Δεν θα φέρουν στρατό από έξω. Τον έχουν ήδη δημιουργήσει. Χρόνο κερδίζουν για να τον εκπαιδεύσουν.

http://www.securitygr.com/viewtopic.php?f=43&t=431

http://www.securitygr.com/viewtopic.php?f=43&t=431#p3157

Ποια ημερομηνία κατατέθηκε η προκήρυξη; Ακριβώς μετά την πιο μεγάλη συγκέντρωση που έχει γίνει εδώ και χρόνια, αφού κάψανε την Αθήνα.

« 1. Την κατάταξη στην ιδιωτική εταιρία Μ.Ο.Τ.Ε.Κ. (εταιρία παροχής ασφαλείας στρατιωτικών και αστυνομικών καθηκόντων και παντός τύπου ασφαλείας ) ανεξαρτήτου αριθμό θέσεων για στελέχωση εταιρίας και δυναμικού ενεργούς φύλαξης από άτομα ηλικίας 18 ετών και άνω ανεξαρτήτου φύλλου (άρρεν , θυλ. ). Καθώς επίσης και οι αντίστοιχες γραμματικές γνώσεις που απαιτούνται. »




Ποιος ιδιώτης έχει άδεια για να φτιάχνει στρατό; Ποιος είναι αυτός; Ποιος του έδωσε την άδεια; Πώς; Πότε;
http://et.diavgeia.gov.gr/f/yptp/ada/%CE%9244%CE%A7%CE%99-51%CE%A1





http://www.securitygr.com/viewtopic.php?f=43&t=431#p3190
Re: Προσφορά εργασίας στο εξωτερικό (Ενοπλα Security)
από Administrator » 29 Μαρ 2012, 20:40

Μετά την ψήφιση του νέου νόμου... καινούργιες εταιρείες θα δημιουργηθούν στην Ελλάδα, με σκοπό την εκπαίδευση - διαχείριση προσωπικού, σε διεθνής εργοδότες όπως οι εξής:

(Aegis):
Aegis’s security services division has extensive experience of handling many different projects including large and often complex projects in locations worldwide. All our security solutions are tailored to our clients’ individual needs and we have an exemplary record of performing at the highest standards for our government and commercial clients.
Aegis has developed a strong reputation for innovative and professional solutions based on proven capability in the harshest environments. Aegis’s practical solutions are categorised by the key pillars of its success to date.
http://www.aegisworld.com/index.php/security-operations-2

Democracy International:
(DI) supports USAID’s central bureaus, field missions, regional bureaus, and other USG agencies around the world by conducting democracy and governance assessments and evaluations in specific countries, designing democracy and governance programs and strategies, and carrying out applied research and writing projects. The evaluations cover the full scope of USAID’s programs in democracy and governance and will inform the design and implementation of USAID-funded democracy and governance strategies and programs. Such services will ensure that USAID’s democracy and governance strategies, programs and activities, and monitoring and evaluation plans are based on in-depth and well-informed analysis, cutting-edge research, valid data, and best practices in the field of democracy and governance.
http://www.democracyinternational.com/contract-mechanisms

(DynCorp):
The people of DynCorp International (DI) deliver flexible and rapidly-deployable, integrated security solutions to suit any situation in any part of the world. We work closely with customers to assess risks and apply the right mix of professional services and advanced technologies. Services include:
Experienced Program Management
Licensed Law Enforcement and Security Professionals
Protective Security Details
Command and Control Centers
Convoy Training and Operations
K9 Teams
Weapons Systems Maintenance and Management
Border Enforcement Advisors
Facility Security and Asset Protection
Biometric Identification Systems
Intelligence Collection and Analysis
Electronic Systems Management.
http://www.dyn-intl.com/

GLOBAL Integrated Security:
GIS is a leading provider of mission-critical security and operational support solutions for clients operating in complex environments worldwide.
From supporting major security and operational programmes, through managing airport security programmes, to enabling oil and gas production, our worldwide reach ensures that our clients receive our full support where and when they need it. Since the company’s foundation in 1998, we have successfully delivered hundreds of projects across the world.
We deliver a tailored approach to meeting client needs using our proven integrated security methodology, developed over years of sector experience. Our approach combines the delivery of timely intelligence and analysis with industry-leading technologies and services. We support client missions in critical infrastructure protection – including border, aviation, energy and diplomatic security – aid and development programmes, training and capacity building and corporate risk management.
Our work helps transform the operating environments that are crucial to our clients, allowing them to capitalise on new opportunities. Clients entrust us with their most sensitive security concerns, enabling them to focus on their core operations and missions.
GLOBAL Integrated Security is a Global Strategies Group Company, a leading defence and national security organisation addressing critical threats and maximising opportunities for clients worldwide.
http://www.globalgroup-gis.co.uk/about-us/

HART SECURITY: Hart is an internationally recognised risk management company delivering innovative, integrated solutions across land, sea and air.
Hart's integrated solutions cover a broad range of business facilitation including intelligence, physical security, logistics, medical support, manpower, training and equipment. Simply put, we can provide a variety of turn-key solutions to enable comprehensive business operations.
Detailed Knowledge: Hart combines detailed knowledge of security methods and governmental regulations with an understanding of the commercial realities that shape clients' requirements. Clients include governments, corporations, humanitarian and non-governmental organisations (NGOs).
http://www.hartsecurity.com/

Olive Group Security:
OG provides the full range of Security Operations services, including Executive Protection, Close Protection, House Detail, Key Point Security and Manned Guarding, Maritime Security, Asset Protection (static and transit), Commercial and Residential Security and Surveillance.
Executive Protection: Olive Group utilizes the expertise of former UKSF and RMP CPT Operators, providing Tier 1 specialist executive protection to diplomats, NGO’s, CEO's, and high net worth individuals, ensuring a bespoke service, tailored to the clients wishes. Olive Group prides itself on the professionalism of its CP operators who are mindful of the profile of their clients, are able to blend in with their surroundings, while still providing a discreet but effective level of security.
Hostile Environment Close Protection: As befitting the Groups strong UKSF background, Olive conducts close protection in some of the worlds most hostile and remote environments including Iraq and Afghanistan, providing bespoke planning and implementation including the provision of armed security, life support, command and control, and armoured vehicles when required. Security operations have deployed in times of international crisis whether through internal security issues/post regime change where the rule of law has failed or through natural disaster. Olive Group also deployed to Indonesia post tsunami whilst assisting relief efforts and more recently to assist in security whilst relief efforts were under way in the USA post hurricane Katrina.
Key Point Security: Using proven threat and risk methodology combined with a wealth of experience Olive Groups experts can identify and counter risks to provide effective key point security plans and ensure implementation and management occur. From corporate headquarters to strategic power plants, Olive can provide the right level of manpower and technology to protect property in a cost effective manner.
Maritime Security: Security operations have extensive knowledge and experience in the field of maritime security with past performance of port security management and ISPS accreditation management and implementation. Onboard ships security is also available for known maritime trouble spots including areas that are known for piracy or terrorist threat. Olive can also provide contingency planning, Maritime Counter Terrorist advice and tracking of maritime assets.
Asset Protection: Security operations have a wealth of experience in the field of asset protection, from escorting high value cargo in transit to safeguarding specialized high value equipment on static locations. All client requirements are taken into account and robust security posture implemented to ensure integrity of the assets wherever they may be.
Commercial and Residential Security: With Olive Groups experience and expertise coupled with proven past performance security operations not only provide protection to commercial and residential properties but also to NGO and government compounds and facilities around the world as well providing guards and access control where needed coupled with systems design and technology where appropriate.
Surveillance: Olive Group has a proven covert surveillance capability, and can deploy teams at short notice to conduct foot or mobile surveillance in urban or rural environments. Using experienced operators and state of the art technical surveillance equipment, Olive can covertly collate intelligence, and importantly can conduct effective counter surveillance measures.
http://www.olivegroup.com/contents.php?contid=122

SOC (Securing our Country):
SOC is the global leader in full-service security management. With extensive human and technical resources; a domestic and international footprint; and the necessary depth of know-how and experience - we are able to support and achieve our clients' objectives in any corner of the world. We provide security services for individuals, domestic facilities, nuclear power plants, and military bases. We provide logistics services worldwide. We have a wide breadth of operations and maintenance (O&M) capabilities. We train military, police, and corporate personnel in the latest techniques and force protection strategies including personal weapon handling, off-road vehicular maneuvering, planning / executing convoy operations, and a full range of requirements from the military and SWAT Teams. Our customers include the United States Departments’ of State, Defense, and Energy; other government agencies; and numerous commercial companies and individuals. SOC continuously provides security from the front lines in most of the difficult regions of the world and at home in our own backyard.
http://www.soc-usa.com/About%20SOC

SPHERE PSD:
Sphere offers a wide range of security solutions, specializing in Maritime Security and Personal Security Detail Services (VIP protection). Our advanced skills and training, combined with our experience in conflict zones such as the Middle-East and Africa, allows us to render a service way above the industry standard. A service that will ensure your safety and will give you peace of mind at all times.
Sphere not only subscribes to the highest regulatory and ethical norms, but we believe that the interests and integrity of you, our client, must be upheld at all times. These very same values can only be maintained through personalized and honest dealings with all our clients, be they a company or an individual, through the highest quality of customer service. Our values are non-negotiable. We believe in reliability, integrity and commitment, and once you become a client, you also become part of our family and we will protect you and keep you safe as if you were our own.
Our drive towards excellence requires us to design a specific package for each and every client according to their very own specifications and requirements.
http://www.spherepsd.com/

TRIPLE CANOPY:
Safeguarding people, facilities and other valuable assets is a constant challenge for organizations operating in high-threat environments around the world. Comprehensive and intelligent security is the key to survival and demands the expertise and experience of a trusted security provider.
Our integrated security services include mobile and fixed-site protection, community engagement plans, intelligence and analysis support, security assessments and technologies. We take the time to understand your security environment and work closely with you to develop a program that fits your needs. Our professionally trained, protective security specialists comprise a mix of expatriates, third-country and local nationals as warranted by contractual and government regulations. Our personnel detect, deter and respond to a wide variety of security challenges in accordance with local and international laws.
Our security services are supplemented with a comprehensive on-site analysis of your facilities’ current physical security conditions, including an evaluation of security staff, badging, procedures, communications capabilities, emergency action plans, command centers and training programs. We will provide you with final reports documenting the efficiency of security measures and recommend cost-effective solutions for mitigating and eliminating risks.
Why Triple Canopy? Security assurance! It isn’t easy to accomplish even the most routine business tasks when the security of your employees, property and other valuable assets is at risk. Triple Canopy’s security services allow you to achieve your business objectives anywhere, anytime.
Experience you can trust. Austere environments can be unpredictable and demand the best specialists the security industry has to offer. Triple Canopy security specialists are experts in their fields with decades of experience serving in military special operations, law enforcement and counterterrorism units.
Exacting code of ethics. We believe that honesty and integrity in all we do best serves our clients and the communities in which we operate. We are fully compliant with customer contracts, international laws, industry protocols and government regulations and strive to set conduct and performance standards for our industry.
Demanding training programs. Our clients are guaranteed tested and skilled security professionals to assist them with their daily business routines. Our pre-employment vetting process is one of the most rigorous in the industry. All candidates are required to pass an intensive training program before deploying on a Triple Canopy security detail.
http://www.triplecanopy.com/


Clients include governments, corporations, humanitarian and non-governmental organisations (NGOs).

Αυτοί λοιπόν, είναι οι λεγόμενοι «γαμάο των πέντε ηπείρων» και έλαχαν σε μας...

πληροφορίες από http://aplhrotoiergazomenoi.blogspot.gr/

Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι, ποιος είναι καπετάνιος στα βουνά, ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη και στις μυρτιές του άδη σεργιανά. Μαλαματένια λόγια στο χορτάρι ποιος βρίσκει για την άλλη τη γενιά...

Η ζωή είναι μονάχα μια φορά.

Δεν μπορεί, θα το έχετε σκεφτεί κι εσείς. Γιατί οι κυβερνώντες και τα επιτελεία τους, τα εγχώρια, αλλά κυρίως τα ξένα, επιμένουν στην ίδια πολιτική, στις ίδιες συνταγές, ενώ ξέρουν πολύ καλά ότι είναι αδύνατο να δώσουν κάποια λύση; Δεν σκέφτονται τις συνέπειες; Δεν φοβούνται; Γιατί τέτοια μανία να συνεχίσουν στον ίδιο μονόδρομο που οδηγεί με μαθηματική βεβαιότητα στην ολοκληρωτική καταστροφή;
Το πώς σκέφτονται σήμερα οι κυβερνώντες και τα επιτελεία τους έχει ελάχιστη σχέση με οποιαδήποτε μορφή επιστήμης. Οι λογικές τους αντλούνται περισσότερο από μια προτεσταντική «εγκόσμια» θεολογία, ένα είδος σύγχρονου πουριτανισμού, που έχει συνεπάρει βαθιά το επίσημο πολιτικό σύστημα και στην Ελλάδα. Ένας γερμανός καθηγητής της Χαϊδελβέργης των αρχών του 20ου αιώνα, ταυτόχρονα θεολόγος, φιλόσοφος και νομοδιδάσκαλος, έγραφε για το πνεύμα του προτεσταντισμού τα εξής: «Η προσωπική αφοσίωση στην δουλειά και το κέρδος, η οποία αποτελεί τον ακούσιο και ασυνείδητο ασκητισμό του σύγχρονου ανθρώπου, είναι ο γόνος ενός συνειδητού ‘εγκόσμιου’ ασκητισμού της δουλειάς… Το ‘πνεύμα του καλούντος’,… δίχως αγάπη για τον κόσμο, γίνεται η πηγή μιας ακούραστης και με συστηματικό τρόπο πειθαρχημένης εργατικότητας, όπου η εργασία επιδιώκεται για χάρη της εργασίας, για χάρη της θανάτωσης της σάρκας, όπου το προϊόν της εργασίας δεν προορίζεται για να καταναλωθεί με απόλαυση, αλλά με σκοπό την συνεχή αναπαραγωγή του απασχολούμενου κεφαλαίου. Από τότε που η επιθετικά ενεργητική ηθική εμπνευσμένη από το δόγμα του προκαθορισμένου προορισμού ωθεί τον εκλεκτό στην πλήρη ανάπτυξη των θεόσταλτων δυνάμεών του και του το προσφέρει ως σημάδι για να είναι σίγουρος για την επιλογή του, η εργασία γίνεται ορθολογική και συστηματική. Με την κατάρριψη του κινήτρου της ευκολίας και της απόλαυσης, ο ασκητισμός βάζει τα θεμέλια της τυραννίας της εργασίας πάνω στους ανθρώπους.»[1]
Η δουλειά για την δουλειά και όχι η δουλειά για την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών. Η δουλειά με κίνητρο τον ασκητισμό και την προσωπική επιτυχία, η οποία μετριέται με τις απολαβές και την ανάδειξη του εκλεκτού της στην εγκόσμια ιεραρχία της θρησκευτικής πίστης. Κι όχι η δουλειά που εξασφαλίζει απολαύσεις, ευημερία, ευκολίες και ελεύθερο χρόνο στην κοινωνία. Αυτή είναι η ηθική του προτεσταντισμού, ο οποίος δόξαζε από γεννησιμιού του τον ασκητισμό, την φτώχεια, την εξαθλίωση, τις θυσίες, ως βασικό κίνητρο για την πρόοδο.
Το ίδιο και σήμερα. Σε μια κατάσταση απίστευτης χλιδής και πλουτισμού για πολύ λίγους, η σύγχρονη οικονομική και πολιτική θεολογία του προτεσταντισμού, εξακολουθεί να διδάσκει στην κοινωνία τον ασκητισμό και να επιδοκιμάζει την δουλειά για την δουλειά υπό οποιαδήποτε προσωπική θυσία. Μόνο όποιος πονά και ματώνει για τη δουλειά του, όποιος αναλώνεται ολόκληρος γι’ αυτήν, χωρίς να υπολογίζει κόπο και ανταμοιβές, μόνο αυτός αποτελεί το πρότυπο του εκλεκτού της σημερινής κοινωνίας, όπου η άρχουσα τάξη διδάσκει στους φτωχούς και πένητες την ασκητική ως υπέρτατη αξία. Όποιος τολμήσει να μιλήσει για ανελαστικά δικαιώματα, για κοινωνική ευημερία και προπαντός για ελεύθερο χρόνο αντάξιο των κατακτήσεων του σύγχρονου πολιτισμού, τότε αυτός δεν παρά ένας τεμπέλης, ένας λεχρίτης, ένα παράσιτο, άξιος μόνο για την υπέρτατη τιμωρία. Άξιος μόνο για να εισπράξει αυτό που ο Λούθηρος, με όλη την πατερική αγάπη και στοργή που διέκρινε το δόγμα του, υποδείκνυε στους άρχοντες όταν χρειάστηκε να αντιμετωπίσουν τους εξεγερμένους χωρικούς της εποχής του: «Μαχαιρώστε, χτυπήστε, σκοτώστε όποιον μπορείτε.»[2] Βλέπετε, οι χωρικοί τόλμησαν να αμφισβητήσουν τις αρετές της ασκητικής λιτοδίαιτης ζωής και της πειθήνιας υπακοής στους ανώτερούς τους. «Συνεπώς,» έγραφε ο Λούθηρος, «αφήστε όποιον μπορεί να χτυπήσει, να σκοτώσει και να μαχαιρώσει, κρυφά ή φανερά, και να θυμάστε ότι τίποτα δεν μπορεί να είναι πιο δηλητηριώδες, επιζήμιο, ή διαβολικό από έναν επαναστάτη. Είναι ακριβώς όπως όταν κάποιος πρέπει να σκοτώσει ένα λυσσασμένο σκυλί…»[3]
Το δόγμα αυτό βρήκε την ύψιστη δικαίωσή του στην ηθική του πουριτανού: «Η εργασία που αυτός εξιδανικεύει δεν είναι απλά μια απαίτηση που επιβάλλεται από την φύση, ή μια τιμωρία για το αμάρτημα του Αδάμ. Είναι αφεαυτού της ένα είδος ασκητικής πειθαρχίας, περισσότερο αυστηρής από οποιαδήποτε άλλο δόγμα – μια πειθαρχία που έχει επιβληθεί από την θέληση του Κυρίου και η οποία θα πρέπει να εκτελείται όχι σε απομόνωση, αλλά κατά την εμπρόθεσμη εκτέλεση των κοσμικών καθηκόντων. Δεν είναι απλά ένα οικονομικό μέσο, που θα πρέπει να αφεθεί στην άκρη όταν οι φυσικές ανάγκες έχουν ικανοποιηθεί. Είναι ένας πνευματικός σκοπός, γιατί μόνο μέσα από αυτήν η ψυχή μπορεί να βρει την υγεία της και θα πρέπει να συνεχίζεται ως ηθικό καθήκον πολύ μετά αφού πάψει να αποτελεί υλική ανάγκη… Αυτό που απαιτείται από τον Πουριτανό δεν είναι ατομικές αξιέπαινες πράξεις, αλλά μια άγια ζωή – ένα σύστημα όπου κάθε στοιχείο είναι ομαδοποιημένο γύρω από μια κεντρική ιδέα, την υπηρεσία του Θεού, από την οποία όλα τα ανησυχητικά περιττά έχουν κλαδευτεί και στην οποία έχουν υποταχθεί όλα τα άλλα επιμέρους συμφέροντα.»[4]
Ο Πουριτανός, που ίσως να προέρχεται από τους Καθαρούς του μεσαίωνα, αντιλαμβάνεται τον άνθρωπο και τον κόσμο υπό το πρίσμα του καλού και του κακού. Ότι δεν συνάδει με τον Ορθό Δρόμο, τον μονόδρομο της δικής του μοναδικής αρετής, του ασκητισμού και της αποθέωσης της δουλειάς, είναι κακό και καταδικαστέο. Έτσι και σήμερα οι σύγχρονοι Πουριτανοί αναγνωρίζουν μόνο ηθικά διλλήματα στην οικονομία και την πολιτική. Το έλλειμμα είναι κακό και διαβολικό, ενώ το πλεόνασμα είναι ηθικό και καλό. Η δουλειά είναι η μετουσίωση της αρετής αρκεί να μην συνοδεύεται από απαιτήσεις καλύτερης αμοιβής, μεγαλύτερης σχόλης και γενικών απολαβών. Όποιος δαπανά περισσότερα απ’ όσα εισπράττει, αυτό δεν είναι παρά απόδειξη του κακού, σπάταλου και ανήθικου τρόπου ζωής του. Η ζωή του ανθρώπου είναι μια διαρκής θυσία, ένα κακοτράχαλο μονοπάτι προς την αρετή που μόνο λίγοι μπορούν να φτάσουν. Κι επομένως τι πειράζει αν οι πολιτικές που επιβάλλονται από τον μοναδικά Ορθό Δρόμο, οδηγούν χιλιάδες σε αυτοκτονία και εκατομμύρια σε εξαθλίωση και ανεργία. Αυτοί δεν είναι τίποτε άλλο από προβληματικοί και ανάξιοι.
Με τον ίδιο ήθος και ύφος σήμερα, οι σημερινοί πολιτικοί επίγονοι του Πουριτανισμού μιλούν με άνεση ότι η περικοπή των συντάξεων είναι δυσάρεστη, αλλά θα γίνει, προκειμένου να αποφευχθούν τα χειρότερα, καθώς μας διεμύνησε ο υπουργός Εργασίας Γ. Βρούτσης. Ποια χειρότερα δεν είπε. Πάμε από το κακό στο χειρότερο, για να αποφευχθούν τα χειρότερα. Χαρείτε λογική. Μιλώντας στον ΣΚΑΙ (8/7), ο Γ. Βρούτσης τόνισε πως δεν νοείται ο νεοεισερχόμενος στην αγορά εργασίας να μισθοδοτείται με 583 ευρώ και να υπάρχουν συνταξιούχοι που λαμβάνουν 1.400 ευρώ. Κι έτσι η προσωποποίηση του πιο απόλυτου κοινωνικού παράσιτου, έρχεται να κρίνει πόσο θα πρέπει να αμείβεται ο εργαζόμενος και ο συνταξιούχος. Όχι με βάση τις ανάγκες για επιβίωση, αλλά με βάση τους δικούς του κανόνες πίστης. Δουλειά για την δουλειά. Όποιος δεν μπορεί να δουλέψει είναι βάρος για την κοινωνία κι έτσι μόνο χαριστικά μπορεί να ζει, μόνο σαν προϊόν φιλανθρωπίας των παράσιτων του είδους του κ. Βούρτση. Arbeit macht Frei (η εργασία απελευθερώνει), έγραφαν οι ναζί ομογάλακτοι του στην πύλη του Άουσβιτς, πριν εμφανιστούν οι στρατιές «τεχνοκρατών» και μετατρέψουν αυτήν την επιτομή της πολιτικής και οικονομικής θεολογίας του πουριτανισμού σε παγκόσμιο δόγμα.
Το δυστύχημα όμως είναι πώς αυτό το πνεύμα του πουριτανισμού έχει κατακτήσει και την περιώνυμη αριστερά. Ο κοινωνικός ασκητισμός και οι θυσίες αποτελούν, υποτίθεται, πολύτιμες αρετές και για την αριστερά ιδίως για την περίοδο της όποιας μετάβασης. Δείτε, π.χ., πόσοι και πόσοι δεν εκθειάζουν τις αναγκαίες θυσίες που υποτίθεται ότι πρέπει να υποστεί η κοινωνία στο όνομα της προόδου, του σοσιαλισμού, του κομμουνισμού. Δεν πειράζει αν πεθάνουν χιλιάδες, δεν πειράζει αν περάσει μαρτύρια η κοινωνία προκειμένου να ικανοποιηθεί η ιδεοληψία που διακατέχει την αριστερά.
Ο αριστερός πουριτανισμός διακατέχεται από δυο συναφείς εκδοχές: Η πρώτη περίπτωση είναι εκείνη του «πλάνου Β». Η δεύτερη περίπτωση είναι της λεγόμενης αντικαπιταλιστικής διεξόδου.
Το «πλάνο Β» είναι το γνωστό παραμύθι που χρησιμοποίησε προεκλογικά η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Αν αποτύχει η διαπραγμάτευση με τους εταίρους της ευρωζώνης, τότε θα προχωρήσει, υποτίθεται, στο «πλάνο Β», δηλαδή την έξοδο από το ευρώ. Εδώ δεν μας απασχολεί το κατά πόσο πίστευε κάτι τέτοιο η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Θα πρέπει να είναι ηλίθιος κάποιος για να πιστεύει ακόμη ότι ο κ. Τσίπρας και οι δικοί του είχαν την παραμικρή πρόθεση να προχωρήσουν σε «πλάνο Β». Απλά ήταν ένα προεκλογικό τρικ για να εκμηδενίσουν την όποια εσωκομματική «αριστερή» κριτική. Και το πέτυχαν.
Όμως, ας σκεφτούμε λιγάκι το όλο σχήμα. Υπάρχουν πολλοί που το υποστηρίζουν. Ας διαπραγματευτούμε πρώτα και ύστερα αν δεν πετύχουμε τίποτε, τότε ας προχωρήσουμε στην έξοδο από το ευρώ και την μονομερή διαγραφή του χρέους. Έτσι λένε. Όσοι από αυτούς είναι καλοπροαίρετοι, απλά θα τους πούμε ότι δεν ξέρουν τι λένε, δεν έχουν επαφή με το τι συμβαίνει στην κοινωνία, με το σε ποια κατάσταση βρίσκεται η οικονομία. Έτσι, λοιπόν, σε όλα τα μεγαλεπήβολα σχέδια – που συχνά είναι σκέτες φαντασιώσεις – που σκαρφίζονται για να διαπραγματευτούν με τους ευρωπαίους και τους δανειστές της χώρας, δεν μας απαντούν στο εξής απλό: Πόσο χρόνο θα πάρουν οι πολυπόθητες διαπραγματεύσεις για το καλό της χώρας; Πόσο χρόνο θα χρειαστούν για να αντιληφθούν ότι δεν υπάρχει περιθώριο διαπραγμάτευσης με τους θύτες ενός λαού; Εκτίμηση συνεπειών έχουν κάνει; Με άλλα λόγια για όσο αυτοί θα διαπραγματεύονται εντός του ευρώ και υπό καθεστώς ύφεσης, πόσοι ακόμη θα πεθάνουν, πόσοι θα βγουν στην ανεργία και στην εξαθλίωση. Διότι αντιμετώπιση της ύφεσης εντός του ευρώ μπορεί να γίνει μόνο με έναν τρόπο, τον τρόπο της Μέρκελ. Όχι γιατί η Μέρκελ είναι κακιά και πεισματάρα, όπως νομίζει ο Τσίπρας, αλλά γιατί η ίδια η αρχιτεκτονική του ευρώ δεν επιτρέπει άλλη πολιτική.
Και να ξαναρχόμαστε στο επίδικο ζήτημα: που τραβούν την κόκκινη γραμμή της δικής τους διαπραγμάτευσης όσοι θεωρούν ότι η μονομερής διαγραφή του χρέους και η έξοδος από το ευρώ, είναι «πλάνο Β»; Πόσους νεκρούς, εξαθλιωμένους και άνεργους σηκώνει η δική τους συνείδηση; Ή μήπως δεν τους καίγεται καρφί; Θα πρέπει να πούμε ότι ακόμη και τώρα να σταματήσουν τα μέτρα περιορισμού και μειώσεων στην ελληνική οικονομία, η ύφεση δεν πρόκειται να αναχαιτιστεί. Έχει αποκτήσει τη δική της δυναμική κατάρρευσης και παρακμής προσθέτοντας κάθε μήνα 28 χιλιάδες νέους ανέργους, οδηγεί στην αυτοκτονία γύρω στους 50 και σπρώχνει πάνω από 50 χιλιάδες στην ανέχεια και διώχνει από την χώρα πάνω από 20 χιλιάδες κυρίως νέα παιδιά, την αφρόκρεμα της ελληνικής κοινωνίας. Κι αυτό κάθε μήνα που περνά, παίρνονται δεν παίρνονται πρόσθετα μέτρα περικοπών και λιτότητας.
Τι προτίθενται να κάνουν όλοι αυτοί που μας υπόσχονται ότι πρώτα θα διαπραγματευτούν και έπειτα, αν δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, θα προχωρήσουν στην μονομερή διαγραφή και έξοδο από την ευρωζώνη; Απλούστατα διακατέχονται από τον ίδιο πουριτανισμό με την άρχουσα τάξη που δεν βάζει την ευημερία του λαού σε πρώτη προτεραιότητα, ενώ αντιλαμβάνονται την μονομερή διαγραφή και την έξοδο από το ευρώ με τους ίδιους όρους που το αντιλαμβάνεται και η κυρίαρχη προπαγάνδα.
Υπάρχουν κι εκείνοι που εκδηλώνουν τον αντικαπιταλισμό τους με τον ίδιο τρόπο που οι πουριτανοί αποστρέφονταν την αληθινή ζωή. Πόσες και πόσες φορές δεν ακούσαμε από δαύτους να μας λένε ότι χρειάζονται θυσίες από τον λαό για να αλλάξουμε ρότα, πάντα σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Μας κάνει εντύπωση με τι ευκολία ορισμένοι πούροι «επαναστάτες» αποδέχονται ότι ο λαός θα δεινοπαθήσει προκειμένου να μπει στον ίσιο δρόμο, της αντικαπιταλιστικής αρετής. Μάλιστα ακούσαμε τον κ. Λαμπαβίτσα να υποστηρίζει το δικό του δόγμα του σοκ, με βάση το οποίο το πέρασμα σε εθνικό νόμισμα θα αποτελέσει ένα ισχυρό σοκ για την ελληνική οικονομία κι αυτό θα την ξυπνήσει από τον λήθαργο της ύφεσης. Με άλλα λόγια υπάρχει δεξιό δόγμα του σοκ και αριστερό δόγμα του σοκ. Ο κοινός παρανομαστής; Ο λαός θα υποφέρει, αλλά στην μεν πρώτη περίπτωση χωρίς ελπίδα, ενώ στην άλλη περίπτωση με την ελπίδα για καλύτερες μέρες. Με την ίδια λογική υπάρχει δεξιά πείνα, αλλά και αριστερή πείνα.
Τι φούμαρα είναι όλα αυτά; Τι ανοησίες; Θεωρίες και προτάσεις που ξεκινούν με την προϋπόθεση ότι ο λαός θα υποφέρει, έστω και για λίγο στην μετάβαση, μέχρι να βρει τον δρόμο του παραδείσου, είναι επικίνδυνες. Διαφέρουν από τον πουριτανισμό της άρχουσας τάξης, μόνο ως προς τις διακηρυγμένες προθέσεις τους. Διαπνέονται από την ίδια λογική που θέλει τον λαό να περνά από ένα είδος καθαρτηρίου σε συνθήκες ασκητισμού και θυσιών προκειμένου να εξαγνιστεί για να εισέλθει στο βασίλειο του Θεού, στην δική του αντικαπιταλιστική ουτοπία.
Η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική. Η μονομερής διαγραφή του χρέους και η συντεταγμένη έξοδος από το ευρώ δεν είναι «πλάνο Β», αλλά αναγκαίο «πλάνο Α», αν θέλει κανείς να σταματήσει εδώ και τώρα την αποκαλούμενη ευγενικά «ανθρωπιστική κρίση», την κατάρρευση και διάλυση της ελληνικής κοινωνίας. Η στροφή αυτή δεν πρόκειται να κοστίσει τίποτε στην μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Αντίθετα η αντιστροφή της τάσης, η ευημερία του λαού, η αύξηση των εισοδημάτων του από την πρώτη κιόλας στιγμή, η κατάκτηση ανελαστικών δικαιωμάτων στην εργασία, στην κοινωνία και στην πολιτική, αποτελούν ασφαλές κριτήριο ότι η νέα κατάσταση πάει μπροστά με βάση το συμφέρον της μεγάλης πλειοψηφίας. Κι όχι μόνο. Η άνοδος της ευημερίας και των εισοδημάτων του λαού από την πρώτη κιόλας στιγμή, μαζί με την θεμελίωση ανελαστικών δικαιωμάτων, αποτελούν θεμελιακούς όρους για ανάκαμψη της οικονομίας, ανόδου της εσωτερικής αγοράς, αναχαίτισης της ανεργίας και καταπολέμησης της φτώχειας.
Αυτοί που λένε ότι θα πάμε σε νέο εθνικό νόμισμα για να το υποτιμήσουμε, να κλείσουμε τις τράπεζες για λίγο και σιγά-σιγά θα δει ο λαός καλό, δεν είναι μόνο ότι δεν έχουν ιδέα για τι πράγμα μιλάνε, αλλά στην πραγματικότητα αντιλαμβάνονται την εναλλακτική πολιτική με τον κλασσικό πουριτανικό τρόπο. Μόνο που δεν υπάρχει περίπτωση να ξεφύγει η Ελλάδα από την πεπατημένη, αν από την πρώτη στιγμή δεν συντρίψει τις εσωτερικές μονοπωλιακές καταστάσεις και δεν σταθεροποιήσει το νέο εθνικό της νόμισμα, έτσι ώστε να δοθεί η δυνατότητα σε εργαζόμενους και παραγωγούς να αυξάνουν δραστικά τα εισοδήματά τους. Δίχως αυτό δεν θα υπάρχει δυνατότητα αποταμίευσης και δεν θα μπορούν να γίνουν σοβαρές επενδύσεις στην παραγωγή και τις υποδομές ώστε να αλλάξει η πορεία της χώρας. Δίχως την ικανοποίηση των βασικών βιοτικών αναγκών και ταυτόχρονα χωρίς την δυνατότητα άμεσου περιορισμού του πραγματικά εργάσιμου χρόνου με παράλληλη αύξηση του αληθινά ελεύθερου χρόνου (ανύπαρκτου ουσιαστικά σήμερα), πώς φαντάζεται κανείς ότι ο λαός θα συμμετέχει ουσιαστικά στα κοινά, θα πληροφορείται και θα αποφασίζει άμεσα για όλα όσα τον αφορούν; Και χωρίς να συνδυαστούν όλα αυτά με την δραστική μείωση της ηλικίας συνταξιοδότησης, μαζί με την ανελαστική προστασία της νεανικής εργασίας, τότε πώς θα μπορέσουμε να αναχαιτίσουμε την ανεργία από την πρώτη κιόλας στιγμή και θα φέρουμε πίσω τα παιδιά μας που κυνηγημένα από την σημερινή κατάσταση κατέφυγαν στο εξωτερικό;
Όποιος σήμερα εμφανίζεται να μας λέει ότι με την μονομερή διαγραφή του χρέους και την έξοδο από το ευρώ, θα υποφέρουμε ως λαός, αλλά δεν πειράζει προκειμένου οι επόμενες γενιές να δουν μια καλύτερη ζωή, τότε κουμπώνομαι. Αν ξέρει τι λέει, τότε είναι επικίνδυνος γιατί αυτό που ζητά στην ουσία είναι η επιστροφή στα παλιά. Να φύγουν, δηλαδή, τα σημερινά κακά αφεντικά και να έρθουν στη θέση τους κάποια άλλα καλά αφεντικά, αντικαπιταλιστικά ίσως, που ξέρουν πώς θα φροντίσουν τον καλό λαό που ξέρει μόνο να ασκείται σε θυσίες.
Οι λογικές αυτές μου θυμίζουν την συζήτηση κατά την διάρκεια του Πρώτου και Δεύτερου Παγκόσμιου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς το 1919-20 στην Μόσχα, όπου η επαναστατική ηγεσία της νέας εξουσίας είχε ως δεδομένο και μάλιστα νομοτελειακό ότι η πείνα, ναι η πείνα, αποτελεί μεταβατικό όρο προς τον σοσιαλισμό, συνιστά απαράβατη φάση της σοσιαλιστικής επανάστασης. Είχαν μια τόσο πεισμένοι γι’ αυτό, που όταν ένας από τους πιο επιφανείς οικονομολόγους της εποχής εκείνης, ο Όιγκεν Βάργκα, τόλμησε να τους πει ότι δεν μπορούν να ταυτίζουν την πείνα με την μετάβαση στον σοσιαλισμό, η αφρόκρεμα της επανάστασης απλά τον αγνόησε. Και ναι μεν η επαναστατική ηγεσία της εποχής εκείνης είχε πραγματικά επιδοθεί τα πρώτα χρόνια σ’ έναν πρωτοφανή ασκητισμό προς όφελος της επανάστασης, αλλά αυτό δεν μπορεί να θεωρείται καθήκον και για τον λαό. Η λογική αυτή εξέθρεψε τέρατα, παρά το γεγονός ότι πήγασε από τις καλύτερες των προθέσεων.
Η μάχη μας θα πρέπει να είναι από τώρα να απαλλαγούμε από την γοητεία της θεολογίας του πουριτανισμού που κυριαρχεί σε δεξιά και αριστερά. Γι’ αυτό και θα πρέπει να γίνει κτήμα μας η παλιά γνωστή ρήση των αγνών λαϊκών αγωνιστών, το συμφέρον, η ευημερία και η κυριαρχία του λαού πάνω και πρώτα απ’ όλα τα άλλα.

[1] Ernst Troeltsch, Protestantism and Progress, New York: Putnam, 1912, σελ. 136-37.
[2] E. G. Rupp & Benjamin Drewey, Martin Luther, Documents of Modern History, London: Edward Arnold, 1970, σελ. 126.
[3] Ό. π., σελ. 121.
[4] R. H. Tawney, Religion and the Rise of Capitalism, London: Harcourt, 1926, σελ. 200-01.
Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 7:01 μ.μ.

ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

«Η ανθρωπιστική κρίση σε μερικές ομάδες ανασφάλιστων πολιτών θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με σοβαρότητα εδώ και τώρα.

-Δεκάδες Καρκινοπαθείς φεύγουν από το Ιατρείο περιμένοντας να πεθάνουν ενώ μπορούν να ζήσουν, γιατί δεν έχουν λεφτά.

-Δεκάδες έγκυοι μένουν να γεννήσουν στο δρόμο με το ρίσκο να ζήσουν ή να πεθάνουν ή να έχουν μία ζωή ένα ανάπηρο παιδί επειδή δεν έχουν τα 800 ευρώ για να γεννήσουν.

2 στους 10 ασθενείς από αυτούς που επισκέπτονται το Ιατρείο Κοινωνικής Αποστολής του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών και του Φιλανθρωπικού Οργανισμού ΑΠΟΣΤΟΛΗ της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, χρήζουν νοσηλείας για χειρουργική επέμβαση.

Θεατές στην ανακοίνωση της διάγνωσης, πρόθυμοι αλλά ανήμποροι να βοηθήσουν, όλοι οι εθελοντές γιατροί μέλη του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών που υπηρετούν με ζέση την πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας του Ιατρείου Κοινωνικής Αποστολής, βρίσκονται μπροστά σε ένα τεράστιο αδιέξοδο ηθικό, επιστημονικό και κοινωνικό.

Οι ανασφάλιστοι ασθενείς που διαγιγνώσκονται με προβλήματα που χρήζουν άμεσης χειρουργικής επέμβασης, τι θα απογίνουν στο επόμενο βήμα αφού δεν έχουν τα χρήματα να χειρουργηθούν;

Καρκινοπαθείς ασθενείς στους οποίους διαγνώσθηκαν αντιμετωπίσιμοι χειρουργικά όγκοι σε πρώιμο στάδιο, δε χειρουργήθηκαν ποτέ διότι δεν είχαν χρήματα.

Κάναμε έκκληση στον τότε Υπουργό Υγείας, κ. Λοβέρδο και παράλληλα στις διοικήσεις των νοσοκομείων για να αναλάβουν κάποια- ζωτικής σημασίας- περιστατικά και να τα χειρουργήσουν. Η απάντηση ενός υπαλλήλου του ΥΥΚΑ ήταν, ότι η νομοθεσία είναι ξεκάθαρη: «οι ανασφάλιστοι πληρώνουν…. ας βγάλουν βιβλιάριο απορίας…!!!» όταν όλοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι πολίτες που δεν έχουν πληρώσει τις οφειλές τους στα ταμεία τους και στην εφορία, δε μπορούν να βγάλουν φορολογική ενημερότητα και βιβλιάριο απορίας!!!

Ελπίζουμε ότι η νέα ηγεσία του Υπουργείου Υγείας θα αντιμετωπίσει την ανθρωπιστική αυτή κρίση με άλλη ευαισθησία..

Τι ειρωνεία! Οι λειτουργοί υγείας να είναι θεατές σε όλα τα ογκολογικά περιστατικά που διαγιγνώσκουν: Σε ορισμένα δε περιστατικά πια, ο καρκίνος έγινε ανεγχείρητος και τώρα περιμένουμε όλοι μαζί απλά να πεθάνουν επειδή δεν είχαν λεφτά να χειρουργηθούν.

Καταρράκτης: το 30% των οφθαλμολογικών περιστατικών μας είναι ασθενείς με καταρράκτη που έχουν 1/10 όραση. Άνθρωποι ηλικιωμένοι που κινδινεύουν να τους χτυπήσει αυτοκίνητο δρόμο γιατί δε βλέπουν. Γιατί; επειδή δε μπορούν να κάνουν εγχείρηση καταρράκτη… ποιος θα πληρώσει το φακό και τα νοσήλια αφού είναι ανασφάλιστοι;…

Εγκυμοσύνες υψηλού κινδύνου: Έγκυος με δίδυμη κύηση υψηλού κινδύνου και ένα ανάπηρο έμβρυο δεν την ανέλαβε κανένα τμήμα καμιάς κλινικής επειδή δεν είχε να πληρώσει. Η πιθανότητα να χαθεί η ζωή των δύο εμβρύων είναι 70% και η δική της 15%.

Καθημερινό δράμα οι έγκυοι που προσέρχονται γιατί πρέπει να γεννήσουν με καισαρική τομή και δεν έχουν τα χρήματα.

Η απόγνωση φαίνεται στα πρόσωπά τους.

Πρόκειται για περιστατικά που απαγορεύεται να γεννήσουν φυσιολογικά ή με επείγουσα καισαρική τομή που θα δικαιολογούσε τα νοσήλια της ανασφάλιστης.

Πρόκειται για περιστατικά που κινδυνεύει το έμβρυο να βγει ανάπηρο και κινδυνεύει και η ζωή της εγκύου από μαζική αιμορραγία αν δεν ληφθούν τα απαραίτητα ιατρικά μέτρα σε τμήματα τοκετών υψηλού κινδύνου.

Αυτές οι γυναίκες μένουν να γεννήσουν στο δρόμο με το ρίσκο να ζήσουν ή να πεθάνουν ή να έχουν μία ζωή ένα ανάπηρο παιδί… επειδή δεν έχουν τα 800 ευρώ για να γεννήσουν

Το Παράδοξο της Ελληνικής Νομοθεσίας

Στο σημείο αυτό πρέπει να σημειωθεί ότι η ολιγωρία στην ελληνική νομοθεσία που δικαιολογεί τα νοσήλια ανασφάλιστων πολιτών σε κατεπείγουσες καταστάσεις!!!

Δηλαδή, ένας ασθενής που πάσχει από χολολιθίαση και πρέπει να χειρουργήσει τη χοληδόχο κύστη, δεν μπορεί αν δεν έχει χρήματα: πρέπει να πληρώσει για να νοσηλευτεί. Αν ο ασθενής αυτός μείνει ανεγχείρητος, κάποια στιγμή η χοληδόχο κύστη με τις πέτρες θα σπάσει και θα προσκαλέσει επείγουσες επιπλοκές στον άρρωστο, οι οποίες απειλούν σαφώς τη ζωή του. Σε εκείνο το στάδιο της κατεπείγουσας αντιμετώπισης, αναλαμβάνει η Ελληνική Πολιτεία τα έξοδα του ανασφάλιστου πολίτη, που σε αυτό όμως πια το ύστατο σημείο 1) μπορεί να χαθεί η ζωή του ασθενή και 2) τα νοσήλια είναι πολύ περισσότερα λόγω της αυξημένης ιατρικής φροντίδας σε μονάδες εντατικής.

Έτσι, με το υπάρχον σύστημα και η Ελληνική Πολιτεία πληρώνει και ο Ασθενής τις περισσότερες φορές χάνει τη ζωή του, ενώ ένα στάδιο πριν και η ζωή του θα είχε κερδηθεί και η δαπάνη του ελληνικού κράτους θα ήταν μικρότερη.

Λύση μπορούν να δώσουν όλες οι κλινικές αν ακολουθήσουν το πρότυπο της Ογκολογικής Κλινικής του κου Συρίγου, στο Νοσοκομείο «ΣΩΤΗΡΙΑ» που αναλαμβάνει ορισμένες τις χημειοθεραπευτικές αγωγές καρκινοπαθών ανασφάλιστων πολιτών κάθε εβδομάδα.

Απέναντι σε αυτό το θέαμα της ανθρωπιστικής κρίσης, κάνουμε κάλεσμα ανθρωπισμού και αλληλεγγύης προς όλα τα νοσοκομεία να αναλάβουν τα έξοδα των χειρουργικών αυτών επεμβάσεων και της νοσηλείας των ανασφάλιστων ασθενών, προκειμένου να σωθούν κάποιες ανθρώπινες ζωές.

Γιατί κάθε ανθρώπινη ζωή για μας έχει αξία.»

Εφτά χιλιάδες πεντακόσια μωρά έως πέντε χρονών. Κάθε χρόνο.

Όπως αναφέρει ο πρόεδρος του SOS-Παιδικού Χωριού Ελλάδας, Αναστάσιος Βρεττός, σύμφωνα με εκτιμήσεις, κάθε χρόνο 7.500 παιδιά στην Ελλάδα, ηλικίας μέχρι πέντε χρόνων, κακοποιούνται και εγκαταλείπονται και δυστυχώς υπάρχουν φόβοι ότι η οικονομική κρίση θα οδηγήσει σε αύξηση του αριθμού αυτού.

Αργυρούπολη, ένας χρόνος πριν

Όταν αυτά που μας ενώνουν είναι πιο σημαντικά και σπουδαιότερης σημασίας από αυτά που μας χωρίζουν. 
Ο αγώνας διεξάγεται...
Χρόνια πολλά ΕΠΑΜ

Ιδρυτική διακύρηξη του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου

Η χώρα οδηγήθηκε εδώ και πάνω από ένα χρόνο σε ένα ασφυκτικό καθεστώς νέας κατοχής. Πρώτη πράξη αυτού του καθεστώτος ήταν η κατάλυση κάθε έννοιας δικαίου για να επιβληθεί ένα άγριο πρόγραμμα καταλήστευσης του εργαζόμενου λαού. Ο λαός με κομμένη την ανάσα ακούει καθημερινά να ανακοινώνονται όλο και πιο σκληρά, αντικοινωνικά μέτρα που ανατρέπουν τον οικογενειακό και προσωπικό προγραμματισμό, ισοπεδώνουν δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών και σπρώχνουν με βίαιο τρόπο τον λαό στη φτώχια, την ανεργία, την εξαθλίωση.

Ο εργαζόμενος χάνει μέρα με τη μέρα όλες τις εγγυήσεις για μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή ζωή, ενώ ο μικρός και μεσαίος επιχειρηματίας καταστρέφονται. Χωρίς καμμιά άλλη προοπτική εκτός από την διαρκή επιδείνωση της κατάστασής του.

Όλα αυτά συμβαίνουν εν μέσω μιας μοναδικής ως προς το εύρος, το βάθος και τις καταστροφικές προεκτάσεις παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Μιας κρίσης, η οποία όταν μετατράπηκε σε κρίση χρέους έπληξε ως ασθενείς κρίκους του συστήματος την Ελλάδα και μια σειρά ακόμη χωρών της περιφέρειας της ΕΕ. Τα δεινά που υφίσταται ο λαός, η απώλεια της κυριαρχίας, η διάλυση και η καταστροφή, πηγάζουν από έναν διεθνή μηχανισμό εκμετάλλευσης με αιχμή του δόρατος ένα ολωσδιόλου παρασιτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο.

Οι Έλληνες εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, επαγγελματίες, αγρότες και μικρομεσαίοι επιχειρηματίες δεν καλούνται απλώς να πληρώσουν τον λογαριασμό ενός χρέους, που έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε όσο περισσότερο το πληρώνεις, τόσο περισσότερο να αυξάνει, αλλά να αποδεχθούν την επίσημη υποθήκευση και εκποίηση της χώρας τους από την ΕΕ και το ΔΝΤ. Αυτό υπόσχεται η κυβέρνηση και το επίσημο πολιτικό σύστημα στον ελληνικό λαό. Επιχειρούν να κρύψουν ότι το κυρίως ζητούμενο με τα «πακέτα στήριξης» δεν είναι απλώς οι επιπλέον «θυσίες» που θα κληθούν να υποστούν τα λαϊκά στρώματα. Το επίδικο ζήτημα είναι η εθνική κυριαρχία της χώρας. Με την κηδεμονία του ΔΝΤ και της ΕΕ ο Έλληνας εργαζόμενος δεν κινδυνεύει να χάσει μόνο τη δουλειά του, τη σύνταξή του, τα δικαιώματά του αλλά και την ίδια την χώρα του.

Η ίδια η δυνατότητα επιβίωσης της χώρας αμφισβητείται πλέον ανοιχτά από τους ιθύνοντες της ευρωζώνης και τις αγορές. Η χώρα θα πρέπει τουλάχιστον οικονομικά να τεμαχιστεί σε περιοχές και περιφέρειες, να εκχωρήσει την εκμετάλλευση των νησιών και τα κυριαρχικά της δικαιώματα στο Αιγαίο. Ολόκληρη η χώρα έχει μετατραπεί σε οικόπεδο που πουλιέται με το στρέμμα. Η Ελλάδα άρχισε ήδη να μεταβάλλεται σε κράτος υπό αίρεση, διαρθρωμένο σε ημιαυτόνομες περιφέρειες εύκολα ιδιωτικοποιήσιμες και προσαρτήσιμες σε γειτονικά κράτη, κρατίδια και προτεκτοράτα ανάλογα με τα συμφέροντα των μεγάλων της ευρωζώνης και των ΗΠΑ.

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο συγκροτείται για να οργανώσει τις αντιστάσεις και να ενισχύσει τον αγώνα του λαού ενάντια στο καθεστώς κατοχής. Καμπή για την ίδρυσή του υπήρξε η μεγαλειώδης αντίσταση του λαού με τις συγκεντρώσεις επί έναν και πλέον μήνα στις πλατείες σχεδόν όλων των πόλεων της Ελλάδας, με πρώτη την πλατεία Συντάγματος στο κέντρο της Αθήνας. Οι αυθόρμητες αυτές διαδηλώσεις διαρκείας ενός πολύ μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού, μετέτρεψαν τον επίμονο αγώνα διαμαρτυρίας που διεξήγαγαν κατά κύριο λόγο οι εργαζόμενοι με κινητοποιήσεις και απεργίες όλο τον προηγούμενο χρόνο, σε αγώνα για την ανατροπή της εξουσίας και του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος ως τέτοιου. Από την στιγμή που ένα μεγάλο τμήμα του ελληνικού λαού βγήκε στους δρόμους με πρωτοφανή συνέπεια και συνέχεια ενάντια όχι σε επιμέρους πολιτικές και μέτρα, αλλά στο επίσημο καθεστώς, όπως κι αν το καταλαβαίνει κανείς, τότε το ζήτημα που τέθηκε στην πράξη εξαρχής ήταν ποιο θα πρέπει να είναι το επόμενο βήμα. Πώς θα μπορέσει να κερδίσει ο λαός την αναμέτρηση που έχει ανοίξει με την εξουσία;

Το ΕΠΑΜ ήρθε να απαντήσει σ’ αυτό ακριβώς το ερώτημα. Ο αγώνας του είναι κατεξοχήν απελευθερωτικός. Είναι αγώνας εθνικός και ταυτόχρονα κοινωνικός, μιας και διεκδικεί την χώρα από τα δεσμά της τυραννίας και του δήμιου προς το συμφέρον της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού, του εργάτη, του αγρότη, του μικρού και μεσαίου επιχειρηματία, του επαγγελματία και κυρίως της νέας γενιάς για να έχει μέλλον σ’ αυτόν τον τόπο.

Φιλοδοξία του ΕΠΑΜ είναι να συμβάλει καθοριστικά στην ενότητα του λαού πέρα και πάνω από κομματικές, ιδεολογικές και άλλες διαχωριστικές γραμμές. Ο λαός και η χώρα βρίσκεται σε υπέρτατο κίνδυνο. Μόνο με τη δημιουργία ενός μεγάλου κοινωνικοπολιτικού μετώπου ολόκληρου του λαού για τη διάσωση της χώρας μπορούμε να ξεφύγουμε από τον καταθλιπτικό μονόδρομο της καταστροφής, της λεηλασίας και της υπερχρέωσης.

Ένας ενωμένος και αποφασισμένος λαός δεν έχει να φοβηθεί τίποτε και κανέναν, δεν μπορεί να τον σταματήσει καμμιά απειλή, κανένα αντίποινο των αγορών ή των ισχυρών. Όποτε ο λαός αποφάσισε να ενωθεί και να διεκδικήσει τα δίκαιά του δεν υπήρξε καμμιά αντιξοότητα, καμμιά δύναμη που να στάθηκε εμπόδιο στο δρόμο του.

Αυτή η λαϊκή ενότητα πρέπει και μπορεί να οικοδομηθεί γύρω από εκείνα τα κεντρικά αιτήματα που επιτρέπουν να ανατραπεί συνολικά το καθεστώς κατοχής, εκποίησης και δουλοπαροικίας, καθώς και λειτουργήσουν ως αφετηρία δημοκρατικής αναγέννησης της χώρας στη βάση των λαϊκών συμφερόντων.

Αυτά τα κεντρικά αιτήματα συνοψίζονται ως εξής:

1. - Μη αναγνώριση του δημόσιου χρέους με βάση το διεθνές δίκαιο, που επιτρέπει σε ένα κυρίαρχο κράτος να αρνηθεί να πληρώσει όλα τα παράνομα, τοκογλυφικά και καταχρηστικά χρέη, που οδηγούν τον λαό και την χώρα στην χρεοκοπία. Αυτό σημαίνει άμεση παύση πληρωμών προς τους δανειστές εδώ και τώρα, ώστε να σταματήσει ο φόρος αίματος τον οποίο καταβάλλουν η χώρα και ο λαός στους διεθνείς τοκογλύφους και κερδοσκόπους.

Αυτή είναι η μόνη λύση για να σωθεί η χώρα από την καταστροφή και να διασώσουν οι εργαζόμενοι τα εισοδήματά τους, τη δουλειά τους, τις συντάξεις και τα δικαιώματά τους. Είναι ο μόνος τρόπος για να υπάρξει προοπτική για τους νέους, τους αγρότες, τους επαγγελματίες, τους μικρομεσαίους. Είναι ο μόνος τρόπος για να γλυτώσει η χώρα από την πτώχευση και την καταστροφή που οργανώνουν ήδη η κυβέρνηση, η ΕΕ και το ΔΝΤ.

Μη αναγνώριση του χρέους σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζουμε κανενός είδους απαίτηση που θα επιτρέψει στους δανειστές της χώρας να τη δημεύσουν, να την κατασχέσουν, να τη λεηλατήσουν. Σημαίνει ότι σταματάμε να πληρώνουμε δάνεια που έχουμε πληρώσει διπλά και τρίδιπλα. Σημαίνει ότι διαγράφουμε μονομερώς όλες τις οφειλές που υπήρξαν προϊόν ρεμούλας και κερδοσκοπίας εις βάρος της χώρας και του λαού της. Σημαίνει ότι αρνούμαστε επιτέλους να ματώνουμε για δάνεια που έρχονται από τον 19ο αιώνα, αλλά οι αγορές και οι μεγάλοι «εταίροι» μας έχουν επιβάλει να τα πληρώνουμε έως σήμερα. Σημαίνει πολύ απλά ότι σταματάμε να πληρώνουμε τα κερατιάτικα στους διεθνείς και ντόπιους τοκογλύφους.

Ο ελληνικός λαός οφείλει να προχωρήσει σε μη αναγνώριση του χρέους όχι γιατί θέλει να βλάψει κανέναν ή να «φάει» τα λεφτά των δανειστών του. Οφείλει να το κάνει γιατί έτσι θα ανατρέψει την σχέση οφειλέτη-δανειστή υπέρ της χώρας του και θα αποφύγει οριστικά την επίσημη χρεοκοπία. Οφείλει να το κάνει γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να σταθεί στα πόδια του, για να διεκδικήσει τη χώρα του από τις αγορές και τα αρπακτικά τους, για να εξασφαλίσει την επιβίωσή του, για να λυτρωθεί επιτέλους από το διεφθαρμένο σύστημα που τον κυβερνά. Γι’ αυτό και αιτήματα που αφορούν δάνεια τα οποία συνήφθησαν καλή τη πίστει και συνέβαλαν αποδεδειγμένα στην ανάπτυξη της χώρας, ο λαός δεν θα αρνηθεί να συζητήσει την ικανοποίησή τους. Στη βάση του αμοιβαίου οφέλους. Ιδίως αν συνδέονται με χρήματα μικροκαταθετών και ασφαλιστικών ταμείων, που έτσι κι αλλιώς δεν υπερβαίνουν το 15% του σημερινού δημόσιου χρέους. Πάντα με βασική προϋπόθεση ότι καμιά τέτοια απαίτηση δεν θα υπονομεύσει την πορεία της χώρας, δεν θα υποθηκεύσει το μέλλον της και ούτε θα θέσει τη χώρα υπό καθεστώς ομηρίας. Αν χρειαστεί να χάσει κάποιος, αυτός σίγουρα δεν θα είναι ο λαός και η χώρα.

2.- Πρέπει να ανατραπεί εδώ και τώρα ολόκληρο το οικοδόμημα των συμφωνιών, δεσμεύσεων, παρεμβάσεων και μέτρων που πάρθηκαν από την εποχή του πρώτου μνημονίου, έτσι ώστε η χώρα να αποκαταστήσει την εσωτερική έννομη τάξη της και να διεκδικήσει την κυριαρχία της από το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ, που έχει εκχωρηθεί με τόσο άθλιο και προδοτικό τρόπο από το σύνολο του κυρίαρχου οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου με επικεφαλής την κυβέρνηση. Οφείλουμε με κάθε πράξη και δράση του λαϊκού κινήματος, να προειδοποιούμε του ντόπιους και ξένους επικυρίαρχους, του επενδυτές και του κερδοσκόπους των αγορών: ό,τι αρπάξατε και θα αρπάξετε στο εγγύς μέλλον, ο λαός με την πάλη του θα τα πάρει πίσω. Η επένδυση στην διάλυση και στην εκποίηση αυτής της χώρας θα σας στοιχίσει πολύ ακριβά.

3. – Αναθεώρηση των σχέσεών μας με την ΕΕ με πρώτο βήμα την έξοδο από τη ζώνη του ευρώ και την υιοθέτηση εθνικού νομίσματος που να εκφράζει τη δυναμική μιας νέας οικονομικής πορείας της χώρας προς όφελος του λαού. Η καταστροφή δεν μας περιμένει αν φύγουμε από το ευρώ, αλλά όσο παραμένουμε υποτελείς στο ευρώ. Η χώρα θα πάψει να είναι έρμαιο κάθε είδους πίεσης, εκβιασμού και επιδρομής της διεθνούς κερδοσκοπίας, θα πάψει να είναι αναλώσιμο είδος των αγορών, μόνο αν ανακτήσει τον έλεγχο του νομίσματος και της οικονομίας της.

Η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα δεν είναι πανάκεια, αλλά αναγκαία αφετηρία για να αλλάξουμε πορεία. Για να πετύχουμε την αναγκαία αναδιανομή πλούτου υπέρ των ασθενέστερων, αλλά και την άμεση γενναία ενίσχυση των λαϊκών εισοδημάτων, που είναι ο μόνος τρόπος για να επανεκκινήσει η οικονομία και να αρχίσει να βγαίνει από την ύφεση.

Για να προχωρήσουμε στην εθνικοποίηση των μεγάλων τραπεζών, με πρώτη την Τράπεζα της Ελλάδας, με σκοπό τον έλεγχο της οικονομίας, τον επαναπροσανατολισμό της πιστωτικής πολιτικής, το χτύπημα της χρηματιστικής αγυρτείας και τον έλεγχο της κίνησης των κεφαλαίων. Μόνο έτσι μπορούμε να εγγυηθούμε τις λαϊκές αποταμιεύσεις που διασπαθίζονται από το υπάρχον σαράφικο και τοκογλυφικό τραπεζικό σύστημα.

Για να αναδειχθεί το κράτος σε βασικό μοχλό της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης της χώρας με πρώτη την εθνικοποίηση των παλιών ΔΕΚΟ, των υποδομών και των υπηρεσιών που ιδιωτικοποιήθηκαν. Ένα κράτος που πρέπει να πάψει να αποτελεί φέουδο μιας παρασιτικής οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας η οποία σήμερα κυβερνά τη χώρα. Μόνο έτσι μπορεί να απελευθερωθεί και η ιδιωτική πρωτοβουλία του μικρού και μεσαίου επιχειρηματία από την καταδυνάστευση των τραστ, των καρτέλ, των ντόπιων και ξένων μονοπωλίων της αγοράς.

Για να εξασφαλίσουμε τις απαραίτητες επενδύσεις για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, η οποία δεν θα στηρίζεται σε ξένους και ντόπιους κερδοσκόπους επενδυτές, κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες και μονοπώλια, αλλά στις ανάγκες και στο εισόδημα των εργαζομένων, στη δυναμική και στην πρωτοβουλία των ζωντανών παραγωγικών δυνάμεων του τόπου.

4. - Η πρώτη πράξη εξιλέωσης της ελληνικής κοινωνίας από τα ανομήματα των κυβερνώντων της είναι να καθίσει στο εδώλιο το σύνολο των φυσικών και νομικών προσώπων (κόμματα και επιχειρηματικά κυκλώματα) που συμμετείχαν στην διασπάθιση του δημόσιου χρήματος και της δημόσιας περιουσίας σε ολόκληρη την προηγούμενη περίοδο. Όχι για να στήσει κρεμάλες στο Σύνταγμα, ούτε για να γεμίσει τις φυλακές με ανάξιους και προδότες, αλλά για να κάνει κάτι καλύτερο, να δημεύσει άμεσα και υπέρ του δημοσίου το σύνολο των περιουσιακών στοιχείων όσων φυσικών και νομικών προσώπων έχουν ανάμιξη στη διασπάθιση του δημοσίου, αλλά και στην εσχάτη προδοσία που έχει διαπραχθεί εναντίον του λαού και της χώρας με την επιβολή του καθεστώτος κατοχής και εκποίησης. Όσο για τους ενόχους μπορούμε να απασχοληθούν σε κοινωνικά ωφέλιμη εργασία, στην καθαριότητα και φύλαξη δημόσιων χώρων, στην συντήρηση υποδομών, κοκ. Γι’ αυτό και το πρώτιστο μέλημα του κινήματος δεν είναι να τα μαζέψουν και να φύγουν, αλλά να τους προλάβει πριν δραπετεύσουν για να τους δείξει πώς ο λαός τιμωρεί την εσχάτη προδοσία στην πράξη και πόσο χρήσιμοι μπορούν να γίνουν για το κοινωνικό σύνολο. Ίσως για πρώτη φορά στη ζωή τους.

5. – Η διάσωση της χώρας δεν μπορεί να επιτευχθεί με τον λαό στον «γύψο» ούτε με οικουμενικές και υπερκομματικές κυβερνήσεις εκφασισμού της πολιτικής ζωής. Η διέξοδος από την κρίση απαιτεί περισσότερη, βαθύτερη και όχι λιγότερη δημοκρατία. Απαιτεί τον λαό διαρκώς στο προσκήνιο, όχι θεατή και θύμα των εξελίξεων. Απαιτεί μια νέα εξουσία με τον λαό στα κέντρα των αποφάσεων και όχι ένα διεφθαρμένο σύστημα κυβερνητικής απολυταρχίας. Απαιτεί την κατάκτηση της δημοκρατίας μέσα από την αυθεντική κατοχύρωση της λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας. Κι αυτό μπορεί να συντελεστεί μέσα από μια συνολική πολιτειακή αλλαγή, μέσα από την εκλογή Συντακτικής Συνέλευσης διευρυμένης αυθεντικής εκπροσώπησης του ίδιου του λαού με μοναδικό αντικείμενο την σύνταξη και ψήφιση ενός νέου δημοκρατικού Συντάγματος. Μόνο έτσι θα μπορέσει ο λαός να γίνει αφεντικό στον τόπο του, να οικοδομήσει ένα σύστημα διακυβέρνησης που θα βασίζεται σε μια λαϊκή αντιπροσώπευση με αιρετότητα από τα ανώτερα ως τα κατώτερα όργανα, δεσμευτική εντολή, διαρκή έλεγχο από τα κάτω, υποχρεωτική λογοδοσία των αιρετών εντεταλμένων προς τους εκλογείς τους, ανακλητότητα με κάθε αθέτηση εντολής, περιορισμένη θητεία, θέσπιση της εκ περιτροπής εναλλαγής σε αξιώματα-λειτουργίες.

Μόνο έτσι θα μπορέσει να απαλλαγεί από τα δεσμά της υποτέλειας, έτσι ώστε η χώρα και ο λαός να ανοιχτούν επιτέλους στη διεθνή ζωή, να αξιοποιήσουν δυνατότητες και ευκαιρίες μέσα από την αναζήτηση νέων διεθνών ερεισμάτων, επαφών και σχέσεων με όλους τους λαούς της Ευρώπης και του κόσμου, δίχως καταναγκασμούς, επιβολές και μονοπωλιακές εξαρτήσεις.

Η μάχη την οποία καλείται να δώσει σήμερα ο εργαζόμενος, ο αγρότης, ο μικρομεσαίος, ο επαγγελματίας, ο νέος δεν είναι απλώς και μόνο για τη δική του προσωπική επιβίωση. Κανείς δεν μπορεί να γλυτώσει από μόνος του, κοιτώντας μόνο την δουλειά του, όσο την έχει. Σήμερα κανένας δεν μπορεί να σωθεί δίχως να παλέψει για τη σωτηρία συνολικά της χώρας. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Δεν υπάρχουν πια άλλα περιθώρια για το «άσε πρώτα να δούμε τι θα γίνει και ύστερα βλέπουμε.» Ή οι εργαζόμενοι και ολόκληρος ο λαός θα πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους και θα αναλάβουν δράση για τη διάσωση της χώρας, ή καταδικάζουμε τους εαυτούς μας και κυρίως τις γενιές που έρχονται στην πιο σκοτεινή ίσως περίοδο της νεοελληνικής ιστορίας.

Στη μάχη αυτή ο ελληνικός λαός δεν βρίσκεται μόνος του. Δίπλα του βρίσκονται και οι άλλοι λαοί των χωρών της νότιας ευρωζώνης, της ΕΕ και διεθνώς που πλήττονται από αντίστοιχες ληστρικές πολιτικές. Το καθήκον να ξεμπερδέψει με το καθεστώς της δουλοπαροικίας του χρέους πρώτα απ’ όλα στην χώρα του, ο ελληνικός λαός δεν το οφείλει μόνο στον εαυτό του, αλλά και σε όλους τους λαούς που βρίσκονται υπό τα δεσμά της ίδιας διεθνούς ληστοσυμμορίας. Κάθε δικό του απελευθερωτικό βήμα στην Ελλάδα, κάθε καίριο πλήγμα στο καθεστώς κατοχής, θα δώσει πνοή, δύναμη και αποφασιστικότητα σ’ όλους τους μαχόμενους λαούς. Η δική του εθνική και κοινωνική απελευθέρωση θα σηματοδοτήσει μια τέτοια γενικευμένη άνοιξη των λαών στην Ευρώπη, που κανενός είδους αντίδραση δεν θα μπορέσει να αναχαιτίσει.

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο δεσμεύεται να συμβάλει με όλες του τις δυνάμεις σε κάθε αυθεντικό λαϊκό κίνημα ενάντια στο σημερινό καθεστώς απ’ όπου κι αν προέρχεται, όποιος κι αν ηγείται σ’ αυτό. Δεσμεύεται να συνδράμει ενεργά και αποφασιστικά σε κάθε μέτωπο αντίστασης και να βοηθήσει στην αφύπνιση και στην οργάνωση του λαού σε κάθε συνοικία και χώρο δουλειάς με στόχο την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση. Το ΕΠΑΜ είναι ανοιχτό σε κάθε δημοκράτη, πατριώτη, αγωνιστή που θέλει να παλέψει για τους ίδιους σκοπούς, χωρίς να ζητά πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, ή υποκλίσεις σε αυτόκλητες αυθεντίες, αυτοδιορισμένους ηγέτες, παράγοντες και αφανείς ή εμφανείς κομματικούς μηχανισμούς.

Το ΕΠΑΜ από την ίδια την φύση του είναι μια μεταβατική κοινωνικοπολιτική συμμαχία από ευρύτατες λαϊκές δυνάμεις με κύρια επιδίωξη την επίτευξη των βασικών στόχων και αιτημάτων του. Στις γραμμές του δεν υπάρχουν διαχωρισμοί κομματικής ή ιδεολογικής καταγωγής των μελών του, ούτε αναγνωρίζει εντός του οργανωμένες συνιστώσες και συντεταγμένες. Απηχεί την ενότητα που πρέπει να οικοδομηθεί μέσα στις τάξεις του ίδιου του λαού απέναντι στον κοινό εχθρό. Σαν συμμαχία είναι μεταβατική γιατί με την επίτευξη των κεντρικών στόχων και αιτημάτων του, το ΕΠΑΜ θα περάσει αναπότρεπτα στην ιστορία.

Αργυρούπολη, 16/7/2011

Η διάχυση της ευθύνης (το πείραμα των Ντάρλεϊ και Λατανέ)

Η ιστορία που ακολουθεί δεν είναι, δυστυχώς, φανταστική. Μοιάζει να βγήκε από ταινία τρόμου, ειδικά επειδή συνέβη “Παρασκευή και 13” Μαρτίου του 1964.
Ήταν τρεις το πρωί και η Κάθριν Τζενοβέζε γύριζε σπίτι από τη βραδινή της βάρδια. Έμενε σε μια πολυκατοικημένη  περιοχή της Νέας Υόρκης.
Αφού πάρκαρε το αυτοκίνητο της προχώρησε προς την είσοδο της πολυκατοικίας της.
Εκεί αντιλήφθηκε, μέσα στις σκιές, έναν άντρα –που της φάνηκε ύποπτος- και γύρισε για να ξαναμπεί στο αυτοκίνητο της.
Δεν πρόλαβε. Ο άντρας  την πρόφτασε και της έχωσε ένα μαχαίρι στην πλάτη και στην κοιλιά.
Φώναζε: «Βοήθεια! Με σκοτώνουν! Βοηθήστε με!»
Φώτα άναψαν στις κοντινές κατοικίες, κουρτίνες κουνήθηκαν στα παράθυρα αλλά κανείς δε βγήκε να δει τι συνέβαινε.

Ο  δολοφόνος στην κατάθεση του αργότερα δήλωσε: «Αισθάνθηκα ότι κανείς από αυτούς τους ανθρώπους δε θα κατέβαινε τις σκάλες.»
Κι έτσι έγινε...Μόνο ένας άντρας φώναξε: «Άσε ήσυχο το κορίτσι.»
Ο δολοφόνος έφυγε γρήγορα και η Κάθριν σύρθηκε μέχρι την είσοδο του σπιτιού της.
Όμως όλα τα φώτα στα σπίτια έσβησαν ξανά. Ο δολοφόνος την πλησίασε και τη μαχαίρωσε ξανά. Εκείνη ούρλιαξε και ζήτησε για άλλη μια φορά βοήθεια. Τα φώτα άναψαν πάλι, αλλά κανείς δε μίλησε, κανείς δε βγήκε.
Ο δολοφόνος  απομακρύνθηκε και περίμενε. Λίγα λεπτά μετά πλησίασε πάλι την κοπέλα που ανέπνεε ακόμα και την αποτελείωσε, κόβοντας την από το λαιμό ως τα γεννητικά όργανα.
Μετά κατέβασε το παντελόνι του και ασέλγησε πάνω στο νεκρό σώμα.
Η εγκληματική πράξη διήρκεσε 35 λεπτά. 38 αυτόπτες μάρτυρες παρατηρούσαν την κοπέλα να μαχαιρώνεται (τρεις φορές) μέχρι θανάτου, χωρίς να κάνουν τίποτα.
Το έγκλημα αυτό το έμαθαν δύο κοινωνικοί ψυχολόγοι, ο Ντάρλεϊ και ο Λατανέ.
Αυτοί δεν ενδιαφέρθηκαν για τη διεστραμμένη προσωπικότητα του δολοφόνου, αλλά για κάτι ίσως πιο συνταρακτικό: Την απάθεια των γειτόνων, την απροθυμία τους να βοηθήσουν.
Τι ήταν αυτό που τους εμπόδισε να αντιδράσουν;
Κάποιοι ψυχολόγοι και ψυχίατροι αναφέρθηκαν στη «συναισθηματική άρνηση» των αυτόπτων μαρτύρων: εξαιτίας του σοκ έμειναν αδρανείς.
Ένας άλλος μίλησε για τον αρνητικό ρόλο της τηλεόρασης, η οποία είχε εθίσει τους τηλεθεατές στη βία και στην κοινωνική απάθεια.
Όμως ο Ντάρλεϊ με τον Λατανέ δεν πείστηκαν. Ένιωθαν, χωρίς να μπορούν ακόμα να το εξηγήσουν, ότι αυτή η συμπεριφορά δεν είχε να κάνει με την τηλεόραση ή με το συναισθηματικό κλονισμό, αλλά με κάτι βαθύτερο.
Έτσι προχώρησαν στο πείραμα τους, που αποκάλυψε την έννοια της «διάχυσης της ευθύνης».
Εκαναν αναπαράσταση μιας επιληπτικής κρίσης.
Ένας φοιτητής, με μικρόφωνο και ακουστικά, καθόταν μόνος σε ένα δωμάτιο. Μιλούσε για 2 λεπτά για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στη φοιτητική ζωή, αφού πρώτα άκουγε τους υπόλοιπους φοιτητές, στα άλλα δωμάτια, να μιλάνε για τη δική τους ζωή.
(Στην πραγματικότητα δεν υπήρχε κανείς άλλος φοιτητής, πέρα από το υποκείμενο. Οι φωνές που άκουγε ήταν μαγνητοφωνημένες)
Κάποια στιγμή ξεκινούσε να μιλάει ένας «φοιτητής», ο οποίος έλεγε ότι είναι επιληπτικός και αυτό συχνά του δημιουργεί προβλήματα κλπ κλπ.
Μέχρι που ο επιληπτικός (ηθοποιός) άρχιζε να προσποιείται ότι παθαίνει κρίση και ζητούσε βοήθεια: «Νομίζω ότι παθαίνω κρίση... Βοηθήστε με... Θα πεθάνω...»
Η ψεύτικη επιληπτική κρίση διαρκούσε έξι λεπτά. Σε αυτό το διάστημα μόλις το 31% των φοιτητών που άκουγαν σηκώθηκαν και ζήτησαν βοήθεια. Το υπόλοιπο 69% των φοιτητών, ενώ είχαν ταραχτεί –καταρρίπτοντας έτσι την υπόθεση της απάθειας και της τηλεοπτικής αποχαύνωσης- δεν ήξεραν τι να κάνουν... Περίμεναν ότι κάποιος άλλος θα βοηθούσε τον επιληπτικό, έτσι δεν έκαναν τίποτα...

Η «διάχυση της ευθύνης» φάνηκε πιο καθαρά όταν επαναλαμβανόταν το πείραμα και το υποκείμενο πίστευε ότι είναι μόνος του με τον επιληπτικό φοιτητή. Τότε αναζητούσε βοήθεια μέσα στα τρία πρώτα λεπτά -συγκεκριμένα το 85% των φοιτητών αντέδρασε έτσι!...

ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ:
1. «Όσο περισσότεροι είναι οι μάρτυρες κάποιου δυσάρεστου γεγονότος, όπως επίθεση ή ατύχημα, τόσο λιγότερο υπεύθυνος αισθάνεται ο καθένας, γιατί η ευθύνη καταμερίζεται στο πλήθος.»
...είναι λάθος να αισθανόμαστε περισσότερο ασφαλείς μέσα σε ένα μεγάλο πλήθος, όπως αυτό της πόλης.
Είναι πιο πιθανό να σε βοηθήσει ο ένας και μοναδικός σου γείτονας, παρά όλοι αυτοί οι άνθρωποι –οι οποίοι συνήθως είναι και άγνωστοι- που συνωστίζονται στις πολυκατοικίες τριγύρω σου και σε προσπερνούν στους πολυσύχναστους δρόμους.
Και δεν είναι τυχαίο αυτό που λένε οι ποιητές: Ότι η μοναξιά μας γίνεται μεγαλύτερη μέσα στο πλήθος.

2. Η αλληλεγγύη διδάσκεται
Όμως οι Ντάρλει και Λατανέ υποστηρίζουν ότι αν ένας άνθρωπος απλά ακούσει για τη «διάχυση της ευθύνης», είναι έτοιμος, όταν συμβεί κάτι «μπροστά στα μάτια του», να αντιδράσει διαφορετικά.
...να μην προσπεράσει το γέρο που έπεσε στη μέση του δρόμου, επειδή κάποιοι άλλοι ήδη στέκονται από πάνω του, λέγοντας –στον εαυτό του: «Ας τον βοηθήσουν αυτοί, εγώ τι μπορώ να κάνω παραπάνω;»
...να μην αφήσει αβοήθητη μια γυναίκα ή ένα παιδί ή έναν άγνωστο που ξυλοκοπούνται, πιστεύοντας ότι δεν είναι δική του ευθύνη –αφού τόσοι παρακολουθούν χωρίς να κάνουν τίποτα.
Γιατί ξέρει ότι όλοι έχουμε ευθύνη -την ίδια ακριβώς, χωρίς διάχυση- για ό,τι συμβαίνει στην κοινωνία μας....
Δικαιώνεται έτσι ο Καζαντζάκης που έλεγε στην “ασκητική” του:
“Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ θα φταίω...”

http://apallou.blogspot.gr/2012/06/blog-post.html

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΥΠΑΚΟΗ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

Η πολιτική ανυπακοή – civil disobedience – είναι μια θεωρία της πολιτικής φιλοσοφίας, που αναφέρεται στην άρνηση του πολίτη να υπακούσει ή να συμμορφωθεί με νόμο ή άλλη προσταγή της πολιτικής εξουσίας που θεωρεί ανήθικο, άδικο ή παράλογο, με σκοπό η πολιτική εξουσία να πειστεί ή να εξαναγκαστεί να καταργήσει ή να τροποποιήσει αυτόν τον νόμο ή την προσταγή.
Οι ρίζες αυτής της θεωρίας ανιχνεύονται ήδη στην «Αντιγόνη», που θάβει το αδελφό της παρά την απαγόρευση του Κρέοντα, επειδή αυτό της επιτάσσει η συνείδησή της. Η θεωρία μορφοποιήθηκε πάντως στα μέσα του 19ου αιώνα από τον Αμερικανό Henry David Thoreau και το δοκίμιό του «Πολιτική Ανυπακοή». Η θεωρία της πολιτικής ανυπακοής, ή όπως αλλιώς αποκαλέστηκε, βρίσκεται στη βάση της πολιτικής σκέψης και πράξης του Gandhi .και του αγώνα κατά του βρετανικού αποικιοκρατικού καθεστώτος στην Ινδία ή του Martin Luther King και του αγώνα κατά του apartheid.

Ο Thoreau διατύπωσε τη θεωρία του με την εξής αφορμή: Αρνήθηκε να πληρώσει τους φόρους του με το σκεπτικό πως, όταν καταβάλλεις το φόρο, δέχεσαι και την πολιτική της κυβέρνησης που υποστηρίζει το καθεστώς της δουλείας και τον μεξικανικό-αμερικανικό πόλεμο, πολιτική που όμως θεωρεί άδικη και ανήθικη. Πρέπει επομένως να αρνηθείς να πληρώσεις το φόρο, όχι μόνο για να μην έρθεις σε σύγκρουση με τη συνείδησή σου, αλλά και για να εκφράσεις την αντίθεσή και την διαμαρτυρία σου στην πολιτική αυτή.
Στην ουσία, η θεωρία της πολιτικής ανυπακοής αντιδιαστέλλει την τυπική νομιμότητα μιας κυβέρνησης, που έχει εκλεγεί νόμιμα και έχει την πλειοψηφία του λαού, από την ηθική νομιμοποίησή της. Προβάλλει το γεγονός πως η απόφαση της πλειοψηφίας, που μπορεί να είναι καθ’όλα νόμιμη, δεν είναι εξ ορισμού δίκαιη και ηθική. Ο πολίτης οφείλει να υπακούσει στη συνείδησή του και να μην υπακούσει στον άδικο και ανήθικο νόμο, γιατί έτσι μόνο υπηρετεί πραγματικά την πατρίδα του.
Η πράξη πολιτικής ανυπακοής διαφοροποιείται συνεπώς από την άρνηση εφαρμογής ενός νόμου για λόγους καθαρά ιδιωτικού συμφέροντος. Η άρνηση υπακοής εκκινεί από την προστασία του δημοσίου συμφέροντος και όχι από κάποιο προσωπικό όφελος. Γι αυτό και πρέπει να είναι πράξη ενσυνείδητη, ο πολίτης πρέπει δηλαδή να έχει συνείδηση του πολιτικού στόχου που θέλει να υπηρετήσει με την υπακοή, και πράξη δημόσια και διαφανής, να δηλώνεται δηλαδή ή πάντως να προκύπτει σαφώς ο πολιτικός στόχος. Η πολιτική ανυπακοή αποσκοπεί στο να πείσει την κοινή γνώμη για το ορθό και δίκαιο της ανυπακοής και να εξαναγκάσει την πολιτική εξουσία να αποσύρει το άδικο μέτρο και να αλλάξει την πολιτική της. Μπορεί να είναι ατομική ή και συλλογική. Συνήθως είναι μη βίαιη και ειρηνική. Γι αυτό και εκείνος που ασκεί πολιτική ανυπακοή δεν αποφεύγει τις νομικές κυρώσεις που επισύρει η πράξη του: Ο ίδιος ο Thoreau άλλωστε πήγε φυλακή για την άρνησή του να πληρώσει τον φόρο.
Η πολιτική ανυπακοή εμφανίζεται ως η ύστατη λύση ‘το ultimum refugium‘ όταν δεν έχουν ευδοκιμήσει τα νόμιμα μέσα που διαθέτει ο πολίτης για να διαμαρτυρηθεί απέναντι στην πολιτική εξουσία για την προσταγή που θεωρεί άδικη ή ανήθικη. Η πολιτική ανυπακοή αναπτύσσει επομένως τη σημασία της ακριβώς σε εκείνα τα πεδία όπου το θετό δίκαιο συγκρούεται με θεμελιώδεις αρχές ή αξίες της κοινωνικής συμβίωσης. Μπορεί η προσταγή να είναι μεν σύμφωνη με τον τύπο και το γράμμα του νόμου, έρχεται όμως σε σύγκρουση με το αξιακό σύστημα στο οποίο στηρίζεται η κοινωνική συμβίωση και το Σύνταγμα.
Κοντά στην έννοια της πολιτικής ανυπακοής βρίσκεται το δικαίωμα αντίστασης. Σε αντίθεση με την πολιτική ανυπακοή, που δεν κατοχυρώνεται ρητά στο Σύνταγμά μας, το δικαίωμα αντίστασης προβλέπεται στο ακροτελεύτιο άρθρο 120 παρ.4 του Συντάγματος. Σύμφωνα με το άρθρο αυτό «η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία».
Το δικαίωμα αντίστασης του άρθρου 120 παρ.4 εισήχθη στο Σύνταγμά μας το 1975, ως απάντηση στη βίαιη κατάλυση του πολιτεύματος με το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967. Στην ιστορία των δημοκρατιών πάντως, το δικαίωμα αντίστασης είναι πολύ παλαιότερο και αποτελεί κεκτημένο του πολιτικού και συνταγματικού μας πολιτισμού. Οι ρίζες του βρίσκονται ήδη στην Μάγκνα Κάρτα του 1215: Η πίστη και υπακοή στον άρχοντα είχε ως αμοιβαίο αντάλλαγμα την υποχρέωσή του να προστατεύει τον υποτελή υπήκοο, και έπαυε όταν ο άρχοντας δεν πληρούσε την υποχρέωσή του αυτή.. Αυτή η «συναλλακτική» αντίληψη της υποχρέωσης υπακοής στους νόμους αποτελεί και τη βάση της έννοιας του «κοινωνικού συμβολαίου», που διαμόρφωσαν ο Locke και ο Rousseau, και στην οποία στηρίζεται όλη η θεωρία του συνταγματικού δημοκρατικού κράτους: Η κοινωνική συμβίωση βασίζεται σε μια πρωταρχική, θεμελιώδη συμφωνία μεταξύ των πολιτών και της πολιτικής εξουσίας, συμφωνία γύρω από τις θεμελιώδεις αρχές της κοινωνικής συμβίωσης. Οι πολίτες δέχονται να υπαχθούν στις επιταγές της πολιτικής εξουσίας με αντάλλαγμα την προστασία των θεμελιωδών τους δικαιωμάτων. Η συμφωνία αυτή καταγράφεται στο Σύνταγμα, που κατοχυρώνει τα θεμελιώδη δικαιώματα των πολιτών και ρυθμίζει την άσκηση της πολιτικής εξουσίας.. Όταν όμως η πολιτική εξουσία παραβιάζει το Σύνταγμα σε βαθμό ώστε να κλονίζονται οι θεμελιώδεις αρχές της κοινωνικής συμβίωσης, και να καταλύεται στην πράξη η πρωταρχική συμφωνία, ο πολίτης αποδεσμεύεται από αυτήν. Στην περίφημη «Διακήρυξη των δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη» της γαλλικής Επανάστασης, που αποτελεί ένα από τα θεμελιώδη κείμενα του ευρωπαϊκού συνταγματικού πολιτισμού, η αντίσταση στην τυραννία καταγράφεται ως ένα από τα φυσικά και απαράγραπτα δικαιώματα του ανθρώπου.
Το δικαίωμα αντίστασης του άρθρου 120 παρ.4 του Συντάγματος δεν αφορά απλά την περίπτωση όπου ένας νόμος ή μια πράξη της πολιτικής εξουσίας είναι αντίθετα με το Σύνταγμα. αλλά κάτι πολύ περισσότερο από αυτό. Αφορά την περίπτωση όπου οι πράξεις της πολιτικής εξουσίας συνιστούν – όχι μόνον άμεσα, αλλά και έμμεσα – «κατάλυση με τη βία του Συντάγματος». Όταν δηλαδή η πολιτική της κυβέρνησης καταλήγει να προσβάλλει τις θεμελιώδεις αρχές του Συντάγματος στις οποίες στηρίζεται το «κοινωνικό συμβόλαιο» κυβέρνησης και πολιτών, όπως η μορφή του πολιτεύματος, οι οργανωτικές του βάσεις ή το αξιακό σύστημα που πραγματώνει το Σύνταγμα.
Όπως η πολιτική ανυπακοή, έτσι και το δικαίωμα αντίστασης είναι το ultimum refugium για τον πολίτη όταν οι εγγυήσεις και οι μηχανισμοί που το ίδιο το Σύνταγμα προβλέπει για την τήρησή του, όπως π.χ. η προσφυγή στα δικαστήρια, δεν λειτουργούν. Πηγάζει στην πραγματικότητα από την ίδια την υποχρέωση των πολιτών να τηρούν το Σύνταγμα, όπως άλλωστε προβλέπει ρητά και το άρθρο 120 παρ. 4, που επαφίει την τήρηση του Συντάγματος στον πατριωτισμό των Ελλήνων. Το Σύνταγμα προβλέπει εξ άλλου στο άρθρο 120 παρ.2 πως «ο σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων». Το δικαίωμα αντίστασης αποτελεί δικαίωμα και υποχρέωση των Ελλήνων να υπερασπίζονται το Σύνταγμα όταν οι πράξεις της πολιτικής εξουσίας ισοδυναμούν με κατάλυσή του. Είναι θεμελιώδες στοιχείο της λαϊκής κυριαρχίας, μάλιστα στην αυθεντική και πρωτογενή της μορφή ως έκφραση της ίδιας της συντακτικής εξουσίας.
Νέδα Κανελλοπούλου
Επίκουρη καθηγήτρια Συγκριτικού Δημοσίου Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

ΠΩΛΕΙΤΑΙ (η) ΖΩΗ (μας), Τα «δικαιώματα νερού» ΕΞΑΝΤΑΣ, προσεχώς και στην Πελοπόννησο

Όλα τα νερά της Χιλής εκτός από τη θάλασσα, έχουν «κοπεί» σε μερίδια που ονομάζονται «δικαιώματα νερού». Τα «δικαιώματα νερού» είναι τίτλοι ιδιοκτησίας ισόβιοι, ξέχωροι από τη γη και έχουν εμπορική αξία, όπως ακριβώς ένα σπίτι, ή ένα κτήμα. Μπορείς να το νοικιάσεις, να το χρησιμοποιήσεις, ή να το κρατήσεις χωρίς να το κάνεις τίποτα περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή, για να το πουλήσεις ακριβά.
Στη χώρα, που θεωρείται πρωτοπόρος στις εφαρμογές του νεοφιλελευθερισμού και των ιδιωτικοποιήσεων, όλα τα νερά πωλούνται. Ποτάμια, λίμνες και υπόγεια ύδατα καταλήγουν σε ιδιώτες, σε επιχειρήσεις και κερδοσκόπους που θεωρούν το νερό επένδυση με σκοπό το κέρδος. Στη Χιλή το νερό δεν θεωρείται πια αναφαίρετο δικαίωμα, αλλά εμπορεύσιμο προϊόν. Με άλλα λόγια αυτό σημαίνει, πως αν είσαι αγρότης δεν μπορείς να ποτίσεις το χωράφι σου ακόμα και αν αυτό βρίσκεται στις όχθες του ποταμού διότι το ποτάμι μπορεί να ανήκει σε άλλους. Αντιστοίχως, δεν μπορείς να πάρεις νερό αν δεν έχεις «δικαίωμα» και συλλαμβάνεσαι αν πιαστείς επ' αυτοφώρω.
Όλα ξεκίνησαν το 1981, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Πινοσέτ όταν δημιουργήθηκε ο Κώδικας του Νερού (Codigo de Aguas), ένα πακέτο νόμων οι οποίοι θεμελιώνουν ότι το νερό δεν είναι δημόσιο αγαθό, αλλά ιδιωτικό προϊόν.

Πραγματικότητα, Ευρωπαϊκός νότος, Ελλάδα 2012

ΠΟΥ ‘ΣΑΙ ΑΡΗ…

Ο ελληνικός λαός δεν δύναται αλλά και δεν επιτρέπεται να ξαναζήσει και να ξαναβιώσει στο πετσί του όλα όσα θα έπρεπε να του έχουν χαραχθεί βαθιά στο μυαλό και την ψυχή του.

Ο πόλεμος κατά μας έχει ήδη κηρυχτεί και γίνεται εδώ και δυο χρόνια απροκάλυπτα  και αυτή τη φορά της ιστορίας, τουλάχιστον μέχρι τώρα, είναι οικονομικός και  σφαίρες είναι τα σπρεντ και τα ομόλογα, το χρέος είναι οι βόμβες. Οι άμεσες απώλειες καταγράφονται ως υπογεννητικότητα και αυτοκτονίες. Σαν παράπλευρες απώλειες μετριούνται  οι θάνατοι από τις, πάσης φύσεως,  μειώσεις των κοινωνικών παροχών της χώρας προς τους πολίτες της με πρώτες την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και τις συντάξεις.

Το σχέδιο είναι επεκτατικής φύσης, λεηλατώντας τον φυσικό, ορυκτό  πλούτο της χώρας εξουδετερώνοντας το λαό.

Ο εχθρός είναι  παραπάνω από ένας αφού οι Γερμανοί πρωτίστως κάνουν φανερά τη δουλειά τους, έχοντας εγκαταστήσει στην καρδιά της πρωτεύουσας 3 διοικητικές ομάδες στα πιο νευραλγικά πόστα της διαχείρισης των οικονομικών της χώρας, ενώ αυτοί που είναι πίσω από τις «αγορές» δεν γίνεται να αναγνωριστούν. Το παράδοξο στην ιστορία εδώ είναι πως πρώτα πολεμάς τον εχθρό και άμα χάσεις, τότε και μόνο τότε υπογράφεις χαρτιά. Στην περίπτωσή μας τα ντόπια σκυλιά, οι γαμημένοι ελεεινοί προδότες υπέγραψαν προσφέροντας το ξεπούλημα της χώρας ως δώρο υποδοχής στους νέους κατακτητές.

Άμεσοι συνεργάτες τους είναι σχεδόν το σύνολο των ΜΜΕ, ενώ για την επιβολή της τάξης στα κομμάτια εκείνα της κοινωνίας που αντιτίθενται στα σχέδιά τους χρησιμοποιούν την αστυνομία και τους ανεγκέφαλους της χρυσής ζύμης παρέχοντάς τους πάντα τις καλύτερες διαφημίσεις.

Δυστυχώς, ο ελληνικός λαός δεν μπορεί να καταλάβει και να ενωθεί κι έτσι διευκολύνεται αφενός η λεηλασία κι αφετέρου ο περαιτέρω διαχωρισμός του, ο οποίος ενδεχομένως θα μετατραπεί σε εμφύλια διαμάχη και σύρραξη.

Οι μέρες μας ως άνθρωποι, ως ζωή, ως χρόνος  περνάνε … και περνάνε γρήγορα. Τόσο, που δεν προλαβαίνουμε να τις χορτάσουμε όσο θα μας έπρεπε. Η ποιότητα της ζωής μεγάλου μέρους της κοινωνίας έχει επιδεινωθεί σε επικίνδυνο βαθμό, τέτοιο που αντίστοιχες βραζιλιάνικες φαβέλες μπορεί να αναγνωριστούν  και εδώ, φτιαγμένες όμως με οπλισμένο σκυρόδεμα και τούβλα.

Μιλάω σε εσάς που ζείτε ακόμα τις μίζερες ατομικές ζωές σας: Δεν καταλαβαίνετε πως η μπάλα της ανόδου της εγκληματικότητας μπορεί να πάρει κι εσάς και να σας τραυματίσει έως και θανάσιμα, που λένε και στα δελτία? Δεν καταλαβαίνετε πως ότι και να συμβαίνει στον κόσμο μας, υπάρχει πάντα (ένα) το χρέος το οποίο «πρέπει» να εξυπηρετηθεί και βεβαίως πάση θυσία  εξυπηρετείται; Δεν γίνεται κατανοητό πως οι κάτοχοι του χρέους δεν ενδιαφέρονται εάν υπάρχει, ας πούμε για παράδειγμα, εντατική μονάδα σε περιφερειακά νοσοκομεία;  Όχι. Δυστυχώς, δεν καταλαβαίνουμε, πως δεν ενδιαφέρονται πόσοι άνθρωποι μπορούν να πεθάνουν εξ αιτίας αυτού του γεγονότος, καθιστώντας εμάς ως συναυτουργούς επειδή τους αφήνουμε.  Δεν ενδιαφέρονται για το γεγονός ότι υπάρχουν άνθρωποι που χάνονται επειδή δεν έχουν να φάνε... Για τους συνανθρώπους μας που οδηγούνται στον τερματισμό της ζωής τους βέβαια, σιωπή…  από όλους. Και φανταστείτε ότι είμαστε σε καιρό ειρήνης… α, και «ευρωπαϊκή»  χώρα.

Οι δόσεις του χρέους αγαπητοί 95% εν χριστώ αδελφοί και 5% σκέτο υπόλοιποι αδελφοί, (που κάποιοι/κάποιους από εσάς χάλασαν όποιες συνεργασίες πήγαν να γίνουν πριν τις προηγούμενες εκλογές στο όνομα της δικαιοσύνης για το λαό) καταβάλλονται. Και θα συνεχίσουν να καταβάλλονται ότι και να συμβαίνει.

Ας κάνουμε μια χάρη στα παιδιά μας, στα εγγόνια μας, στα ανίψια μας, στις μανάδες και τους πατεράδες μας. Στον εαυτό μας οι πιο εγωιστές. Ας κάνουμε μια χάρη σ’ αυτό το χώμα που το έχουμε δανειστεί από τα αγέννητα παιδιά των παιδιών μας και που το κατείχαν γενιές και γενιές πριν από μας. Ας κατανοήσουμε πως οι υπεύθυνοι της σημερινής κατάστασης, οι οποίοι είναι επίορκοι ως προς τον σκοπό της ύπαρξής τους στη βουλή, αυτοπλασσάρονται ως εθνοσωτήρες ή wannabe εθνοσωτήρες ενώ ταυτόχρονα σκηνοθετούν το σήμερα και πιάνονται από το φόβο μας και πλάθουν ιστορίες που λέει κι χοντρός. Ας ανησυχήσουμε  λίγο. Γίνεται να μας σώσουν αυτοί που μας κατάστρεψαν έναντι τιμήματος; Γίνεται να μας σώσουν αυτοί που αποκρύπτουν, αλλοιώνοντας, την ιστορία μας; Δεν μπορείτε να φανταστείτε για λίγο το μέλλον; Το άμεσο. Μάθατε ότι την προηγούμενη εβδομάδα ο Τατούλης υπέγραψε για την εκμετάλλευση όλων των υδάτινων πόρων της Πελοποννήσου;  Όχι ε;  Μάλλον όμως ξέρετε ότι οι ναζίδες έχουν ήδη εδραιωθεί στη βουλή και πλακώνουν και «κουμούνια» σε ζωντανή μετάδοση, αλλά, ξέρετε ότι το επόμενο βήμα τους είναι τα σχολεία που πηγαίνουν τα παιδιά μας;  Όχι ε?

Βάλτε το αυτί σας κάτω ρε, και ακούστε: η γη μας χτυπάει με ογδόντα σφυγμούς, ωραίους σαν από παλιό τύμπανο που είπε η Καρέζη. Ξυπνήστε. Αναζητήστε σεβασμό στο πρόσωπό σας. Αναζητήστε την ελευθερία. Απαιτήστε να κάνετε κουμάντο στη ζωή σας δίκαια.    

Αποκλείεται να μην υπάρχει ένας νέος Άρης. Οι προδότες, οι δοσίλογοι, οι μαυραγορίτες και οι  κουκουλοφόροι είναι εδώ ανάμεσά μας. Το ίδιο όμως και οι νέοι εξαθλιωμένοι.

Δυστυχώς.     

Κάπου είχα διαβάσει το εξής (αλλά δεν θυμάμαι που για να αναφέρω την πηγή):

“Ο καλλιτέχνης ως το τέλος μπορεί να διορθώνει το έργο του, ακόμη μπορεί να το καταστρέψει αν δεν το βρει καλό. Ο άνθρωπος την ζωή που έζησε δεν μπορεί πια να την διορθώσει. Είναι χαραγμένη ανέκκλητα. Και όταν έχει όλη την ζωή πίσω του να την κρίνει, είναι καταδικασμένος να την δεχθεί όπως την έζησε, με όλα τα λάθη της, με όλες τις αστοχίες της…”

Άρα λοιπόν στο χέρι του είναι να το γράψει έτσι το βιβλίο που στο τέλος να μην χορταίνει να το διαβάζει.

Είναι στο χέρι του όμως;

Γιώργης Αφαλωνιάτης

Υ.Γ. Λαέ, βάστα γερά, κράτα καλά.

σ' αυτά τα μέρη, από παλιά, μας ζώνουν τα φίδια...

«ΝΑ ΕΙΧΕΤΕ ΠΟΛΙΤΙΚΟΝ ΤΟΝ ΜΑΥΡΟΚΟΡΔΑΤΟ, ΝΑ ΕΙΧΕΤΕ ΤΟΝ ΚΩΛΕΤΗ, ΝΑ ΕΙΧΕΤΕ ΤΟΝ ΖΑΪΜΗ, ΤΟΝ ΜΕΤΑΞΑ ΚΙ ΑΛΛΟΥΣ ΤΟΙΟΥΤΟΥΣ, ΝΑ ΘΕΛΟΥΝ ΑΛΛΟΣ ΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ, ΑΛΛΟΣ ΤΗΝ ΓΑΛΛΙΑ, ΑΛΛΟΣ ΤΗΝ ΡΟΥΣΣΙΑ, ΑΛΛΟΣ ΤΗΝ ΑΟΥΣΤΡΙΑ ΚΙ ΑΛΛΟΣ ΤΗΝ ΜΠΑΥΑΡΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΑΝΤΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΚΑΙ ΣΥΧΝΟΥΣ ΕΜΦΥΛΙΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ»
                                                                                                                                    
ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ

τα ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ

Ζητούν από τον Ράιχενμπαχ άμεση χρηματοδότηση του ΕΟΠΥΥ

Την άμεση οικονομική στήριξη του Εθνικού Οργανισμού Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ) και συνεπώς του συστήματος υγείας της χώρας, ζητούν πέντε φορείς του φαρμάκου από τον επικεφαλής της Ομάδας Δράσης της ΕΕ για την Ελλάδα, κ. Χορστ Ράιχενμπαχ.

Στην επιστολή τους οι εκπρόσωποι της φαρμακοβιομηχανίας, των φαρμακοποιών και των φαρμακαποθηκάριων τονίζουν ότι είναι ζωτικής σημασίας η χρηματοδότηση του ΕΟΠΥΥ και ζητούν να διατεθεί επειγόντως στον Οργανισμό 1,5 δισ ευρώ, θεωρώντας ότι ειδάλλως μπαίνουν σε κίνδυνο ζωές ασθενών. Επιπλέον, επισημαίνουν ότι η δημοσιονομική στήριξη του ΕΟΠΥΥ είναι μέρος της συμφωνίας που έχει συνάψει η χώρα με τους Ευρωπαίους ελεγκτές και την Ομάδα Εργασίας της ΕΕ για την Ελλάδα.

Την επιστολή υπογράφουν οι πρόεδροι του Συνδέσμου Φαρμακευτικών Επιχειρήσεων της Ελλάδας (ΣΦΕΕ) κ. Κωνσταντίνος Φρουζής, του Πανελλήνιου Φαρμακευτικού Συλλόγου (ΠΦΣ) κ. Θεόδωρος Αμπατζόγλου, της Πανελλήνιας Ένωσης Φαρμακοβιομηχανίας (ΠΕΦ) κ. Δημήτριος Δέμος, της Ομοσπονδίας Συνεταιρισμών Φαρμακοποιών Ελλάδας (ΟΣΦΕ) κ. Μανώλης Κάτσαρης και του Πανελλήνιου Συνδέσμου Φαρμακαποθηκαρίων κ. Ανδρέας Γαλανόπουλος.

«Είναι περισσότερο από επείγον να καλυφθούν τα ελλείμματα του ΕΟΠΥΥ. Η παρούσα κατάσταση συνολικά στο χώρο της Υγείας αποτελεί μία πραγματική υγειονομική κρίση στην Ελλάδα. Το σύστημα Υγείας καταρρέει» αναφέρουν οι εκπρόσωποι των πέντε φορέων στο κείμενο της επιστολής και ζητείται η άμεση χρηματοδότηση του φορέα με 15, δισ ευρώ.

«Είναι ζωτικής σημασίας να χρηματοδοτηθεί ο ΕΟΠΥΥ με 1,5 δισεκατομμύριο ευρώ, προκειμένου να καλύψει τις οικονομικές του δεσμεύσεις, οι οποίες αφορούν τα ιδιωτικά φαρμακεία, τα νοσοκομεία και όλους τους παρόχους της εφοδιαστικής αλυσίδας» εξηγούν.

«Οι ασθενείς δεν μπορούν να πληρώσουν για τα δικά τους φάρμακα και την ίδια στιγμή κρίσιμες μονάδες των νοσοκομείων κλείνουν, λόγω έλλειψης υλικών. Σε αυτή την αφόρητη κατάσταση, προστίθεται ο συνεχώς αυξανόμενος αριθμός φαρμάκων που λείπουν από την αγορά» περιγράφουν την κατάσταση που επικρατεί στο χώρο της υγείας.

«Σύμφωνα με το νόμο 4038/2012, το κράτος θα έπρεπε να είχε ήδη χρηματοδοτήσει τον ΕΟΠΥΥ με το ποσό του 1,5 δισ. ευρώ. Αυτό, όμως, δεν συνέβη. Η νομοθετική αυτή διάταξη σχετικά με τη δημοσιονομική στήριξη του ΕΟΠΥΥ συμφωνήθηκε με τους Ευρωπαίους ελεγκτές και την Ομάδα Εργασίας της ΕΕ για την Ελλάδα» επισημαίνουν και ζητούν την εκταμίευση του ποσού από το υπουργείο Οικονομικών, το οποίο « δεδομένων των συνθηκών δεν το πράττει ή να ζητηθεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, πέραν της χρηματοδότησης που έχει ήδη συμφωνηθεί, να καλύψει και αυτό το έλλειμμα»


ΟΧΙ, ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΥΠΟ ΚΑΤΟΧΗ.
ΝΑΙ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΥΡΙΟΙ, ΝΟΜΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΟΙ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ.



Έβαλα ενα βόλι στο καριόφιλο
κι έριξα τη νύχτα να φωτίσει
κι είπα να φωνάξουν το θεόφιλο
τον καημό μας για να ζωγραφίσει

Citygroup / ΔΕΗ

Στις 9 Μαΐου, λοιπόν, η Citigroup έβγαλε στον αέρα μια έκθεση για την ΔΕΗ. Μην ακούσω χαζές ερωτήσεις του στυλ "τί δουλειά έχει η Citigroup με την ΔΕΗ;", έτσι; Αν δεν έχει η Citigroup δουλειά με την ΔΕΗ, ποιος έχει; Το ελληνικό κράτος ή ο έλληνας καταναλωτής; Ιδιωτική επιχείρηση είναι πλέον η ΔΕΗ, μη το ξεχνάμε. Τέλος πάντων, ας πάμε παρακάτω.

Σ' αυτή την έκθεση, η Citigroup διατηρεί την μετοχή τής ΔΕΗ με την ένδειξη "buy", δηλαδή εξακολουθεί να την προτείνει στους επενδυτές προς αγορά (σημειώστε ότι λίγες μέρες νωρίτερα, η Citigroup είχε υποβιβάσει την μετοχή τού ΟΠΑΠ από "buy" σε "neutral", δηλαδή ουδέτερη). Την ημέρα που δημοσιεύθηκε η έκθεση, η μετοχή τής ΔΕΗ βρισκόταν στο 1,97 €. Η έκθεση της Citigroup έβαζε στόχο τα 3,5 €, τιμή θελκτική για τους υποψήφιους αγοραστές. Ως εδώ όλα καλά. Το θέμα είναι ότι η Citigroup εκτιμά πως μια "δίκαιη τιμή" για την μετοχή τής ΔΕΗ θα ήταν γύρω στα 9,6 €.

Έχουμε και λέμε, λοιπόν: 1,97 τρέχουσα τιμή - 3,5 εκτίμηση - 9,6 δίκαιη τιμή. Από την σύγκριση αυτών των ποσών προκύπτει ότι η μετοχή τής ΔΕΗ αξίζει σήμερα το 20% τής πραγματικής της αξίας επειδή οι επενδυτές εκτιμούν στο 80% τον κίνδυνο να βγει η Ελλάδα από την ευρωζώνη. Σύμφωνα με τους αναλυτές τής Citigroup, αν η Ελλάδα αποχωρήσει από το ευρώ, θα υποχρεωθεί να υποτιμήσει το νέο νόμισμά της σε ποσοστό 50%-70%, γεγονός που θα καταστήσει απαγορευτική για την ΔΕΗ την μετακύλιση του δολλαριακού της κόστους (για πετρέλαιο, φυσικό αέριο και δικαιώματα ρύπων) στους καταναλωτές. Συνέπεια αυτής της εξέλιξης θα είναι -πάντοτε κατά την έκθεση- η συμπίεση της τιμής τής μετοχής.

Τώρα, θα ρωτήσει κάποιος: "αφού είναι έτσι τα πράγματα, γιατί η Citigroup χαρακτηρίζει την μετοχή τής ΔΕΗ ως buy και εκτιμά ότι θα φτάσει τα 3,5 €;" Αυτό γίνεται επειδή οι αναλυτές τής Citigroup υποβιβάζουν την πιθανότητα εξόδου τής χώρας από την ευρωζώνη σε 60%-65%. Και, για να γενικεύσουμε την κουβέντα, κάπως έτσι σκέφτονται όλοι οι διαχειριστές χαρτοφυλακίων (πρωτογενούς ή δευτερογενούς αγοράς) κάθε είδους (μετοχές, παράγωγα, cds, αντισταθμιστικά κεφάλαια κλπ).

Με απλά λόγια, για όσους δεν κατάλαβαν, το ζήτημα της παραμονής μας στην ευρωζώνη δεν αποτελεί επιλογή τού ελληνικού λαού αλλά των πάσης φύσεως κεφαλαιακών συμφερόντων. Ας θυμηθούμε ότι τελευταία γίνεται πολλή κουβέντα για το αν και κατά πόσο είναι επαρκώς θωρακισμένη η Ευρώπη για να αντιμετωπίσει πιθανή έξοδο τής Ελλάδας από την ευρωζώνη κλπ. Σε τελική ανάλυση, είναι μάλλον κουτό να ασχολούμαστε με το αν αύριο θα περνάμε καλύτερα ή χειρότερα με κάποιο καινούργιο νόμισμα. Ποιος νοιάζεται; Το θέμα είναι τι συμφέρει τους επενδυτές. Όλα τα άλλα είναι φούμαρα, από την στιγμή που τις τύχες μας δεν τις καθορίζει η λαϊκή εξουσία. Χαίρετε.

ολόκληρο το κείμενο: http://teddygr.blogspot.gr/2012/06/blog-post_05.html

άιντε να δούμε πώς και πότε θα πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας, αφού είναι
πάντα μακρύς και αιματοβαμμένος ο δρόμος των απελευθερώσεων...

ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ 30.000 EΛΛΗΝΟΠΟΥΛΑ ΑΦΗΝΟΥΝ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΔΟΥΛΕΙΑ

Ιδιαίτερα ανησυχητικά είναι τα στοιχεία που αφορούν στη σχολική διαρροή αφού σύμφωνα με τελευταίους υπολογισμούς, κάθε χρόνο 30.000 παιδιά στην Ελλάδα εγκαταλείπουν το σχολείο. Ο λόγος; Στην πλειοψηφία τους για να μπορέσουν να δουλέψουν και να ενισχύσουν οικονομικά τις οικογένειές τους...
Οπως επισήμαναν ο βοηθός Συνήγορος του Πολίτη του Παιδιού, Γιώργος Μόσχος και ο προϊστάμενος του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού, Αριστομένης Συγγελάκης, μιλώντας στη ΝΕΤ,  η αύξηση της σχολικής διαρροής που αγγίζει τον ασύλληπτο αριθμό των 30.000 παιδιών το χρόνο, σε συνδυασμό με την έξαρση της νεανικής εγκληματικότητας και την ένταση της ανασφάλιστης παιδικής εργασίας, συνθέτουν το τρίπτυχο για την καταπάτηση των δικαιωμάτων του παιδιού.

Το εντυπωσιακότερο στοιχείο, πάντως, είναι το γεγονός ότι περίπου, 30.000 παιδιά, στην πλειοψηφία τους ηλικιάς 16 με 17 ετών, αναγκάζονται κάθε χρόνο να εγκαταλείψουν το σχολείο. Οι οικογένειες των περισσοτέρων από τα παιδιά αυτά ζουν υπό συνθήκες απόλυτης φτώχειας οπότε η επιλογή να εγκαταλείψουν το σχολείο και να βγουν στην αγορά εργασίας για να μπορέσουν να επιβιώσουν, αποτελεί ουσιαστικά μονόδρομο...



http://youtu.be/3XxTX0nWYCY

prezatv.blogspot.com