίνει απλά…  κοινωνική έκρηξη με απρόβλεπτες συνέπειες….όχι μόνο για το λαό αλλά και για τους επίδοξους μαγείρους του ….

Πλέον είμαστε μέσα στο νερό που σιγά σιγά ζεσταινόταν και τώρα που άρχισε να βράζει δυσκολευόμαστε να αντιδράσουμε. Είμαστε λοιπόν μισοβρασμένοι και κάτι παραπάνω. Το θέμα είναι αν θα καταφέρουμε να βγούμε από την κατσαρόλα ή όχι! 

Στο χέρι μας είναι ακόμα...

http://seisaxthia.blogspot.com/2011/06/blog-post_2571.html

κι εγώ σαν άστρο ρίχνομαι κι ακούω την ευχή σου

Μαχμούντ Νταρουίς (1941-2008) محمود درويش

Σείς που περνάτε ανάμεσα στα λόγια τα εφήμερα
πάρτε τα ονόματα σας και και φευγάτε
πάρτε τις ώρες σας από το χρόνο μας
αποσπάστε ό,τι θέλετε
απο το γαλάζιο τ’ουρανού κι από την άμμο της μνήμης
Πάρτε όποια φωτογραφία θέλετε, για να ξέρετε
ότι πια δε θα ξέρετε πώς οι πέτρες της γης μας
χτίζουν τη στέγη τ’ουρανού

2.
Σεις που περνάτε μεσα από τις εφήμερες κουβέντες
βάζετε το ξίφος, εμείς το αίμα
βάζετε το σίδερο και τη φωτιά, εμείς τη σάρκα
βάζετε ένα άρμα, εμείς τις πέτρες
βάζετε τα δακρυγόνα, εμείς τη βροχή
Μα ο ουρανός και ο αέρας
είναι τα ίδια για σας και για μας
Πάρτε λοιπόν τον κλήρο σας από το αίμα μας, και φευγάτε
πηγαίνετε να φάτε, να γιορτάσετε, να χορέψετε, κι απέ φευγάτε
εμείς, θα κρατήσουμε τα ρόδα των μαρτύρων
θα ζήσουμε όπως θέλουμε

3.
Σείς που περνάτε ανάμεσα απ’τα λόγια τα εφήμερα,
σαν την πικρή σκόνη, περάστε απ’όπου θέλετε μα μην περάσετε ανάμεσό μας σαν τα φτερωτά έντομα,
θέλει δουλειά η γη μας
θέλει καλλιέργεια το στάρι
θέλει να ποτιστεί απ’τη δροσιά των σωμάτων μας
Έχουμε εδώ κείνο που δε σας σηκώνει
πέτρες και πέρδικες
Πάρτε λοιπόν το παρελθόν και σύρτε το
στα παλιατζίδικα
στήστε ξανά το σκελετό με το λοφίο
πάνω σ’ένα δίσκο από πορσελάνη
Έχουμε κείνο που δε σας σηκώνει
έχουμε μέλλον
και θέλει ακόμα πολλή δουλειά ο τόπος μας

4.
Σείς που περνάτε ανάμεσα στα λόγια τα εφήμερα
στριμώξτε τις ψευδαισθήσεις σας μες σ’ένα εγκατειλημμένο λάκκο, και φευγάτε
γυρίστε τους δείκτες του χρόνου στη νομιμότητα του χρυσού μόσχου*
ή στη μουσική κλαγγή του περιστρόφου
έχουμε εκείνο που εδώ δε σας σηκώνει, φευγάτε,
έχουμε εκείνο που δε σας ανήκει:
μια πατρίδα που αιμορραγεί, ένα λαό που αιμορραγεί
μια πατρίδα χρήσιμη στη μνήμη και στη λήθη

5.
Σείς που περνάτε ανάμεσα απ’τα λόγια τα εφήμερα
είναι καιρός να φύγετε
και να εγκατασταθείτε όπου επιθυμείτε
- μην εγκατασταθείτε όμως ανάμεσά μας
Είναι καιρός να φύγετε
και να πεθάνετε όπου επιθυμείτε
- μην πεθάνετε όμως ανάμεσά μας
θέλει ακόμα πολλή δουλειά η γη μας
έχουμε εδώ το παρελθόν
τη φωνή που εγκαινιάζει τη ζωή,
κι έχουμε ακόμα το παρόν, παρόν και μέλλον
έχουμε το εδώ και το επέκεινα
Άντε λοιπόν, φευγάτε από τη γη μας,
τη στέρεα γη μας, τη θάλασσά μας
από το στάρι μας, τ’αλάτι μας, απ’την πληγή μας,
απ’όλα, φευγάτε
απ’τα ενθύμια της μνήμης
ω! εσείς που περνάτε ανάμεσα απ’τα λόγια τα εφήμερα.

http://maurochali.wordpress.com/2008/08/14/darwish/

το ξεπούλημα

ΑΠΟΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ έως 31/12/2011

3ο τρίμηνο 2011

ΕΥΑΘ 40% τουλάχιστον
Ελ. Βενιζέλος 100% παραχώρηση
ΟΠΑΠ 100% παραχώρηση
ΟΛΘ 23,3%
Κρατικά Λαχεία 100%

4ο τρίμηνο 2011

ΟΛΠ 23,1%
ΕΑΒ 99,8%
Ταχ. Ταμιευτήριο 34%
ΔΕΠΑ 55%
ΔΕΣΦΑ 31%
ΤΡΑΙΝΟΣΕ 100%
ΛΑΡΚΟ 55,2%
ALPHABANK 0,6%
ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ 1,2%
ΟΔΙΕ (ΙΠΠΟΔΡΟΜΟΣ) 100%
Συχνότητες Κινητής 100% (ΔΙΑΚΑΙΩΜΑΤΑ)
Καζίνο Πάρνηθας 49%
ΕΛΒΟ 72,6%
ΟΠΑΠ 34%
Ελληνικό 1η ΦΑΣΗ
Τέσσερα αεροπλάνα Airbus
Aκίνητα του Δημοσίου

ΑΠΟΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΕΩΣ 31/12/2012

1ο τρίμηνο

Ελ. Βενιζέλος 21%
Ελλ. Πετρέλαια 35,5%
Πειραιώς 1,3
Αγροτική 38,6% minimum
Εγνατία Οδός 100%
ΕΛΤΑ 40% minimum
Κάποιο λιμάνι 100%

2ο τρίμηνο

ΕΥΔΑΠ 27,3%
Ταμείο Παρακαταθηκών 100%
Ακίνητα του Δημοσίου

3ο τρίμηνο

ΔΕΗ 17%
Ελλ. Αυτοκινητόδρομοι (1) 100
Τοπικό Αεροδρόμιο 100%

4ο τρίμηνο

Ελληνικό 2Η Φάση
Ακίνητα του Δημοσίου
Ψηφιακή (1) 100%
ΕΥΑΘ
Ορυχεία Χρυσού (1) 100%

ΑΠΟΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΕΩΣ 31/12/2013

1ο τρίμηνο 2011

Εργοστάσιο Αποθήκευσης Αερίου 100%
Τοπικό Αεροδρόμιο (2) 100%

2ο τρίμηνο

Κάποιο Λιμάνι 100%

3ο τρίμηνο

Ακίνητα του Δημοσίου
Ορυχεία Χρυσού (2) 100%

4ο τρίμηνο

Ψηφιακή 100%
ΕΥΔΑΠ
Ελλ. Αυτοκινητόδρομοι (2)

ΑΠΟΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΕΩΣ 31/12/2014

Ακίνητα - Οικόπεδα του Δημοσίου
Αυτοκινητόδρομοι (3) 100%

ΑΠΟΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΕΩΣ 31/12/2015

Ακίνητα - Οικόπεδα του Δημοσίου
Αυτοκινητόδρομοι (4) 100%

ΠΡΟΣΔΟΚΟΜΕΝΑ ΕΔΟΣΑ ΕΩΣ 31/12/2011

2ο τρίμηνο 400 εκατ. ευρώ
3ο τρίμηνο 1, 7 δισ. ευρώ
4ο τρίμηνο 5 δισ. ευρώ

ΠΡΟΣΔΟΚΟΜΕΝΑ ΕΔΟΣΑ ΕΩΣ 31/12/2012

1ο τρίμηνο 7 δισ. ευρώ
2ο τρίμηνο 9 δισ. ευρώ
3ο τρίμηνο 11 δισ. ευρώ
4ο τρίμηνο 15 δισ. ευρώ

ΠΡΟΣΔΟΚΟΜΕΝΑ ΕΔΟΣΑ ΕΩΣ 31/12/2013

1ο τρίμηνο 17 δισ. ευρώ
2ο τρίμηνο 18 δισ. ευρώ
3ο τρίμηνο 20 δισ. ευρώ
4ο τρίμηνο 22 δισ. ευρώ

ΠΡΟΣΔΟΚΟΜΕΝΑ ΕΔΟΣΑ ΕΩΣ 31/12/2014

35 δισ. ευρώ

ΠΡΟΣΔΟΚΟΜΕΝΑ ΕΣΟΔΑ ΕΩΣ 31/12/2015

Σύνολο 50 δισ. ευρώ

9 Ιουνίου 2011 4:03 μ.μ.

http://dimitriskazakis.blogspot.com/2011/06/blog-post_6317.html#comments

ωχ ωχ ωχ και όι όι

Χτές:


Παπανδρέου: 
«Ήρθε η ώρα να προχωρήσουμε με μεγαλύτερη τόλμη»
τόνισε «την ανάγκη να γίνουν οι μεγάλες αλλαγές στη χώρα»
«δεν θα τις φέρει κανένας σωτήρας, δεν θα τις φέρει καμία μαγική συνταγή, δεν θα τις φέρει η κατάργηση της Βουλής των Ελλήνων, δηλαδή η κατάλυση της δημοκρατίας»
το ΠΑΣΟΚ πρέπει να είναι ο καταλύτης αυτών των αλλαγών
προϋπόθεση για την προώθηση των μεγάλων αλλαγών, ο κ. Παπανδρέου ανέφερε, το «να μπορεί η χώρα να υπάρχει, να ικανοποιεί τις ανάγκες της στο εσωτερικό αλλά και τις υποχρεώσεις της προς τους δανειστές της»
«να μείνουμε στους δημοσιονομικούς στόχους της μείωσης του ελλείμματος»
«να πάρουμε μέτρα που να ενισχύουν το κοινό περί δικαίου αίσθημα»
προστασία των αδυνάμων και επιμερισμό των βαρών με δίκαιο τρόπο
«κατά το δυνατό, οι αποφάσεις αυτές να μην αναστείλουν την αχτίδα φωτός στην αναπτυξιακή μας πορεία»
η κυβέρνηση θα συνεχίσει να κάνει τα αυτονόητα «για να χτυπήσουμε τους επίορκους ατιμώρητους και να φέρουμε στο φως όποια αυθαιρεσία υπάρχει στο πολιτικό σύστημα και όχι μόνο»
«περιμένουμε από όλες τις πολιτικές δυνάμεις να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και να βάλουν το εθνικό συμφέρον πάνω από το κομματικό»


!!!

ΤΟ ΑΜΕΣΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

ΈΝΤΥΠΗ ΈΚΔΟΣΗ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΊΑ, ΣΆΒΒΑΤΟ 4 ΙΟΥΝΊΟΥ 2011

ΤΟ ΆΜΕΣΟ ΣΎΝΤΑΓΜΑ

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ

"Οταν οι επιχειρήσεις έχουν τόση μεγάλη δύναμη στην κοινωνία και επιβάλλουν τη βούλησή τους στους πολιτικούς, τότε έχουμε μια φασιστική κοινωνία. Οι επιχειρήσεις μετρούν περισσότερο από τους πολίτες και το χρήμα σχεδόν αποφασίζει για τα πάντα".

Μην ψάχνετε να βρείτε κάποιο μαρξιστή πίσω από αυτή τη φράση. Είναι η πικρή διαπίστωση του Φρανκλίνου Ρούζβελτ, ήδη από το 1938. Στην Ευρώπη όταν αναφερόμαστε στον ναζισμό και τον φασισμό, έχουμε στον νου μας τον Χίτλερ ή τον Μουσολίνι. Δηλαδή την πολιτική έκφρασή του και όχι την οικονομική του βάση. Το βιομηχανικό και τραπεζικό κεφάλαιο που έσφαξε την ανθρωπότητα κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην ουσία έκανε μια επένδυση στο ανθρώπινο αίμα. Στην πραγματικότητα, ο πόλεμος είναι η ακραία μορφή κερδοσκοπίας. 

Αλλά ο πόλεμος ήταν πάντα μια ακριβή μηχανή. Και για την κατάκτηση των λαών έπρεπε να βρεθεί κάτι λιγότερο δαπανηρό. Και αυτό ήταν το περίφημο χρέος. Και μια χώρα που χρεώνεται στην ουσία παραχωρεί την εθνική της ανεξαρτησία. Με άλλα λόγια πουλιέται σε εξευτελιστική τιμή. Και αυτό γίνεται σήμερα στην Ελλάδα. Αφού πρώτα μας έκλεψαν τους μισθούς και τις συντάξεις, τώρα θα ληστέψουν και τη δημόσια κοινή περιουσία, εξαφανίζοντας κάθε ίχνος κοινωνικού κράτους. Και όποιος έχει λεφτά, ζει. Οποιος δεν έχει, πεθαίνει. Τα ανθρώπινα δικαιώματα σήμερα στην Ελλάδα είναι ανάλογα με το ύψος των καταθέσεων, κατά προτίμηση σε κάποιο φορολογικό παράδεισο. 

Αυτές οι αλήθειες φαίνεται πως έγιναν συνείδηση σε χιλιάδες ανθρώπους σε όλη την Ελλάδα. Και δεν ήταν έργο κάποιων «διαφωτιστών» ή κάποιων «σοφών» που έγκαιρα είχαν διαπιστώσει αυτή την κατάσταση, που στην αρχή είχαν φανεί ή «γραφικοί» ή «φανατικοί». Η ίδια η ζωή προστατεύει τη ζωή. Και η κοινωνία μας έδειξε πως μπορεί η ίδια να αναλάβει τις ευθύνες της, χωρίς μεσσίες, χωρίς κόμματα ή ηγέτες. Η άμεση δημοκρατία είναι σήμερα μια πραγματικότητα, έστω και προσωρινή. Το μέλλον δεν το ξέρει κανένας. Και πολύ περισσότερο ουδείς μπορεί να το εγγυηθεί. 

Εν τούτοις υπάρχει και η τεχνολογία της άμεσης δημοκρατίας. Το Ερευνητικό Εργαστήριο Τεχνολογιών ΜΜΕ του Μετσόβιου Πολυτεχνείου, με επικεφαλής τους καθηγητές Γιώργο Καμπουράκη και Μάριο Νόττα, επινόησε μια πρωτοποριακή μέθοδο άμεσης δημοκρατικής επικοινωνίας που στηρίζεται σε υπολογιστές εξελιγμένης τεχνολογίας. Το πρόγραμμα λέγεται «Περικλής» και μπορεί να είναι άμεσα εφαρμόσιμο από τους δήμους με εξαιρετικά χαμηλό κόστος. Στην πλατεία Συντάγματος η άμεση δημοκρατία λειτουργεί αρχαιοπρεπώς. Οποιος θέλει παίρνει τον λόγο. Τι γίνεται όμως με την υπόλοιπη Ελλάδα και με αυτούς που δεν μπορούν να πάνε στο Σύνταγμα; 

Για να κρατηθεί αυτό το κίνημα, πρέπει κάθε μέρα να γίνεται και μαζικότερο και οι αγορητές να πολλαπλασιάζονται. Και ο καθένας να εκφράζει ελεύθερα τα δικά του βιώματα και σκέψεις. Ετοιμοπαράδοτο υλικό δεν χρειάζεται. Αυτό έχει ήδη λήξει. Και πρέπει να επεκταθούν οι δίοδοι επικοινωνίας. Μήπως οι ερευνητές του Πολυτεχνείου έχουν εδώ μια χρυσή ευκαιρία να εφαρμόσουν στην πράξη τη μέθοδό τους, ξεπερνώντας τα όποια προβλήματα υπάρχουν; 

perkor29@gmail.com

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=281487

http://greeksynthesis.blogspot.com/2011/06/blog-post_9921.html

let freedom ring

Νεφελοκοκκυγία

Μπορεί να αναστηλωθεί μια οικονομία σ' αυτή την κατάσταση δίχως δικό της νόμισμα, δίχως να αποκτήσει τον έλεγχο στους διαθέσιμους πόρους και στις υποδομές της; Μπορεί να γίνει με δεδομένο το καθεστώς εξάρτησης και υποταγής της χώρας που υπάρχει σήμερα;

Κάποιοι νομίζουν ότι δεν μπορεί να γίνει. Δικαίωμά τους. Άλλωστε όταν ένα έθνος, ένας λαός βρίσκεται σε ιστορική καμπή, όπως βρισκόμαστε εμείς σήμερα, όταν καλείται να ανατρέψει την τυραννία είτε του οθωμανικού ζυγού τον 19ο αιώνα είτε του ναζιστικού και φασιστικού ιμπεριαλισμού στη δεκαετία του 1940 είτε των αγορών και του πολιτικού τους προσωπικού σήμερα, υπάρχουν πάντα κάποιοι που θεωρούν αδιανόητο για έναν μικρό και ασήμαντο λαό να τα βάλει με τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής του. Όμως από πότε η λιποψυχία, η αδυναμία να στρατευθείς σ' αυτό που έχει πραγματικά ανάγκη ο λαός και ο τόπος αποτελεί επιχείρημα;

http://dimitriskazakis.blogspot.com/2011/06/blog-post_05.html

Τι είναι τα cds?

Εβρήκα και παραθέτω χαρακτηριστικό διάλογο εποχής, κατά την οποία άνθησε η βιομηχανία των cds.

-Θανάσ..(Hedge fund της εποχής)

-Έλα..

-Δάνεισα την Λαμπρνή 40 κιλά γάλα..

-Εισ χαζή;; Ξέρεις τι μπαταχτσού είν αυτή;; Δεν ρώτησης πρώτα τουν Μπέλο;; (Οίκος Μoody’ s της εποχής)

-Τουν ρώτησα..

-Και γιατί την δάνεισης ντε;;

-Έχω πληρουφορίες ότ, δεν θα μπουρεί να μας τα επιστρέψ. Πάει, του κλείν το τυρουκομείο σε πεντ-εξ μήνες..

-Θες να μ’ ανεβάσεις του αίμα στο κεφάλ;;

-Άκου’ ντε..

-Ακούω..

-Ηγώ, πήγα στου κεφαλοχώρ και βρήκα την Γιώργαινα.. (Lehman brothers της εποχής)

-Την Γιώργαινα;;

-Ναι ντε..αυτούνη έμαθα οτ κάν πουλλά, τουκογλυφίες και τέτοια…Της λέου λοιπόν ότ’ δάνσα 100 κιλά γάλα στη Λαμπρνή, και θα παίρνου κάθε μήνα 4 κιλά, μέχρι του χρόνου πού θα μου το επιστρέψ όλο, αλλά φοβάμ μην κλείσ στο μεταξύ..

-Καλά, της είπες οτ’ θα του κλείσ το τυρουκομείο;;

-Του έπαιξα θύμα ντε…

-Τ ΄λες;;

-Θα σ’ εξηγής μετά…..π’ λες, εμπήκε αμέσως στου νόημα…Μ’ λέει..θα μ’ δίνεις μισό κιλό γάλα του μήνα μέχρ του χρόν, κι εγώ θα σου καλύψ τα 100 κιλά γάλα αν φαλιρήσ η άλλη..(cds)

-Καλά, αυτoύνη δεν ξέρ τι κελεπούρ είν η Λαμπρνή;

-Οουόχι..Εχ, νταλαβέρια με τουν Θουμά (Οίκος Fitch) κι αυτούνος λέει σε όλο το κεφαλοχώρ ότι η Λαμπρνή είναι καλοπληρωτού…

-Και δηλαδή, αν του κλείσ η άλλ, θα πάρουμ 100 κιλά συν τους τόκους;;

-Ναι, ντε..τι σ’ λέω τόσην ώρα;

-Ναι, αλλά, αν φαλιρήσ η Λαμπρινή, δεν θα εχ πρόβλημ και η Γιώργαινα και ούλοι όσ εξαρτώντ από δαύτη;;

-Α, μη μ’ αρχίζεις αυτά τα σουσιαλιστικά για του φαινόμενο του ντόμινο;; Δε φταν πού σ’ φέρνω τσάμπα γάλα…μλας κιόλας!!

-Καλά τσούπρα μ…

http://nakedshadows.blogspot.com/2010/03/cds-credit-default-swaps.html

ειρηνικά

έλα ν'αρχίσουν τα όργανα...2

ΚΟΝΤΟΜΑΡΙ, ΚΡΗΤΗ

UNDER ATTACK

http://www.youtube.com/watch?v=fvpGMnCcDIU

Σοφία Σακοράφα: Ο Γιώργος Παπανδρέου υπηρετεί συγκεκριμένο σχέδιο...

Η προσφυγή στο ΔΝΤ με μαθηματική ακρίβεια θα μας έφτανε εδώ που φτάσαμε, όπως και πολλές άλλες χώρες στον κόσμο. Για τον λόγο αυτό δεν κατηγορώ απλώς την κυβέρνηση για λάθος πρόβλεψη, για ατυχή επιλογή, αλλά για σχεδιασμένη επιλογή με γνωστές τις συνέπειες και τα αποτελέσματα αυτής της επιλογής σημειώνει η ανεξάρτητη εδώ και καιρό βουλευτής Σοφία Σακοράφα.

Εκτιμά μάλιστα το ιστορικό, κοινωνικό, πολιτικό πλαίσιο που γέννησε το ΕΑΜ είναι αυτό που ζούμε τώρα. Απώλεια ανεξαρτησίας. Οικονομική κατοχή. Πολιτική εκτροπή.

Εθνικό λοιπόν, απελευθερωτικό λοιπόν και ισχυρό, δηλαδή μέτωπο.

* Όταν πήρες την απόφαση να καταψηφίσεις το Μνημόνιο, είχες φανταστεί αυτό που θα ακολουθούσε ή τα γεγονότα ξεπέρασαν και τη δική σου φαντασία;

Η προσέγγισή μου στα αποτελέσματα που θα παρήγαγε το Μνημόνιο δεν κινήθηκε στο πεδίο της πρόβλεψης, αλλά της γνώσης. Η προσφυγή στο ΔΝΤ με μαθηματική ακρίβεια θα μας έφτανε εδώ που φτάσαμε, όπως και πολλές άλλες χώρες στον κόσμο. Για τον λόγο αυτό δεν κατηγορώ απλώς την κυβέρνηση για λάθος πρόβλεψη, για ατυχή επιλογή, αλλά για σχεδιασμένη επιλογή με γνωστές τις συνέπειες και τα αποτελέσματα αυτής της επιλογής.

Σήμερα πλέον πωλείται η πατρίδα μας, το παρόν και το μέλλον των παιδιών μας, με μεσάζοντα την κυβέρνηση και με συμβούλους πωλήσεων τους αγοραστές.

Αυτή η κατάντια δεν αντιστοιχεί στον λαό μας και στην ιστορία μας.

* Γνωρίζεις καλύτερα την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Ειλικρινά αναρωτιέμαι πώς αντέχουν μια πολιτική που αποτυγχάνει συνεχώς, που βυθίζει σε κρίση οικονομία και κοινωνία, που εκποιεί τη δημόσια περιουσία χωρίς κανένα αποτέλεσμα;

Μια συγκεκριμένη ομάδα έχει κάνει τις επιλογές της και είναι στρατηγικού τύπου. Η κρίση δημιουργεί και συνθήκες αναδιάταξης, ακριβώς αυτή την αναδιάταξη υπηρετεί η συγκεκριμένη ομάδα με όρους ενίσχυσης του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας και εξόντωσης του λαού.

Το μεγάλο ερωτηματικό είναι αυτοί που έχουν μια άλλη αντίληψη. Όταν όμως ο φόβος, η υποταγή ή η επένδυση σε μια επόμενη ημέρα θολή ξεπερνά την πολιτική αντίληψη, τότε παύει η πολιτική και ξεκινά η προσωπική επιβίωση. Και ποτέ η προσωπική επιβίωση δεν υπήρξε ορθός οδηγός πολιτικής δράσης, αντίθετα καλλιεργούσε πάντα την ανοχή. Η ανοχή όμως σήμερα είναι συνενοχή.

Η ΠΑΣΚΕ ΟΤΑ και ΟΤΕ ήδη αρνήθηκαν αυτή τη συνενοχή, είναι μια αρχή.

* Είχες δηλώσει πως αν ο σημερινός πρωθυπουργός δεν λεγόταν Παπανδρέου αυτή η πολιτική δεν θα άντεχε ούτε δύο μήνες. Και όμως αντέχει. Και καταστρέφει. Ποια είναι τα όρια τελικά; Πόσο μπορεί να γίνει ανεκτή μια τόσο καταστροφική πολιτική; Είναι τούτη την ώρα μοναδική πολιτική λύση οι εκλογές;

Το επίθετο από μόνο του είναι ισχυρό, καθώς απευθύνεται στα πολιτικά ένστικτα της βάσης του ΠΑΣΟΚ. Είναι σαφές όμως ότι αυτό δεν φτάνει, αυτό υπήρξε ένα πρώτο επίπεδο σχεδιασμού, απαντά δηλαδή στο ποιος. Το πώς είναι μια άλλη ιστορία. Ξέρουμε όλοι καλά ότι σε περιόδους όξυνσης της κρίσης, οξύνονται και άλλοι δύο μηχανισμοί, ο μηχανισμός της προπαγάνδας αλλά και της καταστολής.

Και οι δύο μηχανισμοί έχουν τα εξής ζητούμενα: αφενός την καλλιέργεια φόβου και συνενοχής στον ελληνικό λαό, αφετέρου τη δημιουργία ενός κλίματος εμφυλίου της μιας κοινωνικής ομάδας έναντι της άλλης. Το έχουν καταφέρει σε μέγιστο βαθμό.

Ακόμη όμως και αυτά τα δύο στοιχεία, η καταλληλότητα δηλαδή του προσώπου που θα μας έφτανε εδώ και οι τρόποι που τέθηκαν σε εφαρμογή ώστε να φτάσουμε έως εδώ χωρίς να ανοίξει μύτη, δεν είναι από μόνα τους ικανά. Είναι προφανές ότι και όλοι εμείς, ως ο άλλος πόλος, ο αντιμνημονιακός, ο αριστερός, σταθήκαμε και στεκόμαστε λίγοι απέναντι στα κατακλυσμιαία γεγονότα και στις προσδοκίες του ελληνικού λαού.

Οι εκλογές λοιπόν από μόνες τους μπορεί να μεταφέρουν για λίγο αργότερα αυτό που πάει να συντελεσθεί. Αυτό που χρειάζεται είναι άλλη πολιτική πρόταση με δυναμική εξουσίας. ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, εξωκοινοβουλευτική αριστερά, η βάση του ΠΑΣΟΚ, σε κοινή δράση με μίνιμουμ προγραμματική σύγκλιση.

Δεν είμαι αφελής. Αφέλεια είναι να σε κατασπαράζουν και να λες θα έρθουν καλύτερες μέρες.
Δεν είμαι ρομαντική. Ρομαντισμός είναι να φαντασιώνεσαι επαναστάσεις την ίδια στιγμή που η κοινωνία σιωπά στην πλέον βάρβαρη επίθεση.

Δεν μου λείπει η δυνατότητα της διάκρισης και για αυτό μπορώ να διακρίνω ότι εχθρός μου δεν είναι ο τροτσικτής ή ο μαοϊκός ή η τάδε τάση ή συνιστώσα. Ο εχθρός είναι εδώ, είναι μπροστά είναι παντοδύναμος.

Είναι τούτη η ώρα και όταν λέω τούτη κυριολεκτώ, αύριο θα είναι αργά, είναι τούτη η ώρα της ευθύνης για το νέο ΕΑΜ.

* Νέο ΕΑΜ;

Το ιστορικό, κοινωνικό, πολιτικό πλαίσιο που γέννησε το ΕΑΜ είναι αυτό που ζούμε τώρα.
Απώλεια ανεξαρτησίας. Οικονομική κατοχή. Πολιτική εκτροπή.

Εθνικό λοιπόν, απελευθερωτικό λοιπόν και ισχυρό, δηλαδή μέτωπο.

* Εντυπωσιαστήκαμε από το κίνημα της ισπανικής νεολαίας αλλά ο ισπανικός λαός που τιμώρησε τους σοσιαλιστές, ψήφισε το αντίπαλο δέος στο πλαίσιο του συστήματος και του δικομματισμού. Πώς και πότε μπορούν τα κινήματα να συναντηθούν πολιτικά με δυνάμεις ικανές να τα εκφράσουν και να τα αντιπροσωπεύσουν, ώστε να πολλαπλασιαστεί ή και να γίνει αποτελεσματική η πολιτική παρέμβαση;

Θα χρησιμοποιήσω τα λόγια του Σ. Ζιζέκ: "Εκείνο που δεν μπορείς να δεις δεν είναι η πολυπλοκότητα της αντικειμενικής πραγματικότητας αλλά το πώς η δική μας παρέμβαση θα την αλλάξει". Υποστηρίζω λοιπόν μια πιο μετριοπαθή θέση: Αντί να βαυκαλιζόμαστε για το πώς θα είναι ο κομμουνισμός, πρέπει να εργαστούμε με όσα έχουμε, ακόμα και τις μη κυβερνητικές οργανώσεις. Το κίνημα, από το Σιάτλ μέχρι οτιδήποτε, πρέπει να είναι συνδεδεμένο με άλλα κινήματα, να έχει ισχυρή γείωση με την πραγματικότητα και τότε κάτι θα συμβεί.

Εάν λοιπόν είχαμε απαντήσει σε αυτό, το πώς η δική μας παρέμβαση θα αλλάξει την πραγματικότητα, θα είχαμε λύσει και το πρόβλημα. Αυτό όμως που με βεβαιότητα μπορώ να πω είναι ότι δύο είναι οι όροι αλλαγής αυτής της πραγματικότητας: Ο πρώτος να εμπλέκεσαι στα κινήματα και ο δεύτερος να ξέρεις ότι η εμπλοκή σου έχει ένα και μόνο ζητούμενο, την τελική απάντηση να τη δώσουν τα κινήματα.


 http://tolimeri.blogspot.com/#ixzz1O6V88hfK

TO REUTERS ΕΠΑΝΕΦΕΡΕ ΤΗ ΔΡΑΧΜΗ (ΚΑΤΑ ΛΑΘΟΣ!!!!)

To Φινλανδικό ενημερωτικό site YLE παρατήρησε και εν συνεχεία ενημέρωσε τον ΣΚΑΙ μέσω Twitter ότι η ελληνική δραχμή επέστρεψε στο ταμπλό των συναλλαγών των τερματικών Reuters.

Βεβαίως, και ευτυχώς, δεν υπάρχουν ακόμη τιμές στην ισοτιμία της δραχμής έναντι του ευρώ, αλλά η αναφορά του νομίσματος έχει αναρτηθεί και βρίσκεται σε πλήρη ετοιμότητα δια παν ενδεχόμενο. Επικοινωνήσαμε με το Reuters και εκπρόσωπός του μας διαβεβαίωσε ότι πρόκειται για πρόβλημα του συστήματος και ότι το λάθος θα διορθωθεί το συντομότερο...

ΤΥΧΑΙΟ? 

ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ!

http://prezatv.blogspot.com/2011/06/to-reuters.html

ΤΙ ΛΕΣ ΤΩΡΑ; (!!!!!!!)

«Καλύτερα να υποστούμε εμείς τις συνέπειες της ραδιενέργειας, παρά οι νέοι». Αυτό δήλωσε σήμερα εκπρόσωπος του «Σώματος Εκπαιδευμένων Βετεράνων» της Ιαπωνίας λέγοντας πως τα 200 μέλη της οργάνωσης, ηλικίας άνω των 60 ετών, είναι έτοιμα να βοηθήσουν στην αποκατάσταση των ζημιών στα πυρηνικά εργοστάσια της Φουκουσίμα.
Ο εκπρόσωπος και εκ των ιδρυτών του "Σώματος Εκπαιδευμένων Βετεράνων", συνταξιούχος μηχανικός, Γιασουτέρο Γιαμάντα, είπε ότι η ιδέα του ήλθε παρακολουθώντας στην τηλεόραση τις προσπάθειες επισκευής των πυρηνικών σταθμών. "Είμαι 72 ετών και έχω ακόμη 12 με 15 χρόνια ζωής. Ακόμη κι αν πάθαινα καρκίνο από την έκθεσή μου στη ραδιενέργεια αυτός θα έκανε να εκδηλωθεί σε 20-25 χρόνια" λέει ως επιχείρημα για την εθελοντική προσφορά του.

Στο "Σώμα" των εθελοντών συνταξιούχων ανήκουν πολλοί μηχανικοί αλλά και αρκετοί πρώην εργαζόμενοι σε πυρηνικά εργοστάσια της χώρας.

http://www.enet.gr/?i=news.el.kosmos&id=280301

Έκλεψες στην Ελλάδα ?

Αυτή η χώρα... δεν μας ανήκει!

«Είμαστε αποφασισμέ­νοι να σώσουμε τη χώρα», φέρεται να είπε ο πρωθυπουρ­γός στο Υπουργικό Συμβούλιο της Δευτέρας. Αυτό, ύστερα απ’ όλα όσα πέρασε η χώρα και ο λαός τον τελευ­ταίο χρόνο, μόνο σαν απειλή μπορεί να εκληφθεί.

Ναι, κύριοι, είναι αποφασισμένοι να μας σώζουν, τόσο η κυβέρνηση όσο και τα αφεντικά της εντός και εκτός Ελλάδας, μέχρις ότου δεν αφή­σουν πέτρα πάνω σε πέτρα. Εδώ και μήνες, πριν καν μας επιβληθεί το μνη­μόνιο και ο «μηχανισμός στήριξης», λέμε και ξαναλέμε ότι η Ελλάδα και ο λαός της βρίσκονται μπροστά στη μεγαλύτερη απειλή που έχουν αντι­μετωπίσει ποτέ στην ιστορία τους. Κι αυτή η απειλή είναι ικανή να αφανί­σει τη χώρα, να την αφήσει σε ερεί­πια χωρίς καμιά δυνατότητα ανοικο­δόμησης.

Καταστροφικές επιλογές

Όμως οι θιασώτες της «διαρθρωτι­κής προσαρμογής» τίποτε δεν ξέχα­σαν και τίποτε δεν έμαθαν. Λες και ζούμε ένα διαρκές déjà vu. Τα ίδια και τα ίδια, ξανά και ξανά. «Δεν υπάρχει περιθώριο για άλλη πολιτική», δήλω­σε στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ το βρά­δυ της Δευτέρας ο υπουργός Οικο­νομικών και ανήγγειλε για μια ακόμη φορά ότι χωρίς την εκταμίευση της 5ης δόσης τον Ιούνιο η χώρα θα πάει σε στάση πληρωμών. Τα ταμειακά δι­αθέσιμα της χώρας φθάνουν έως τα μέσα Ιουλίου, μετά δεν θα μπορούν να πληρωθούν μισθοί, συντάξεις και η χώρα «κατεβάζει ρολά», τόνισε. Σημείωσε, δε, ότι όποιος κι αν ήταν υπουργός Οικονομικών στη θέση του, θα ακολουθούσε την ίδια πολιτική.

Αλήθεια, τι χρειάζεται να πάθει ακόμη η χώρα για να αρχίσουμε να συζητάμε ριζικά διαφορετικές πο­λιτικές προτάσεις; Πόσες καταστροφές πρέπει να υποστούμε; Πού πρέπει να καταλήξουμε; Υπάρχει κάποιο κα­τώτερο όριο, κάποια «κόκκινη γραμ­μή» ή όχι; Όσοι σήμερα χαρακτηρίζουν ως «καταστροφή» πολιτικές προτάσεις που πάνε κόντρα στη λογική του μνη­μονίου, της Ε.Ε., του ευρώ και του ΔΝΤ, εξαργυρώνουν επιταγές μεταφορικά και κυριολεκτικά. Δεν τους καίγεται καρφί για τη χώρα και τον λαό της, που στη συνείδησή τους τα έχουν πουλή­σει προ πολλού. Γιατί λοιπόν να αντιταχτούν σήμερα σ’ αυτό που γίνεται;

Ωστόσο, το πρωτοφανές θράσος και η προσωπική αποκτήνωση που απαιτείται σήμερα για να υποστηρίξει κα­νείς τις ίδιες καταστροφικές επιλογές, επιτρέπει στους κυβερνώντες να εί­ναι εξαιρετικά κυνικοί. Να τι ομολόγη­σε στην ομιλία του στον ΣΕΒ (24/5) ο υπουργός Οικονομικών: «Πριν από έναν χρόνο, αυτή την εποχή, στο υπουργείο Οικονομικών αγωνιούσαμε, αν 15 κυβερνήσεις στις άλλες χώρες της Ευρωζώνης θα κατάφερναν να πείσουν τα Κοινοβούλιά τους, εγκαίρως, για να πληρωθεί στην Ελλάδα η πρώτη δόση του πρωτοφανούς δανείου των 80 δισ. ευρώ συν τα 30 δισ. ευρώ από το ΔΝΤ. Χρήματα που χρειαζόμασταν για να μην κηρύξουμε στάση πληρωμών. Χρήματα που χρειαζόμασταν για να αποπληρώ­σουμε ένα ομόλογο, που έληγε εκείνη την εποχή και, αν δεν το αποπληρώνα­με, η χώρα απλώς θα πτώχευε και δεν θα μπορούσε να πληρώσει μισθούς, συντάξεις, κοινωνικά επιδόματα, δη­μόσιες υπηρεσίες. Πράγματα που νομί­ζαμε ότι η Ελλάδα τα είχε ξεχάσει, πριν από πολλά χρόνια. Τους μήνες που εί­χαν περάσει, είχε γίνει μια προσπάθεια να πείσουμε τους Ευρωπαίους εταί­ρους μας, μέσα από τις δικές μας πρά­ξεις, για την ανάγκη δημιουργίας ενός μηχανισμού, που δεν υπήρχε μέχρι τό­τε στην Ευρώπη, για να στηρίξει οικο­νομίες σε δυσκολία. Ένας μηχανισμός που έγινε, κατ’ αρχάς, για την Ελλάδα, στη συνέχεια διαμορφώθηκε και για τις υπόλοιπες χώρες και με τις πρόσφατες αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλί­ου, θεσμοθετήθηκε και η μονιμότητά του, μετά το 2013».

Προσέξτε τι παραδέχεται ο κ. Παπακωνσταντίνου:

Τα χρήματα του μηχανισμού στήρι­ξης ήταν εξαρχής αναγκαία για να συνεχίσουμε να πληρώνουμε τα δανει­κά, δηλαδή τα ληξιπρόθεσμα ομόλογα, και όχι για να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις.

Μισθούς και συντάξεις δεν θα εί­χε να πληρώσει το κράτος μόνο αν κήρυττε επίσημη πτώχευση. Κι αυτό γι­ατί; Διότι ο κ. Παπακωνσταντίνου και η παρέα του είναι πρόθυμοι να δώσουν τα πάντα στους δανειστές του κράτους. Μισθούς, συντάξεις, κοινωνικά επιδό­ματα, δημόσιες υπηρεσίες. Κάτι που ήδη συμβαίνει με το μνημόνιο. Ούτε που τους περνά από το μυαλό ότι πτώ­χευση μπορεί να σημαίνει πως χάνουν οι δανειστές.

3Τους μήνες που προηγήθηκαν του μνημονίου, δηλαδή όλη την περίο­δο που μας έλεγαν ότι θα τα βγάλουμε πέρα μόνοι μας, η όλη πρεμούρα της κυβέρνησης ήταν να πείσει του «Ευρω­παίους εταίρους» να δημιουργηθεί ο μηχανισμός στήριξης με σκοπό να στη­ρίξει «οικονομίες σε δυσκολία». Δηλα­δή να εγγυηθεί τα λεφτά των κερδο­σκόπων και των τοκογλύφων.

4Αυτό που ενδιέφερε από την αρ­χή τον κ. Παπακωνσταντίνου, τον κ. Παπανδρέου και τη λοιπή παρέα δεν ήταν τι θα γίνει με την ελληνική οικονομία, ούτε ποια θα είναι η τύχη της Ελλά­δας, αλλά πώς θα εξυπηρετήσουν εκείνες τις δυνάμεις που ήθελαν να εξανα­γκάσουν την ευρωζώνη να αποκτήσει μόνιμο μηχανισμό χρεοκοπιών. Ποιες ήταν αυτές οι δυνάμεις; Μα προφανώς αυτές που κερδίζουν ασύστολα από τη διαχείριση των χρεών και την κερδο­σκοπία με ομόλογα και παράγωγα στις αγορές.

Με λίγα λόγια, τι ομολογεί εδώ ο κ. Παπακωνσταντίνου; Ότι ο ίδιος και η κυβέρνηση Παπανδρέου είναι σε δια­τεταγμένη υπηρεσία, εντεταλμένοι να εξασφαλίσουν τα συμφέροντα των πιο αδίστακτων και κερδοσκοπικών δυνάμεων της αγοράς. Γι’ αυτό και δεν ιδρώ­νει το αυτί τους. Δεν τους αφορά ο δωσιλογισμός που διαπράττουν. Πατρίδα γι’ αυτούς δεν είναι παρά ένα ωραίο οικόπεδο σε μια προνομιακή γωνιά της διεθνούς οικονομίας και πολιτικής που μπορεί να εκποιηθεί εύκολα και γρή­γορα προς όφελος των παγκοσμιοποιημένων αγορών του κεφαλαίου. Τώρα αν υπάρχουν και 11 εκατομμύρια παρεί­σακτοι, αυτοί πολύ γρήγορα θα κατα­ντήσουν σαν τη νομαδική φτωχολογιά που ξεβράζει η θάλασσα στις ακτές της Ελλάδας.

Ανήκομεν στις αγορές

Άλλωστε η χώρα δεν ανήκει στον λαό της. Μας το διαβεβαιώνει και η Αριστερά αυτό. Ανήκει στο κεφάλαιο, στις αγορές, στην «Ευρώπη» και γενικά στη Δύση. Γι’ αυτό και ο Έλληνας εργάτης, ο Έλληνας εργαζόμενος πρέπει να ταυ­τίζεται με τον ξεριζωμένο και εξαθλι­ωμένο μετανάστη που σέρνεται από χώρα σε χώρα σε αναζήτηση του επι­ούσιου. Κι επομένως ο ελληνικός λαός πρέπει να εθιστεί μόνιμα στην ιδέα ότι σαν πολίτης της Ευρώπης και του κό­σμου δεν έχει κανένα δικαίωμα στον τόπο του, στις ρίζες του, στην ίδια του την πατρίδα. Μπορεί ελεύθερα να πα­ρηγορείται με τις πανάρχαιες καταγω­γές της, να τη νοσταλγεί, όπως κάνου­με με το χωριό του παππού και της για­γιάς, αλλά δεν μπορεί να τη διεκδικεί. Δεν πρέπει με κανέναν τρόπο να πιστέψει ότι μπορεί να την κερδίσει. Πατρί­δα την εποχή των ανοιχτών συνόρων για το κεφάλαιο και την εργασία; Αν είναι δυνατόν! Πώς τολμάτε! Τι σημα­σία έχει αν δημοκρατία και ελευθερία δεν νοείται χωρίς την ανάδειξη του ερ­γαζόμενου λαού σε αφέντη του τόπου του; Τι σημασία έχει αν η εργατική τάξη είναι αδύνατον να συγκροτηθεί ως τέ­τοια χωρίς να αναπτύσσει πανεθνικούς δεσμούς, χωρίς να διεκδικεί το έθνος της; Τι σημασία έχουν όλα αυτά, όταν σήμερα έχουμε ακόμη και την ίδια την Αριστερά να εγγυάται την ελευθερία κίνησης κεφαλαίου και εργασίας διεκ­δικώντας ανοιχτά σύνορα; Ξεχάστε τα κινήματα των αμέτρητων ηρώων και μαρτύρων για την εθνική και κοινωνι­κή απελευθέρωση. Σήμερα προέχουν τα ευρωπαϊκά κονδύλια, η επικερδής συμμετοχή στο πιο απολυταρχικό οικο­δόμημα που γνώρισε η Ευρώπη από την εποχή του Χίτλερ.

Ποιος νοιάζεται για τη μικρή Ελλαδίτσα; Νοιάστηκε ποτέ η οικονομική και πολιτική ολιγαρχία που τη λεηλατεί επί δεκαετίες με στήριγμα την εξάρ­τηση και την υποτέλεια; Γιατί λοιπόν να νοιαστεί ο εργαζόμενος, ο εργάτης, ο επαγγελματίας, ο αγρότης; Ας την αφή­σουμε να καεί, να καταστραφεί, να ισοπεδωθεί. Και τι πειράζει αν αυτό ήδη σημαίνει μια γενικευμένη καταστροφή ανθρωπιστικών διαστάσεων και έναν νέο ξεριζωμό για τον ανθό της εργαζό­μενης κοινωνίας;

Η κρίση των κρίσεων

Η κρίση χρέους δεν είναι μια τυπική οικονομική κρίση. Δεν έχει καμιά σχέση με τον οικονομικό κύκλο που βρί­σκει κανείς στα εγχειρίδια. Ούτε πρό­κειται για ένα παραπροϊόν της δημο­σιονομικής κατάστασης του κράτους, όπως παπαγαλίζει η κυβέρνηση δεξιά και αριστερά. Ουσιαστικά αποτελεί τον συνδυασμό και την κορύφωση όλων των επιμέρους οικονομικών κρίσεων σε μια ενιαία διαδικασία που θέτει υπό αμφισβήτηση την ίδια την ύπαρξη ολό­κληρου του κυρίαρχου συστήματος οικονομίας και πολιτικής. Ποτέ καμιά άλλη μορφή κρίσης της οικονομίας της αγοράς δεν θέτει με τόσο επιτακτικό και άμεσο τρόπο τέτοιο ζήτημα επιβί­ωσης για το ίδιο το σύστημα, όσο η κρί­ση χρέους.

Με λίγα λόγια, η κρίση χρέους είναι η κρίση των κρίσεων, ή αλλιώς η μητέ­ρα όλων των κρίσεων στην οικονομία της αγοράς. Κι αυτό γιατί εκφράζει με τον πιο άμεσο και πρακτικό τρόπο την ολοκληρωτική χρεοκοπία του συνο­λικού τρόπου παραγωγής, την κατάρ­ρευση ολόκληρης της οικονομίας, της κοινωνικής συνοχής και της κυρίαρχης πολιτικής. Επομένως από αυτή την κρί­ση χρέους μπορεί να βγει μια χώρα μό­νο αν αναγεννηθεί.

Ιστορικά οι άρχουσες τάξεις μπο­ρούσαν να προχωρήσουν σε μια τέτοια αναγέννηση μέσα από την επίσημη πτώχευση του κράτους. Με τον τρόπο αυτό άλλαζαν ριζικά τους όρους ανα­παραγωγής του κεφαλαίου, τις οικονο­μικές δυνάμεις που βρίσκονται στις κο­ρυφές, αλλά και το πολιτικό προσωπικό που τις υπηρετεί. Φυσικά με τρομακτι­κό κόστος για ολόκληρη την κοινωνία και όχι μόνο για τους εργαζομένους.

Όμως, από την εποχή που το δανείσι-μο κεφάλαιο κυριάρχησε στην παγκόσμια οικονομία και έφτασε να ξεπερνά 20 φορές το παγκόσμιο ΑΕΠ, η επίσημη πτώχευση, αυτή η παραδοσιακή λύση έσχατης ανάγκης για το σύστημα, συνι­στά μια τρομακτική απειλή για τις αγο­ρές κεφαλαίου διεθνώς. Με τις τράπε­ζες σήμερα να έχουν διαστάσεις κατά πολύ μεγαλύτερες από τα κράτη που τις φιλοξενούν, η επίσημη πτώχευση αποτελεί συνώνυμο της πιο ολέθριας καταστροφής. Τα κράτη υπό χρεοκοπία είναι καταδικασμένα να παραπαίουν προκειμένου να μην αποκαλυφθεί ότι οι χρηματαγορές δεν είναι μόνο παρα­σιτικές, αλλά και εντελώς άχρηστες για τους λαούς και τις ανάγκες τους.

Δεν υφίσταται κανένας, μα κανέ­νας πραγματικός οικονομικός λόγος να υπάρχει τόσο συσσωρευμένο χρέος, εκτός από την κερδοσκοπία των επενδυτών κεφαλαίου και των τραπεζών, αλλά και τη χρηματοδότηση των γιγα­ντιαίων πολυεθνικών μονοπωλίων της παγκόσμιας αγοράς. Το κεφάλαιο που βρίσκεται συσσωρευμένο στις χρημα­ταγορές και στις τράπεζες είναι πλασματικό. Και πλασματικό σημαίνει ότι δεν αντιστοιχεί σε πραγματικές διαδι­κασίες της οικονομίας και της παραγω­γής. Η διαγραφή του, το σβήσιμό του θα επηρεάσει μόνο τους ιδιοκτήτες του – επενδυτές, τράπεζες, πολυεθνικές – και καθόλου την οικονομία, η οποία μπορεί να λειτουργεί και χωρίς αυτό το πλασματικό κεφάλαιο. Αρκεί η οικονο­μία να πάψει να εξουσιάζεται από αυτή τη ληστοσυμμορία και τους πολιτικούς της εκπροσώπους.

Η θηλιά του ευρώ στον λαιμό των τραπεζών

Τα παπαγαλάκια προσπαθούν να τρομάξουν τον απλό κόσμο ότι η διαγραφή των χρεών θα σημάνει την πτώχευση των τραπεζών και έτσι θα χάσει τις καταθέσεις του. Δεν λένε όμως ότι όσο συνεχίζεται αυτή η ανατροφοδότηση του χρέους, τόσο περισσότερο εξανεμίζονται οι αποταμιεύσεις. Ούτε επίσης λένε ότι ακόμη και στην περίπτωση της κατάρρευσης των τραπεζών, οι λαϊκές καταθέσεις μπορούν κάλ­λιστα να αναπληρωθούν από ένα κράτος που διαθέτει το δικό του εθνικό νόμισμα. Κάτι που δεν μπορεί να συμβεί σε περίπτωση κατάρρευ­σης των τραπεζών εντός του ευρώ. Επιπλέον δεν λένε ότι σε περίπτωση κατάρρευσης των τραπεζών, οι πιο ευνοημένοι απ’ όλους θα εί­ναι οι οφειλέτες, δηλαδή όσοι χρωστάνε στις τράπεζες.

Και οι οφειλέτες;

Κι αυτό γιατί σε μια τέτοια περίπτωση θα τους χαριστούν τα δάνεια. Με την προϋπόθεση βέβαια ότι το κράτος αναλαμβάνει να ανασυ­γκροτήσει το πιστωτικό σύστημα από μηδενική βάση εκδίδοντας δικό του εθνικό νόμισμα.

Αντίθετα κατάρρευση τραπεζών εντός του ευρώ σημαίνει ότι οι δανειακές υποχρεώσεις των οφειλετών μεταφέρονται σε άλλες τράπε­ζες. Πράγμα για το οποίο θα φροντίσει η ΕΚΤ και τα παραρτήματά της σε κάθε κράτος - μέ­λος. Μόνο μέσα στο ευρώ τυχόν κατάρρευση των τραπεζών θα σημάνει εξαφάνιση των απο­ταμιεύσεων με ταυτόχρονη διατήρηση όλων των δανειακών υποχρεώσεων. Και να είστε βέ­βαιοι ότι με την τροπή που έχουν πάρει οι εξελίξεις στην ευρωζώνη, αργά ή γρήγορα θα έρθουν και οι καταρρεύσεις των τραπεζών. Αυτός είναι ο λόγος που οι πολιτικοί και οι γραφειο­κράτες της ευρωζώνης κάνουν τα πάντα για να τροφοδοτήσουν την κερδοσκοπία των τραπε­ζών μέσα από τη διαχείριση του χρέους και φυ­σικά την εκποίηση των χωρών υπό χρεοκοπία. Το πρόγραμμα εκποίησης ή αποκρατικοποιήσεων που έχει ανακοινωθεί αυτό το νόημα έχει. Προσφέρει τροφή στην κερδοσκοπική αδηφαγία των επενδυτών κεφαλαίου, των τρα­πεζών και των χρηματαγορών διεθνώς. Στόχος του προγράμματος δεν είναι τόσο να προσελ­κύσει κλασικούς πλιατσικολόγους-επενδυτές που κερδίζουν από τις αγοραπωλησίες περιουσιακών στοιχείων, αλλά κερδοσκόπους που αποσκοπούν σε εύκολα κέρδη μέσα από την τιτλοποίηση των επιχειρήσεων και της περι­ουσίας του Δημοσίου. Η χρηματιστική κυβεία με την αξία τής προ πώληση περιουσίας είναι το ζητούμενο και όχι η καθαυτό αγοραπωλη­σία της.

Το δίλημμα της κοινωνίας

Από την κρίση αυτή δεν μπορούμε να βγούμε με κανέναν άλλο τρόπο, παρά μόνο σαν ερείπιο μετά την κατάρρευση της ευρωζώνης, ή με την αναγέννηση της χώρας που θα επιβάλει ο ίδιος ο λαός. Στη φάση που βρισκόμαστε ο λαός σε με­γάλο βαθμό έχει πλέον ξεπεράσει το επίπεδο της διαμαρτυρίας. Δεν του αρκεί να διαμαρτύρεται. Μπορεί να μην βγήκε μαζικά στις πλατείες, όπως οι Ισπανοί, αλλά έχει κάνει μέσα σ’ έναν χρόνο από το μνημόνιο τις περισσότερες πανεργατικές απεργίες με πρωτοφανή μαζικότητα από κάθε άλλον λαό της Ευρώπης. Χώρια όλες οι άλλες μαζικές εκδηλώσεις και οι πρωτοβουλίες πολιτών. Όλα αυτά μαζί και η ταχύτητα των εξελίξεων τον έχει οδηγήσει πια στο συμπέρασμα ότι η διαμαρ­τυρία δεν αρκεί. Κι επομένως έχει μπροστά του το δίλημμα: Ή να λουφάξει γιατί δεν γίνεται τίποτε ή να εξεγερθεί και να πάρει την εξουσία. Αυτό το δίλημμα ταλανίζει την κοινωνία. Κι επειδή γνωρίζει πολύ καλά ότι αν δεν παρθεί η εξουσία και δεν επιβληθεί μια ριζικά διαφορετική πολι­τική ξεκινώντας λίγο ως πολύ από τα αιτήματα της μη αναγνώρισης και διαγραφής του χρέους, της εξόδου από το ευρώ, της εθνικοποίησης των τραπεζών με πρώτη την Τράπεζα της Ελλάδος, της παραγωγικής ανασυγκρότησης προς όφελος του λαού, τότε οι εξελίξεις θα είναι δραματικές. Το στοιχείο αυτό δεν υπάρχει στις κινητοποιήσεις των Ισπανών. Το κίνημα της πλατείας είναι πρω­ταρχικά κίνημα διαμαρτυρίας. Η ελληνική κοινω­νία είναι πιο μπροστά από αυτό. 

Είναι έτοιμη για ένα κίνημα εξουσίας, αρκεί να 

γεννηθεί με όρους μαζικής λαϊκής 

εμπιστοσύνης και συμμετοχής. Κι αυτό πρέπει 

να γίνει τώρα, πριν προλάβει να επιβληθεί η 

χούντα της «εθνικής συνεννόησης» και των 

«επωνύμων».

http://dimitriskazakis.blogspot.com/2011/05/blog-post_28.html#more