Π Ε Θ Α Ι Ν Ο Υ Μ Ε . . .

Ζύγωσ' η ώρα.

Ζύγωσ' η ώρα.

Δεν είσαι μόνος

Ορθώσου να διαβείς ακρογιάλια αμμουδερά

Κοφτερές βραχιές

Πλαγιές δασωμένες

Κορφές άδεντρες.

Ζύγωσ' η ώρα

Ξεγυμνώσου να βαπτιστείς

Σε νερά μπλε αλατομένα

Σε πηγές καθάριες

Σε ποτάμια κρύα.

Ζύγωσ' η ώρα.

Πάρε τ' αγνάντιο από πρασιές αμπελοφυτεμένες

Ρούφηξε ήλιο ολόχρυσο

Ανασκάλεψε λέξεις στέρεες, αφτιασίδωτες

Ψέλλισε τραγούδια προγονικά.

Κι ύστερα

Χούφτιαξε το χώμα

Ράντισέ το με νερό

Βλόγα το με φώς και μύρο

Κάνε το φυλαχτό

Και κορφοφύλαξέ το.

Είν' η μαγιά να πλάσουμε ξανά

Τη πατρίδα των παππούδων μας

Κι όταν τα παιδιά των παιδιών μας κοιταζόντε

Θα 'ναι η ματιά τους καθαρή

Γιατί θα ξέρουνε πως οι παππούδες τους

Φτιάσανε τη πατρίδα που κουβαλάνε!

g.s.

γειά σου Γιαννάκο

ΑΘΗΝΑ, ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 1945

(ΑΡΧΗ ΣΥΝΟΜΙΛΙΩΝ ΜΕ ΚΚΕ ΚΑΙ ΕΑΜ, ΠΡΙΝ ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΗΣ ΒΑΡΚΙΖΑΣ)


ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΣΚΟΜΠΥ:

«ΕΙΜΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΣ ΝΑ ΕΠΙΤΥΧΩ ΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΙΝ
ΤΩΝ ΣΚΟΠΩΝ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΜΟΥ ΑΝΕΤΕΘΗΣΑΝ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΟΥ.
ΕΑΝ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΓΙΝΕΙ, ΤΟ ΝΟΜΙΣΜΑ ΔΕΝ ΘΑ ΚΡΑΤΗΘΕΙ ΣΤΑΘΕΡΟΝ
ΚΑΙ Ο ΛΑΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΤΡΑΦΗ».

                                                 ΣΤΡ ΣΚΟΜΠΥ

ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

Σήμερα ο Ιταλός πρωθυπουργός κ. Μόντι είπε: «Εμείς δεν έχουμε παραδώσει την εθνική μας κυριαρχία, όπως έκαναν οι Έλληνες».

Ποιος είχε τάχα συμφέρον να κρύβει αυτή την αλήθεια από τον λαό μας; Γιατί ξαφνικά μετά τις εκλογές έπεσε πάνω από τη χώρα σαν μαύρο νέφος αυτή η συνωμοσία της σιωπής;

Σε δημόσια δήλωσή μου στις 11.V.2012 υπενθύμιζα στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, που το πρώτο του χρέος είναι η υπεράσπιση της εθνικής μας ακεραιότητας, ότι ένας από τους κύριους λόγους για τους οποίους ο ελληνικός λαός καταδίκασε τα «Μνημονιακά» κόμματα είναι ότι παρέδωσαν την εθνική μας κυριαρχία στους ξένους, χωρίς να προηγηθεί στρατιωτική ήττα όπως συνέβη στα 1941, όταν και πάλι ο Λαός και η ιστορία υπήρξαν αμείλικτοι απέναντι στον στρατηγό Τσολάκογλου, τον οποίο θεώρησαν προδότη.

Στην ίδια ανοιχτή επιστολή μου προς τον αξιότιμο Πρόεδρο της Δημοκρατίας τόνιζα ότι «η Ιστορία μάς βλέπει όλους και προ παντός εσάς, τους εκπροσώπους του Λαού και της χώρας και θα είναι αμείλικτη, τόσο απέναντι σ’ αυτούς που καταπάτησαν το ιερότερο αγαθό ενός Λαού όσο και γι’ αυτούς που δεν θα λάβουν υπ’ όψιν τους αυτή την κατάφωρα προδοτική ενέργεια». Ενέργεια που θέτει τις κόκκινες γραμμές που θα πρέπει να σεβαστούν όλοι όσοι εξακολουθούν να παραμένουν προσηλωμένοι στα πατριωτικά ιδεώδη ανεξάρτητα από τις όποιες κομματικές ή άλλες διαφορές.

Επισυνάπτω το άρθρο του καθηγητή κ. Γ. Κασιμάτη με θέμα «Το έλλειμμα του σημερινού πολιτικού λόγου για την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της Ελλάδας», γιατί το θεωρώ θεμέλιο για την διαμόρφωση της γνώσης και της στάσης που οφείλουν να κρατήσουν σ’ αυτές τις κρίσιμες στιγμές όλοι οι ελεύθεροι, οι ανεξάρτητοι και υπεύθυνοι Έλληνες πολίτες για την σωτηρία της Πατρίδας.

Ωστόσο δανείζομαι τα σημεία εκείνα που θα πρέπει να χαραχτούν με πύρινα γράμματα στις συνειδήσεις όλων των Ελληνίδων και Ελλήνων, προκειμένου να αποφασίσουν όπως έκαναν τόσες φορές οι πρόγονοί μας ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ, μιας και οι συνθήκες μέσα στις οποίες μας ώθησαν οι εχθροί μας, μας έχουν ήδη οδηγήσει σ’ αυτό το ακραίο δίλημμα.

Ιδού λοιπόν οι τέσσερις βασικοί όροι που υπέγραψαν οι πολιτικές ηγεσίες του ΠΑΣΟΚ, της Ν.Δ. και του ΛΑΟΣ με τα Μνημόνια Ι. και ΙΙ.

Πρώτος Όρος: Παραίτηση υπέρ των δανειστών από όλα τα δικαιώματα εθνικής κυριαρχίας και από όλες τις ασυλίες που παρέχει το διεθνές δίκαιο σε κάθε κράτος για την προστασία ζωτικής σημασίας αγαθών του.

Δεύτερος Όρος: Δέσμευση του συνόλου της δημόσιας περιουσίας υπέρ των δανειστών.

Τρίτος Όρος: Οι δανειακές μας συμβάσεις (τα «Μνημόνια») υπάγονται υποχρεωτικά στο αγγλικό δίκαιο και οι δικαστικές αποφάσεις είναι απόλυτα εκτελεστές και δεσμευτικές στην Ελλάδα. (…) Με τον όρο αυτόν αντιμετωπίζεται το δανειζόμενο κράτος ως ιδιώτης οφειλέτης. Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα:
(α) δεν μπορεί να επικαλεστεί τα δικαιώματα και την προστασία που παρέχει το διεθνές δίκαιο σε κάθε κράτος,
(β) το κράτος ως οφειλέτης δεν μπορεί να επικαλεστεί απέναντι στους δανειστές του ούτε τα δικαιώματα που παρέχει το ελληνικό δίκαιο και τα δίκαια όλων των χωρών της ηπειρωτικής Ευρώπης στον ιδιώτη οφειλέτη, γιατί δεν τα αναγνωρίζει το αγγλικό δίκαιο.

Τέταρτος Όρος: Οι δανειστές έχουν το δικαίωμα να μεταβιβάσουν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους από τις δανειακές συμβάσεις σε τρίτο κράτος ή πρόσωπο. Η Ελλάδα δεν έχει αυτό το δικαίωμα

Στις 6 Μαϊου για άλλη μια φορά ο Ελληνικός Λαός απέδειξε ότι εξακολουθεί να βρίσκεται ένα βήμα πιο μπροστά από το σύνολο του πλέγματος εξουσίας που περιλαμβάνει πολιτικούς, διανοούμενους, δημοσιογράφους, πανεπιστημιακούς κλπ. Αυτή τη φορά, απρόβλεπτος και σαρωτικός, αποδόμησε ποσοτικά αλλά κυρίως ποιοτικά και ηθικά τα δύο κόμματα – επίσημους φορείς των Αμερικανοευρωπαϊκών συμφερόντων. Η τιμωρία υπήρξε καταλυτική και ηθικά τελεσίδικη. Κι αυτό γιατί τόλμησαν να διαβούν την κόκκινη γραμμή της εθνικής αυτοτέλειας, γεγονός που τους κατατάσσει συλλήβδην και οριστικά στους παρίες της εθνικής ζωής.

Δεν υπάρχει τίποτα για τον οποιονδήποτε και σε οιεσδήποτε συνθήκες που να μπορεί να τον υποχρεώσει να αγνοήσει και να ποδοπατήσει την πεμπτουσία της εθνικής συνείδησης που είναι η ακεραιότητα της χώρας και που αποτελεί συγχρόνως και το θεμέλιο πάνω στο οποίο στηρίζεται ένας Λαός, μια Πατρίδα, Ένα Έθνος. Κι αυτό είναι ο ακόμα και με θυσίες σεβασμός της Ανεξαρτησίας και της Ακεραιότητάς του, που δίχως αυτήν παύει να υπάρχει και να υπολογίζεται από τους άλλους ως ένας Λαός ελεύθερος και κυρίαρχος.

Έτσι αυτομάτως οι πρωταγωνιστές και οι κυρίως υπεύθυνοι γι’ αυτή την εγκληματική ενέργεια παύουν να αποτελούν μέλη του Έθνους και του Λαού και τοποθετούνται με αυτή τους την πράξη εκτός του Έθνους και του Λαού.
Υπενθυμίζω ότι τις πράξεις τους, όπως φάνηκε από το αποτέλεσμα των εκλογών, ο μόνος που τις κατάλαβε καλά είναι ο ελληνικός λαός δίνοντας συγχρόνως ένα ηχηρό πλήγμα στους υποτιθέμενους ταγούς, που είτε δεν κατάλαβαν είτε -το πιο πιθανό- κατάλαβαν αλλά έκαναν όλοι μαζί δίχως εξαίρεση το παν, για να το σκεπάσουν μπροστά στις κάμερες και μέσα στα έντυπα αποδεικνύοντας έτσι ότι ανήκουν συλλήβδην στο αμαρτωλό Σύστημα.

Άρα ομολογούν ότι είναι συνένοχοι στο μεγάλο έγκλημα που έγινε ενάντια στη χώρα και στο λαό μας.

Επομένως όσοι πολέμησαν έως τώρα πλάι στον Λαό, θα πρέπει να ξέρουν ότι θα έχουν να παλέψουν σε τρία μέτωπα:

α) των Ξένων,
β) των Ενόχων και
γ) των προπαγανδιστών οπαδών της ενοχής.

Έτσι εκείνο που είναι καθαρό για τους αντίπαλους αυτών των πράξεων προδοσίας, είναι το γεγονός ότι θα πρέπει να τους ενώνουν οι κοινοί εχθροί. Ότι δηλαδή υπάρχει μια ενιαία κόκκινη γραμμή, απέναντι στην οποία θα πρέπει να ενώσουμε τα πυρά μας.

Είναι φανερό ότι από την απέναντι πλευρά έχουμε να κάνουμε με ένα ισχυρό σύμπλεγμα δυνάμεων, ξένων και ντόπιων, στο οποίο οφείλουμε να αντιτάξουμε την ενότητα και τη συνεργασία των πολιτικών δυνάμεων που θα μπορέσει να εκφράσει, να εμπνεύσει και να κινητοποιήσει το μοναδικό μας όπλο, που είναι ο Ενωμένος, Ενημερωμένος, Αποφασισμένος και Οργανωμένος Λαός.

Μ’ αυτές τις προϋποθέσεις υπάρχει περίπτωση νίκης. Δηλαδή κατάκτηση της Κυβερνητικής εξουσίας που απαιτεί από εμάς κοινές διαβουλεύσεις για την κατάρτιση ολοκληρωμένου προγράμματος εξουσίας. Αυτές οι αντιμνημονιακές δυνάμεις είναι το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΔΗΜΑΡ και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες. Η συνένωση των τεσσάρων αυτών κομμάτων σε ένα κοινό Μέτωπο είναι βέβαιο ότι θα εμπνεύσει και θα κινητοποιήσει στον μέγιστο βαθμό τον Λαό μας.

Απευθυνόμενος στους υπεύθυνους των κομμάτων τους καλώ να ακολουθήσουν την εντολή του Ελληνικού Λαού που προκύπτει από τα εκλογικά αποτελέσματα. Η καταδίκη των «αμαρτωλών» κομμάτων από τον Λαό αποτελεί σαφέστατη εντολή του προς τις αντιμνημονιακές δυνάμεις να αγωνιστούν με κάθε μέσον προς την κατεύθυνση που μας υπέδειξε με την ψήφο του.

Προτείνω τη σύσταση ενός Πατριωτικού Κοινωνικού Μετώπου στο άμεσο μέλλον, γιατί τα γεγονότα τρέχουν. Και θα περιμένω τις αποφάσεις τους.

Κυριακή, 13 Μαϊου 2012

Μίκης Θεοδωράκης


(ακολουθεί άρθρο του Γιώργου Κασιμάτη)
————————————————————————————————

ΤΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΊΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

1. Οι βάσεις των «Μνημονίων», που δένουν χειροπόδαρα την Ελλάδα, δεν είναι απλώς οικονομικές. Τα «Μνημόνια» δεν είναι απλά δανειακά κείμενα που εκμεταλλεύονται οικονομικά τον οφειλέτη. Με τα «Μνημόνια» δεν επιδιώκεται μόνο η διασφάλιση με σκληρούς όρους των δανειζόμενων κεφαλαίων. Τα «Μνημόνια» έχουν στόχο την ολοκληρωτική κατάλυση της ανεξαρτησίας της Ελλάδας ως κυρίαρχου κράτους. Αυτό είναι ολοφάνερο από τους έξης όρους των δανειακών συμβάσεων του Μαΐου 2010 (Α΄ Μνημόνιο) και του σχεδίου Δανειακής Σύμβασης που ενέκρινε η Βουλή (Β΄ Μνημόνιο):
1ος Όρος: Παραίτηση υπέρ των δανειστών από όλα τα δικαιώματα εθνικής κυριαρχίας και από όλες τις ασυλίες που παρέχει το διεθνές δίκαιο σε κάθε κράτους για την προστασία ζωτικής σημασίας αγαθών του. [άρθρα 3 (4) και (5), 4 (1) (β), 15 (1) (α) και Παράρτημα 4 της «Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης»]
2ο Όρος: Δέσμευση του συνόλου της δημόσιας περιουσίας υπέρ των δανειστών [άρθρο 4 (2) της «Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης»]. Η δέσμευση αυτή αποκλείει κάθε είδους οικονομική διασφάλιση άλλου δανειστή εκτός από αυτούς του Μνημονίου. Με αυτό τρόπο αποκλείει ολοκληρωτικά στην Ελλάδα να συνάψει οικονομικές σχέσεις με άλλες χώρες, καταλύοντας έτσι την ανεξαρτησία της.
3ος Όρος: Οι δανειακές μας συμβάσεις (τα «Μνημόνια») υπάγονται υποχρεωτικά στο αγγλικό δίκαιο και οι δικαστικές αποφάσεις είναι απόλυτα εκτελεστές και δεσμευτικές στην Ελλάδα [άρθρο 14 (1) και (3) της «Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης»]. Ο όρος αυτός -και μόνος του- καταλύει την κυριαρχία του κράτους, γι’ αυτό και έχει κριθεί ως αντίθετος με το διεθνές δίκαιο. Με τον όρο αυτόν αντιμετωπίζεται το δανειζόμενο κράτος ως ιδιώτης οφειλέτης. Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα:
(α) δεν μπορεί να επικαλεστεί τα δικαιώματα και την προστασία που παρέχει το διεθνές δίκαιο σε κάθε κράτος (ούτε προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου, ούτε την προστασία της εθνικής κυριαρχίας που παρέχει στα κράτη η διεθνής κοινότητα) και
(β) το κράτος ως οφειλέτης δεν μπορεί να επικαλεστεί απέναντι στους δανειστές του, ούτε τα δικαιώματα που παρέχει το ελληνικό δίκαιο και τα δίκαια όλων των χωρών της ηπειρωτικής Ευρώπης στον ιδιώτη δανειστή, γιατί δεν τα αναγνωρίζει το αγγλικό δίκαιο. Τα δικαιώματα αυτά είναι πολλά: (ακυρότητα των εκμεταλλευτικών συμβάσεων, δικαίωμα αναπροσαρμογής των συμβάσεων λόγω μεταβολής των συνθηκών κ.ά.).
4ος Όρος: Οι δανειστές έχουν το δικαίωμα να μεταβιβάσουν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους από τις δανειακές συμβάσεις σε τρίτο κράτος ή πρόσωπο. Η Ελλάδα δεν έχει αυτό το δικαίωμα (άρθρο 2 της «Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης).
Πρέπει να σημειωθεί ότι οι όροι αυτοί εξακολουθούν να ισχύουν και αποτελούν δεσμεύσεις (με διάφορους τρόπους και όρους) και του Β’ Μνημονίου.
2. Από το σύνολο σχεδόν των όρων που είναι εκμεταλλευτικοί, τοκογλυφικοί, εκβιαστικού και παράνομοι, αναφέρω μόνο τους παραπάνω όρους, γιατί αυτοί είναι ολοφάνερο ότι αποτελούν τη βάση κατάλυσης της εθνικής κυριαρχίας και της πολιτικής ανεξαρτησίας της χώρας μας, που αποτελεί το σκοπό των δανειστών μας (των κρατών μελών της Ευρωζώνης με επικεφαλής τη Γερμανία και το ΔΝΤ).
Από τους όρους αυτούς προκύπτει ότι η μόνη σωστή αντιμνημονιακή πολιτική είναι αυτή που θεωρεί ότι δεν υπάρχει άλλη λύση παρά μόνο:
- η καταγγελία των «Μνημονίων» με (προσωρινή) στάση πληρωμών – και όχι «παύση» πληρωμών που λένε πολλοί σκόπιμα, γιατί σημαίνει χρεοκοπία-
- ο έλεγχος του ύψους του δανείου, ώστε να προσδιοριστεί επακριβώς το μη επαχθές χρέος, που είναι το νόμιμο κατά το διεθνές δίκαιο, γιατί ανταποκρίνεται στην αντοχή του κράτους ως προς το να εξασφαλίσει τις βασικές ανάγκες του λαού του και της άμυνάς του,
- η διαγραφή (το «κούρεμα») του επαχθούς μέρους του δανείου, που υπερβαίνει τις δυνάμεις του κράτους να το πληρώσει και η αναδιαπραγμάτευση, μεταξύ ίσων κρατών, του μη επαχθούς μέρους του δανείου με νόμιμους όρους.
Αυτό που υποστηρίζουν -τώρα, οψίμως- τα κόμματα της μνημονιακής παράταξης ότι θα αναδιαπραγματευθούν όρους των «Μνημονίων» ή ότι θα επιδιώξουν «σταδιακή αποδέσμευση από αυτά» είναι αναποτελεσματικά και λέγονται για να παραπλανήσουν το λαό. Η αλήθεια είναι μια: Από τη στιγμή που υπάρχουν οι παραπάνω όροι ως βάση του δανεισμού της Ελλάδας, χωρίς προηγούμενη καταγγελία των δανεικών συμβάσεων που τους περιέχουν, καμιά άλλη διαπραγμάτευση δεν είναι δυνατή, ούτε μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά.

3. Ο σκοπός των παραπάνω επονείδιστων όρων είναι διττός:
(α) Η ένταξη στο μπλοκ δυνάμεων ΗΠΑ-Ευρώπης της Ελλάδας ως υποτελούς μέλους, χωρίς δικαίωμα να στραφεί προς άλλη κατεύθυνση και
(β) Η μεταβίβαση όλων των πλουτοπαραγωγικών πηγών σε πολυεθνικές εταιρείες του ίδιου πολιτικού μπλοκ και ο πλήρης αφελληνισμός της ελληνικής οικονομίας εις όφελος των χρηματοπιστωτικών κέντρων που υπάγονται στο ΔΝΤ.
4. Υποστηρικτικός αυτών των στόχων των δανειστών μας είναι ο πολιτικός λόγος:
- που εκφέρουν και αναπτύσσουν σκόπιμα τα κόμματα και τα ΜΜΕ που στηρίζουν τη μνημονιακή πολιτική,
- καθώς, δυστυχώς, και οι αντιμνημονιακές παρατάξεις και τα μέσα επικοινωνίας τους, από έλλειμμα γνώσης του πραγματικού συμφέροντος της Ελλάδας και της πραγματικής βούλησης του ελληνικού λαού.
Ο λόγος αυτός παρουσιάζει τα έξης ελλείμματα:
(α) Ποτέ και τίποτε δεν ακούγεται για ό,τι έχει σχέση με την κυριαρχία του ελληνικού κράτους, τα εθνικά μας θέματα και την εξωτερική μας πολιτική. Τον τελευταίο καιρό το Υπουργείο Εξωτερικών έχει σβήσει από το χάρτη.
(β) Ποτέ και τίποτε δεν ακούγεται για τον τρόπο με τον οποίο φεύγουν καθημερινά, χωρίς καμιά διαφάνεια και χωρίς καμιά πληροφορία, οι πλουτοπαραγωγικές πήγες μας, τόσο οι οικονομικού ενδιαφέροντος, όσο και οι γεωπολιτικού ενδιαφέροντος. Δεν ακούσαμε ποτέ, πού μεταβιβάζονται (νομίζω, μεταβιβάστηκαν ήδη) τα δικαιώματα του υποθαλάσσιου πλούτου της Ελλάδας.
(γ) Ποτέ και τίποτε δεν ακούγεται για το επονείδιστο «Ταμείο», μέσω του οποίου φεύγει από την Ελλάδα χωρίς κανένα δικαίωμα της Ελλάδας κάθε πλουτοπαραγωγική πηγή και κάθε έσοδο, με αδιαφανείς διαδικασίες και με απώλειες δισεκατομμυρίων. Κανένα κόμμα δεν είπε μέχρι σήμερα ότι πρέπει να καταργηθεί αυτό το εγκληματικό και παμφάγο τέρας.
(δ) Ποτέ και τίποτε δεν ακούγεται -παρά το ότι υπάρχει πλούσια πρακτική- για το τρόπο με τον οποίο γίνεται η σύμφωνη με το διεθνές δίκαιο στάση πληρωμών και η αναδιαπραγμάτευση των δανειακών συμβάσεων, για να μάθει ο κόσμος ότι όχι μόνο εφικτό είναι, αλλά και αναγκαίο.
(ε) Ποτέ και τίποτε δεν ακούστηκε για το ότι οι δανειακές συμβάσεις είναι ανυπόστατες και ότι είναι αντίθετες με το δίκαιο της ΕΕ και ότι δε δεσμεύουν νομικά τη Χώρα
(στ) Τέλος, ποτέ και τίποτε δεν ακούστηκε, ότι -εκτός από την πολιτική της υποτέλειας- υπάρχει και η πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, και ότι το ΔΝΤ και η Ευρωζώνης της Γερμανίας δεν είναι οι μόνες πήγες δανεισμού και βοήθειας στον Πλανήτη.

Πειραιάς 12. 5. 2012

Γιώργος Κασιμάτης

http://filologos10.wordpress.com/2012/05/15/124133/

Ησυχία, παιδιά, και τάξη. Κάναμε κυβέρνηση, ησυχάστε... Η λευτεριά όμως, δεν κερδίζεται με ξόρκια, αλλά με αγώνες και θύματα.

Ο ιστορικός λόγος του Άρη στη Λαμία.

Γιατί αγωνίστηκα.
Αδέλφια, Έλληνες και Ελληνίδες της Λαμίας και της περιοχής της!
Από μέρους του Γενικού Στρατηγείου του Ε.Λ.Α.Σ, σας φέρω τους πιο θερμούς χαιρετισμούς.
Όπως βλέπετε, πρόκειται «να βγάλω λόγο». Μα ο λόγος μου αυτός δεν θα μοιάζει καθόλου με τους λόγους που γνωρίσατε μέχρι σήμερα. Δεν πρόκειται να σας υποσχεθώ ούτε πως θα σας φτιάξω γεφύρια ή ποτάμια, όπως σας υποσχόντουσαν πως θα σας φέρουν οι παλιοί κομματάρχες. Ούτε και θα σας τάξω λαγούς με πετραχήλια. Δεν επιδιώκω ν’ αποσπάσω επαίνους για τη ρητορική μου δεινότητα. Επιδιώκω απλώς ν’ ακούσετε αυτά που θα σας πω. Προσέξτε. Θ’ αρχίσω σαν τα παραμύθια:

Η αθάνατη ελληνική φυλή.
Κάποτε η γωνιά αυτή της γης που πατάμε και λέγεται Ελλάδα ήτανε δοξασμένη κι ευτυχισμένη κι είχε ένα πολιτισμό, οπού επί 2 1/2 χιλιάδες χρόνια συνεχίζει να παραμένει και να θαυμάζεται απ’ όλο τον κόσμο. Κανένας σοφός η άσοφος δεν μπορεί μέχρι σήμερα να γράψει ούτε μια λέξη, αν δεν αναφερθεί στα έργα που άφησαν οι δημιουργοί αυτού του πολιτισμού, που λέγεται αρχαίος ελληνικός πολιτισμός.
Κάποτε, λοιπόν, η χώρα μας ήτανε δοξασμένη, μα αργότερα την υποδούλωσαν κι έχασε την παλιά της αυτή δόξα. Μα ύστερα από κάμποσα χρόνια η χώρα μας σηκώθηκε στο πόδι κι ύστερα από σκληρούς αγώνες ενάντια στη σκλαβιά, πάλι λευτερώθηκε.
Στην εποχή της σκλαβιάς πέρασε σκληρά, μαύρα χρόνια και πολλοί «έξυπνοι», αναμεσα στους οποίους και κάποιος Φαλμεράγιερ, ισχυρίστηκαν πως η ελληνική φυλή έσβησε κι ότι αυτή διασταυρώθηκε μ’ άλλες φυλές, που δεν έχουν τίποτα το κοινό με την αρχαία ελληνική φυλή.
Μα ότι κι αν πούνε, αυτό δεν έχει καμία αξία. Την ελληνικότητα μας την αποδείξαμε. Γεγονός είναι ότι η χώρα μας ξεσηκώθηκε και ξαναγένηκε πάλι λεύτερη.
Αυτό κάνεις δεν το ήθελε. Ούτε οι ξένοι βασιλιάδες, ούτε οι ντόπιοι κοτζαμπάσηδες. Οι ξένοι δεν το θέλανε, γιατί φοβισμένοι από τη γαλλική επανάσταση, χτυπούσαν όλες τις εξεγέρσεις και δημιούργησαν γι’ αυτό μεταξύ τους την Ιερή Συμμαχία. Οι ντόπιοι κοτζαμπάσηδες γιατί τα είχανε καλά με τους Τούρκους και ξεζουμίζανε το λαό.

Η αντίδραση ουρλιάζει.
Μα ο ελληνικός λαός δεν θάτανε αυτός ο λαός, ο λαός δηλαδή της χώρας της λευτεριάς και του πολιτισμού, αλλά λαός ζούγκλας, αν δεν έβγαζε μέσα από τα σπλάχνα του τους αρχηγούς εκείνους, που θα οδηγούσανε στη λευτεριά του. Όπως βλέπετε, λοιπόν, όλοι – ξένοι και ντόπιοι – πάλεψαν για να μην ξεσηκωθεί ο λαός κι αποχτήσει τη λευτεριά του.
Μέσα στα χρόνια της σκλαβιάς δε σταμάτησαν οι αγώνες. Μικροί ή μεγάλοι. Ένοπλοι ή όχι. Κι ύστερα μέσα απ’ αυτό το λαό ξεπήδησε ο μεγάλος βάρδος της επανάστασης, πού ύμνησε με τα τραγούδια του την ιδέα της εξέγερσης του έθνους, ο πρόδρομος της Φιλικής Εταιρίας: ο Ρήγας. Η αντίδραση τον σκότωσε, πριν προλάβει να φέρει σε πέρας τις αρχές του. Μα ο σπόρος που έσπειρε βλάστησε σύντομα.
Σε λίγο, η Φιλική Εταιρία έγινε κι αγκάλιασε χιλιάδες Έλληνες.
Ας ούρλιαζε η αντίδραση. Ας υπόγραφε άτιμα χαρτιά, σαν αυτό πού υπογράφηκε στη διάσκεψη της Βιέννης στα 1815, κάτω από το όποιο έβαλε την υπογραφή του κι ο πολύς Γιάννης Καποδίστριας και που διαλάμβανε, ότι όχι μόνο δε θα ευνοηθεί και επιτραπεί ένα εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα στην Ελλάδα, μα και θα πνιγεί στο αίμα αν ξεσπάσει.
Ο Γιάννης Καποδίστριας, που μας τον παρουσιάζουν στα σχολειά σαν μεγάλο και τρανό, με προτομές και πορτραίτα, είναι ο πρώτος καταστροφέας της Ελλάδας. Μα ότι έκανε, δεν το έκανε σαν Καποδίστριας, μα σαν εκπρόσωπος όλης της ελληνικής αντίδρασης. Ας ούρλιαζε λοιπόν, μαζί με τη διεθνή και η ντόπια αντίδραση. Κι ας υπογράφανε άτιμα χαρτιά.

Ο λαός προχωρεί.
Τίποτα δεν ήτανε ικανό να συγκρατήσει τη φλόγα για τη λευτεριά, που έκαιγε μέσα στις καρδιές του λαού μας. Έτσι, στα 1821, ύστερα από κόπους και θυσίες και χάρη στον ενθουσιασμό και τη φλόγα του Παπαφλέσσα, που χρησιμοποίησε όλα τα μέσα, ακόμα και την ψευτιά, κηρύσσοντας την εξέγερση, ξεσηκώθηκε πρώτος ο Μοριάς. Από δω, από το Μοριά, άρχισε η επανάσταση του 1821.
Στο άκουσμα της εξέγερσης όλοι οι ισχυροί της γης, ξένοι και ντόπιοι, τρόμαξαν. Οι κοτζαμπάσηδες, όμως, βλέποντας ότι δεν τους ήτανε δυνατό να συγκρατήσουν το λαό και φοβούμενοι την οργή του, αναγκάστηκαν να κόψουν τη συνεργασία τους με τους καταχτητές και για να ευνουχίσουν το λαϊκό απελευθερωτικό κίνημα, πήρανε όλοι μέρος στην επανάσταση κι έτσι αυτή πήρε χαραχτήρα πανεθνικό.
Οι τρανοί της γης τρόμαξαν και, χρησιμοποιώντας όλα τα τερτίπια, προσπάθησαν να πνίξουν την επανάσταση. Μα γελάστηκαν. Επί 7 ολόκληρα χρόνια πάλεψαν οι προπάτορες μας, παρά το γεγονός ότι η ελληνική αντίδραση, δυο φορές, το 1823 και 1825, οργάνωσε τον εμφύλιο πόλεμο για να σπάσει ακριβώς τους αγώνες αυτούς. Έτσι οι πρόγονοι μας ανάγκασαν όλους τους εχθρούς μας να γλύψουν εκεί που έφτυσαν και ν’ αναγνωρίσουν τους αγώνες μας και την ανεξαρτησία μας.
Κανείς δεν πίστευε προηγούμενα σ’ αυτό το θαύμα, που συντελέστηκε από τις ίδιες τις δυνάμεις και τα μέσα του λαού. Άλλοι περίμεναν να τους έλθει η λευτεριά από τη Ρωσία κι άλλοι από τη μεγαλοψυχία των βασιλιάδων της Ευρώπης. Μα η επανάσταση απόδειξε, ότι αυτή μόνη της χάρισε τη λευτεριά της πατρίδας μας. Τα παραμύθια του φιλελληνισμού, χάρη στον οποίο αποκτήσαμε δήθεν τη λευτεριά μας, εφευρέθηκαν μόνο και μόνο για να γίνει πιστευτό, ότι η πατρίδα μας λευτερώθηκε, όχι από τις ίδιες της τις δυνάμεις, μα από τους ξένους. Υπήρξαν βέβαια φιλέλληνες, που αγωνίστηκαν, πολέμησαν κι έχυσαν το αίμα τους για τη λευτεριά της πατρίδας μας. Τιμή και δόξα σ’ αυτούς κι αιώνια ας είναι η ευγνωμοσύνη του έθνους. Μα αυτοί υπήρξαν μεμονωμένα άτομα μονάχα. Η θεωρία του οργανωμένου φιλελληνισμού είναι καθαρό παραμύθι.
Με την επικράτηση της επανάστασης αμέσως οι δικοί μας κοτζαμπάσηδες επιβλήθηκαν πάνω στη χώρα μας. Η αντίδραση, ντόπια και ξένη, για να ευνουχίσει το λαϊκό χαραχτήρα του κινήματος και να επιβάλει νέα σκλαβιά, χρησιμοποίησε όλα τα μέσα. Και στο τέλος το πέτυχε. Η αρχή έγινε κολλώντας στο σβέρκο της πατρίδας μας αυτόν που σας είπα πρωτύτερα:
Τον Καποδίστρια. Ο Γιάννης Καποδίστριας από την ανασύσταση του ελληνικού κράτους άρχισε την καταστροφή της χώρας μας, κι ένας άλλος Γιάννης, ο Μεταξάς, έβαλε σ’ αυτήν το καπάκι.

Πώς μας επιβλήθηκαν οι βασιλιάδες.
Ο λαός νόμιζε, ότι μια που πέτυχε πια η επανάσταση, θα επακολουθούσαν τα χρόνια της ευτυχίας του, ότι όλη η ανθρωπότητα θάτανε στο πλευρό της χώρας μας και πως η χώρα μας, για μια ακόμα φορά, θα βρισκότανε σε θέση να ξαναπάρει, όπως και παλιότερα, ολόκληρη την ανθρωπότητα από το χέρι και να της δείξει καινούργιους δρόμους πολιτισμού και προόδου. Μα στη θέση αυτών η ντόπια και ξένη αντίδραση επιβλήθηκαν και φέρανε τον Καποδίστρια, τη Βαυαρική δυναστεία με τον Όθωνα.
Χρόνια και χρόνια απάτης και ρεμούλας μας κράτησαν μακριά από την ευτυχία και τον πολιτισμό και μας ρίξανε μέσα στην εξαθλίωση, την πείνα, την κακομοιριά και τη δυστυχία. Έτσι η Ελλάδα που υπήρξε κάποτε η πηγή των φώτων και του πολιτισμού, κατάντησε να βρίσκεται στο πιο χαμηλό επίπεδο οικονομικής, κοινωνικής και εκπολιτιστικής ανάπτυξης, όχι μόνο έναντι των λαών της Ευρώπης, αλλά και των Βαλκανίων.

Η προδοσία του αλβανικού έπους.
Η ουσία αυτού βρίσκεται στο γεγονός, ότι αντίδραση σκεφτόταν μόνο πώς να εκμεταλλευτεί, να βασανίσει, και να ξεζουμίσει το λαό, οργανώνοντας κινήματα κάθε τόσο και καλλιεργώντας τις φαγωμάρες, προπαγανδίζοντας και πείθοντας το λαό ότι είναι απαραίτητο να ζει φτωχός και κακομοιριασμένος.
Χαρακτηριστικό είναι ότι πιάνοντας μια λέξη του Κολοκοτρώνη, που ονόμασε κάποτε τη χώρα μας Ψωροκώσταινα, κατάφερε να πείσει το λαό ότι το ελληνικό κράτος δε μπορεί να ορθοποδήσει μόνο του κι ότι θα έπρεπε να μας κυβερνήσουν οι ξένοι, ονομάζοντας γι αυτό και τα πολιτικά κόμματα ρωσικά, αγγλικά και γαλλικά. Σ’ αυτό το σημείο μας φέρανε οι κορυφές που διοικούσαν τον τόπο μας. Κάποτε φτάσαμε και στη δημοκρατία. Μα αυτό έμοιαζε με την παροιμία που έλεγε ο λαός: Άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς.
Μυρίστηκαν οι έξυπνοι ψητό από τη μοναρχία και βρίσκοντας ότι «έφταιγε» η δημοκρατία για τη δυστυχία του λαού, ξαναφέρανε το βασιλιά. Και τότε άρχισαν πιο ξετσίπωτα ακόμα να ξεζουμίζουν και να καταπιέζουν το λαό. Και για να μπορούν να πνίγουν τις κραυγές του, βάλανε στο κεφάλι μας το Μεταξά, που ήτανε πάντα πράχτορας του ΙΙ γραφείου του γερμανικού επιτελείου, από τον καιρό που σπούδαζε στη στρατιωτική σχολή της Γερμανίας.
Έτσι, ύστερα από 120 χρόνια, ξαναπέσαμε πάλι στη σκλαβιά, γιατί έτσι κακά μας κυβερνήσανε στο διάστημα αυτό.
Σ’ αυτή την κατάσταση βρεθήκαμε, όταν ξέσπασε η πολεμική λαίλαπα και η σύγκρουση μεταξύ των κολοσσών. Μα κανένας απ’ αυτούς δε σκέφτηκε ελληνικά και να δει πώς θα ξέφευγε η χώρα μας τη λαίλαπα αυτή. Με την επίγνωση ότι η χώρα μας θα τραβούσε στην καταστροφή μπήκανε στον πόλεμο.
Έχουμε ντοκουμέντα στα χέρια μας, πού μας αποδείχνουν, ότι οι άνθρωποι αυτοί είχανε σκοπό να ρίξουνε μόνο τρεις τουφεκιές στο Αλβανικό μέτωπο κι ύστερα να μας παραδώσουν στους φασίστες. Υπάρχουν ντοκουμέντα που μας πείθουν ότι το Νοέμβρη προς το Δεκέμβρη του 1940 μπορούσαμε να πετάξουμε τους Ιταλούς στη θάλασσα. Μα αυτοί συγκρατούσαν το στρατό μέχρι που να λύσει το στρατιωτικό της πρόβλημα, η Γερμανία στην Ευρώπη κι ύστερα να δικαιολογηθούν ότι δε μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα με δυο κολοσσούς. Δεν πίστευαν στις δόξες του στρατού μας, στο θάρρος, στην τόλμη, στην αυταπάρνηση και τον ηρωισμό του, που πολεμούσε με φλόγα ενάντια στο φασισμό, νηστικός και ξυπόλυτος πάνω στα βουνό της Αλβανίας με τη βοήθεια όλου του ελληνικού λάου. Αυτοί δεν πίστευαν σ’ αυτά και περιμένανε πως θα καμφθεί. Γι’ αυτό το έπος της Αλβανίας είναι ολοκληρωτικά έργο του λαού. Είναι έργο του λαού που το πραγματοποίησε με το μένος που είχε ενάντια στο φασισμό και το ζυγό του Μεταξά, με θυσίες και ηρωισμούς.

Έτσι, μας ξαναδέσανε στη σκλαβιά.
Μα ο λαός μας δεν ήτανε σε θέση να συνεχίσει το έργο του αυτό. Όσο φλογερά κι αν ήτανε τα στήθη του, η φλόγα αυτή δεν θα άντεχε στα σιδερόφρακτα μεγαθήρια των φασιστών, μια που είχε μέσα του και την προδοσία των ηγετών του. Έτσι αναγκάστηκε να υποκύψει, μα όχι σαν ηττημένος. Γιατί αυτή η συνθηκολόγηση που έκαναν, υπογράφηκε πριν ακόμα πολεμήσει ο στρατός μας. Αυτή δεν ήτανε ήττα του λαού μας, μα ήττα και χρεοκοπία των καθεστώτων που μεσολάβησαν από το 1821-1941. Γι αυτό κι ο λαός μας τιμωρεί σήμερα την ήττα αυτή και θα την τιμωρήσει αργότερα πιο σκληρά ακόμα.
Έτσι ήλθαν οι Γερμανοί στον τόπο μας και μας σκλαβώσανε. Μα για μας, για το λαό μας, καμιά κηλίδα δε θα μπορούσε να προσαφθεί, ότι εγκαταλείψαμε τα εδάφη μας. Αυτή θα κολλούσε, όταν δεν ξεσηκωνόμαστε.
Τι μπορούσαμε να περιμένουμε απ’ αυτούς που φορούσαν τα κλακ και τα μπακαλιαράκια; Τι μπορούσαν να μας πούνε αυτοί; Το μόνο που βρίσκανε να μας λένε ήτανε:
Ησυχία, παιδιά, και τάξη. Κάναμε κυβέρνηση, ησυχάστε. Αυτό όμως θέλανε κι οι Γερμανοί. Μα τα λόγια αυτά τα εκστομίζανε οι άνθρωποι εκείνοι που δεν έχουν το δικαίωμα να ονομάζονται Έλληνες.
Κι όμως, δε θα συμβιβάζονταν με τη λογική και τη ράτσα μας, αν δε βγαίναν πάλι τα στοιχεία αυτά που θα κρατούσανε ψηλά την τιμή του έθνους μας, μέσα από το λαό μας.

Στο δρόμο του αντάρτικου.
Μια μαυρίλα πλάκωνε τον ελληνικό ορίζοντα. Κανείς δεν ήξερε τι θα έφερνε η αύριο και πώς θα ξεφεύγαμε από τη σιδερένια τανάλια που μας έσφιγγε. Κείνοι που ένιωθαν βρίσκονταν στις φυλακές και τα ξερονήσια. Κι εδώ πρέπει να στιγματιστεί μια άλλη ατιμία των ανθρώπων της 4ης Αυγούστου, που φεύγοντας, τους παράδωσε στα χέρια των καταχτητών.
Μια άλλη μερίδα πού ένιωθε, ασχολούνταν με τις μαύρες και άσπρες αγορές. Έτσι, όλο το βάρος έπεσε πάνω σε μια χούφτα ανθρώπων, απ’ αυτούς που τρώγανε καρπαζιές μέσα στα αστυνομικά μπουντρούμια και τις ασφάλειες, μα που φλέγονταν από ηρωισμό και ανδρεία και μέσα τους υπήρχε μια ζεστή ελληνική καρδιά κι έτρεχε στις φλέβες τους πραγματικό ελληνικό αίμα. Αυτοί άναψαν το δαυλό κι έδωσαν το σύνθημα για τον ξεσηκωμό του Έθνους. Αυτοί που δώσανε το κουράγιο στους Έλληνες. Αυτοί που δημιούργησαν τη νέα Φιλική Εταιρία: το ΕAM.
Βέβαια, ποιος θάτανε κείνος που μπορούσε να πιστέψει τότε. Ότι αυτή η φούχτα των ανθρώπων θα έφερνε στη χώρα μας τη μεγαλόπρεπη αυτή νίκη. Μα η υφή, η ψυχοσύνθεση, το σκαρί των ανθρώπων αυτών ήτανε τέτοιο. Παρά τις φυλακές, τους κατατρεγμούς, τις δολοφονίες, τα βασανιστήρια, τις ομαδικές εκτελέσεις και την τρομοκρατία, οι άνθρωποι αυτοί οδηγούσαν ηρωικά και θαρραλέα τις μάζες στον δρόμο της λευτεριάς.
Ξέρετε όλοι πως άρχισε το κίνημα αυτό και δε σταματώ στις λεπτομέρειες του. Όταν έχουμε τη μέρα της εθνικής ανεξαρτησίας μας, πού γιορτάζουμε στις 25 Μάρτη, χαιρόμαστε, τραγουδάμε και κλαίμε από τη συγκίνηση. Μα από δω και πέρα θα έχουμε δυο εθνικές γιορτές: την 25η Μάρτη και την 27η Σεπτέμβρη επέτειο της δημιουργίας του ΕΑΜ, που αποτέλεσε τη βάση της σημερινής μας απελευθέρωσης.
Αυτό πρέπει να το νιώσουμε.
Στα προηγούμενα χρόνια πολλοί περνούσανε από την πλατεία του Διάκου, μα κανείς δεν ένιωθε τον παλμό που περιείχε το τραγούδι, που μας δίδασκε στο σχολείο ο παλιός καθηγητής μας Λάσκαρης: Σας ευλογεί του Διάκου μας το τιμημένο χέρι.
Κανείς δεν ένιωθε, ότι έπρεπε να φύγει μακριά από τα μικροσυμφέροντα του και να παλέψει για τη λευτεριά. Μα η χούφτα αυτή των ανθρώπων, που σας μίλησα πιο πάνω, ρίχτηκε ολόψυχα στον αγώνα.
Η αντίδραση στο άκουσμα της χρησιμοποίησε όλα τα μέσα κι έθεσε σε ενέργεια όλες τις ατιμίες για να τη σαμποτάρει. Μα όλα αυτά στάθηκαν ανίκανα να σπάσουν τον αγώνα της. Αντίθετα, αυτή ρίζωνε κάθε μέρα και πιο πολύ κι ανέπτυσσε τη δράση της. Κι επειδή δεν είχε σκοπό να καταπιαστεί με χαρτοπόλεμο έβγαλε στο βουνό το αντάρτικο.
Θυμάμαι όταν το χειμώνα του 1941 ήλθα εδώ σαν «μαυραγορίτης» για να βάλω μπροστά τη δουλειά. Σας γνώριζα όλους, μα κανείς από σας δεν ήξερε τι επεδίωκα εγώ. Τότε μαζί με το Γ. Φράγκο και Γ. Γιαταγάνα βγάλαμε το πρώτο διάγγελμα του ΕΑΜ. Πολλοί νομίζανε τότες, ότι αυτό ήτανε μόνο ντόρος και τίποτα άλλο.

Όταν λέγαμε ότι σε λίγο θα σφυρίζει το μάλιγχερ και θα κροταλίζει ξερά το πολυβόλο στις βουνοκορφές και τα φαράγγια μας κι οι Γερμανοί και Ιταλοί θα φεύγουν ντροπιασμένοι, ίσως πολλοί να λέγανε πως αυτά δεν ήτανε παρά ηχηρές φράσεις.
Μα ύστερα από 2 1/2 μήνες άρχισε πραγματικά να λαλεί το ντουφέκι. Και τι δεν είπανε τότε! Όπως και στα 1821 όλη η αντίδραση συνωμότησε εναντίον μας και στην αρχή δεν έλεγε τίποτα για το αντάρτικο, κάνοντας το ίδιο πού κάνει και η στρουθοκάμηλος, όταν κρύβει το κεφάλι της, ενώ όλο της το σώμα φαίνεται. Έτσι κι αυτοί, νομίζανε, ότι αν δε λέγανε τίποτα για το αντάρτικο και το αγνοούσαν, δε θα ξαναβροντούσε το καριοφίλι. Μα μπορούσε να σταματήσει αυτό; Κάθε μέρα κοκκίνιζαν τα βουνά και τα φαράγγια από το αίμα.
Κι όταν είδαν ότι το αντάρτικο μεγάλωνε, παρά τη σιωπή τους, τότε κι αυτοί άλλαξαν τρόπο για να μας πολεμήσουν. Μας ονόμασαν πλιατσικολόγους, κατσικοκλέφτες, ληστοσυμμορίτες κλπ. Ακόμα βρέθηκαν άνθρωποι να μας αποκηρύξουν με την υπογραφή τους γιατί σκοτώσαμε τον προδότη και εκβιαστή Μαραθέα. Αυτοί οι κύριοι ήτανε κυριολεκτικά ηλίθιοι.
Δεν ξέρανε ούτε το ατομικό τους συμφέρον. Νόμισαν, πως αν μας αποκήρυσσαν θα σταματούσε κι ο αγώνας μας κι ότι δεν θα είμαστε κάποτε ικανοί να τους σφίξουμε το λαιμό και να τους πνίξουμε.
Ας είναι. Τέτοιοι ηλίθιοι ήτανε και τέτοιες ηλιθιότητες λέγανε. Ας κάνουν τώρα τα ψηλά τους καπέλα κλωσοφωλιές.

Η ύπαιθρος αναπνέει.
Μα ήτανε δυνατό να πιάσει αυτό; Οι χωριάτες είχανε δει για πρώτη φορά το θαύμα ν’ αφήνουν τα πράματα τους έξω χωρίς να τους τα πειράζει κανείς.
Η ζωοκλοπή είχε καταργηθεί στην ύπαιθρο και η ασφάλεια της ζωής και της περιουσίας ποτέ δεν ήτανε σ’ αυτό το σημείο. Ήτανε θαύμα αυτό; Όχι. Αλλά για πρώτη φορά το χωριό γνώρισε την εξουσία, η οποία βγήκε για να χτυπήσει την εσχάτη προδοσία, το έγκλημα, τη ζωοκλοπή κλπ. και να εμπεδώσει την ασφάλεια.
Κι όταν χτυπήσαμε τα εγκλήματα αυτά και πατάξαμε την προδοσία, αυτοί σαν δεσποινίδες της αριστοκρατίας, που δε βλέπουν γύρω τους τη δυστυχία και την κακομοιριά πού βασιλεύει, αλλά συγκινούνται από ένα άρρωστο γατάκι, έμπηξαν τις φωνές και μας κατηγόρησαν ότι σκοτώνουμε. Επί Μεταξά βιάστηκαν γυναίκες, υπέστησαν μαρτύρια χιλιάδες άνθρωποι, σκοτώθηκαν και γκρεμίστηκαν από τα μπαλκόνια της Ασφάλειας γέροι, έγιναν τόσα εγκλήματα, μα κανείς απ’ αυτούς δεν είπε τίποτα. Μα τώρα φωνάζουνε ότι ο Άρης σφάζει.
Ναι, σφάξαμε κι είμαστε έτοιμοι να ξανασφάξουμε, αν χρειαστεί. Ποιους όμως σφάξαμε; Εμείς είμαστε πιο πονόψυχοι απ’ αυτούς. Απόδειξη είναι ότι εμείς είμαστε κείνοι που τρώγαμε χρόνια τώρα τις καρπαζιές και καταδιωκόμασταν. Σφάξαμε κείνους που πρόδιδαν στους καταχτητές τους Έλληνες, κείνους που κλέβανε το λαό και διαπράττανε εγκλήματα.
Κι είναι κυριολεκτικά ηλίθιοι κείνοι πού τους πήρε ο πόνος γι’ αυτούς, που τόσο δικαιολογημένα χτυπήσαμε, για να παίρνουν το μέρος τους ή είναι ολοκληρωτικά συνένοχοι τους. Μα ούτε και το κόλπο αυτό έπιασε.

Το αντάρτικο σώζει το λαό.
Τότε όμως αυτοί, σαν καλοί ζαχαροπλάστες που ήτανε, κατασκευάσανε ένα νέο χρυσό χάπι:
-Ναι, φωνάζανε. δεν υπάρχει αντίρρηση, ότι οι αντάρτες διεξάγουν εθνικό αγώνα. Μα το ζήτημα αυτό θα λυθεί από τους ισχυρούς. Τι μας χρειάζονται, λοιπόν, οι αγώνες κι οι σκοτωμοί, αφού τα ζητήματα μας θα τα λύσουνε άλλοι;
Λυτό το σύνθημα έπιανε. Είχανε όμως δίκιο; Ασφαλώς όχι!
Γιατί δεν είχανε δίκιο;
Στα 1941-42 το ΕΑΜ δεν ήτανε ακόμα ισχυρό. Γι’ αυτό δεν είχε αρχίσει ο αγώνας να παίρνει μαζικό χαραχτήρα. Ούτε κι αντάρτικη δράση υπήρχε. Κι όμως. Στα 1941-42 πέθαναν από την πείνα και τις αρρώστιες, που επακολούθησαν απ’ αυτήν, 300.000 άνθρωποι μόνο στην Αθήνα, τον Πειραιά και τα περίχωρα τους. Και θα πέθαιναν αργότερα ακόμα περισσότεροι, αν το ΕΑΜ δεν κινητοποιούσε με συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις, συλλαλητήρια και απεργίες το λαό και δεν τον εμψύχωνε: 1. Να επιβληθεί το σταμάτημα της αρπαγής της παραγωγής μας από μέρους των κατακτητών. 2. Να επιβληθεί σ’ αυτούς ν’ αφήσουν το Διεθνή Ερυθρό Σταυρό να αναλάβει την τροφοδοσία του λαού μας. 3. Να προσέξουν την κατάσταση της Ελλάδας στο εξωτερικό.
Αν το αντάρτικο δε σταματούσε τις φάλαγγες των Γερμανών που κλέβανε την παραγωγή της χώρας μας και δεν καταργούσε τη συγκέντρωση της παραγωγής που τη βάζανε στο χέρι οι καταχτητές, αν δε γίνονταν όλα αυτά, τότε τα θύματα από την πείνα και τις αρρώστιες θα ήταν πολύ περισσότερα. Όλες οι χιλιάδες των θυμάτων, που πέσανε για τη ζωή και τη λευτεριά του λαού μας, ποτέ δε φθάνουν τα θύματα της πείνας και των ασθενειών.
Πότε ακούστηκε στην ιστορία της ανθρωπότητας να πραγματοποιείται η απελευθέρωση μέσω της μπαγαποντιάς; Ποτέ. Η λευτεριά δεν κερδίζεται με ξόρκια, αλλά με αγώνες και θύματα!
Μα κι αν το θέλαμε, δεν είχαμε αυτό το δικαίωμα. Το δικαίωμα δηλαδή να κηλιδώσουμε την ιστορία της πατρίδας μας. Αυτό θα ήτανε ασέβεια στη μνήμη των ηρωικών μας προγόνων.
Μα ούτε είχαμε το δικαίωμα να κολλήσουμε μια ατιμωτική σφραγίδα, μια σφραγίδα αίσχους, στο κούτελο των επερχομένων γενεών, των παιδιών μας και των εγγονιών μας, ότι κατάγονται από γενιά ευνούχων, που δέχονται να πεθαίνουν στα πεζοδρόμια από τον ατιμωτικότερο των θανάτων, από την πείνα, παρά να πεθαίνουν με το όπλο στο χέρι, παλεύοντας για τη λευτεριά.
Τι θα έπρεπε να προτιμούσαμε; Το πρώτο ή το δεύτερο; Όχι! Χίλιες φορές όχι!
Καλύτερα να γινότανε το παν ένα μπουρλότο, παρά να υποταχθούμε στους καταχτητές.
Αυτό ο λαός μας το κατάλαβε, τους μούντζωσε κι έδωσε αυτά τα γενναία παλικάρια, πούναι τώρα στεφανωμένα με δόξες, με δάφνες και με νίκες.

Η αντίδραση συνωμοτεί.
Τότε κι αυτοί αναγκάστηκαν ν’ αλλάξουν βιολί κι αποφάσισαν να βγάλουν στο βουνό δικές τους ανταρτοομάδες.
Μα γιατί αυτό; Το ΕAM είχε δηλώσει ότι δεν είχε μονοπώλιο τον αντάρτικο αγώνα. Γι’ αυτό και τους κάλεσε να σχηματιστούν κοινές ανταρτοομάδες. Αν είχανε την πρόθεση να παλέψουν ενάντια στους καταχτητές, θα το κάνανε. Τότε όμως, ισχυρίζονται, ότι η χωρογραφία της Ελλάδας και η πυκνότητα της κατοχής δεν επέτρεπε την ύπαρξη ανταρτοομάδων.
Όταν όμως είδανε εμάς, όταν λευτερώσαμε την ύπαιθρο, τότε κι αυτοί αποφάσισαν να δημιουργήσουν αντάρτικο.
Τι θα περίμενε κανείς άπ’ αυτούς αρχή αρχή; Ποια κραυγή, έστω και τυπικά, να βγει από το στόμα τους; Φυσικά, “Κάτω οι καταχτητές” !
Μα την θέση τους τη γνωστοποίησαν από την αρχή. Η πρώτη κραυγή τους ήτανε:
“Κάτω το ΕΑΜ!”
Μα εμείς και πάλι τους καλέσαμε για να ενωθούμε. Αυτοί όμως αρνήθηκαν, γιατί δεν θέλανε να υποβληθούν σε κόπους και μόχθους για να πολεμήσουν τον καταχτητή. Γιατί αυτοί δεν ήτανε εντολοδόχοι του ελληνικού λαού, μα της αντίδρασης από το φόβο της λαοκρατίας που ζητούσαν να πολεμήσουν.
Στο τέλος μας κήρυξαν κι ανοιχτά τον πόλεμο, ένοπλα, συνεργαζόμενοι με τους καταχτητές.
Θα είμαστε ασυνεπείς στον αγώνα μας και προδότες του λαού μας, αν σιχαινόμαστε τα αίματα. Γι’ αυτό, σαν εντολοδόχοι του λαού, συντρίψαμε τους συνεργάτες αυτούς των καταχτητών, τους πολέμιους του εθνικού μας αγώνα

Ο ΕΛΑΣ στο πλευρό των συμμάχων.
Ύστερα απ’ αυτό χρησιμοποίησαν το κόλπο: Μας κατηγόρησαν, ότι δε βοηθάμε το συμμαχικό αγώνα, αλλά θα υπακούσουμε μόνο στους Ρώσους. Κι απειλούσαν ότι όταν θάρθουν οι σύμμαχοι εδώ, θα μας κανονίσουν. Αυτοί, που συνεργάζονταν με τους Γερμανούς, απειλούσανε ότι θα μας χτυπήσουν οι σύμμαχοι!
Αυτοί που στα 1941 πρόδωσαν το συμμαχικό αγώνα. Αυτοί που μαγάρισαν τις Θερμοπύλες και τους Τριακόσιους μας κι άφησαν τους συμμάχους Άγγλους να μάχονται μόνοι τους εκεί, ενώ αυτοί είχαν παραδώσει την Ελλάδα με τη συνθηκολόγηση του Τσολάκογλου, μας κατηγορούσαν ότι δεν ενισχύουμε τον
συμμαχικό αγώνα κι έβαζαν στο μυαλό των συμμάχων την άτιμη σκέψη, ότι δήθεν θα μας χτυπούσαν ερχόμενοι εδώ.

Ο Γοργοπόταμος.
Μα σε λίγο τους ήλθε το πρώτο χαστούκι! Η πρώτη ομάδα των Άγγλων αλεξιπτωτιστών έπεφτε, όχι σ’ αυτούς, μα στον Άρη, πάνω στη Γκιώνα. Και μαζί μ’ αυτούς τραβήξαμε κι ανατινάξαμε το Γοργοπόταμο. Ο αρχηγός των συμμαχικών στρατευμάτων της Μ. Ανατολής, στρατηγός Ουίλσον, δήλωνε ανοιχτά, ότι οι επιτυχίες των συμμάχων στην Αφρική οφείλονται κατά 80% στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, γιατί αυτή εμπόδισε την αποστολή γερμανικών ενισχύσεων και εφοδιασμού. Μα να κι ένα τελευταίο: Στην Πελοπόννησο προτείναμε στους τσολιάδες να καταθέσουν τα όπλα κι εμείς θα τους αφήσουμε ελεύθερους. Μα οι Άγγλοι το απέρριψαν αυτό και συνέλαβαν όλους τους τσολιάδες, τους έκλεισαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και τους παραπέμπουν να δικαστούν από τα στρατοδικεία.
Στο κάτω-κάτω, να τώρα οι Άγγλοι μπροστά σας. Διαβαίνουν τους δρόμους της Λαμίας και πάνε να χτυπήσουν τους Γερμανούς μαζί με μας. Μαζί τους θα πολεμήσουμε εμείς κι όχι αυτοί, μέχρι την ολοκληρωτική συντριβή του φασισμού.
Μα τα κατακάθια αυτά βρήκανε νέο τροπάρι: Μας κατηγορούν ότι είμαστε όλοι κομμουνιστές και ισχυρίζονται, ότι το ΕΑΜ. και ο ΕΛΑΣ είναι σκεπασμένες κομμουνιστικές οργανώσεις. Μα αυτή η κατηγορία μπορεί ν’ αποτελέσει ντροπή ή έπαινο;

Αγωνιζόμαστε για την Δημοκρατία.
Το Κομμουνιστικό Κόμμα δε βαδίζει τώρα για τον κομμουνισμό. Το ΚΚΕ έχει βέβαια στο πρόγραμμα του σαν τελική του επιδίωξη τον κομμουνισμό. Μα όχι για τώρα. Τον κομμουνισμό θα τον επιβάλλετε σεις, ο λαός κι όχι το ΚΚΕ. Κι είμαι βέβαιος ότι πολλοί από τους μορφωμένους μας, που δεν τον θέλουν σήμερα, θα ψηφίσουν τότε για να επικρατήσει ο κομμουνισμός.
Σήμερα, όμως, το ΚΚΕ. δεν επιδιώκει παρά μόνο μια δημοκρατική λύση του ελληνικού προβλήματος.
Μα ας πούμε, ότι το ΚΚΕ. θα εφαρμόσει τον κομμουνισμό. Λένε ότι ο κομμουνισμός χαλνά τις εκκλησιές και γδέρνει τους παπάδες. Τόσο χαζοί είναι λοιπόν οι κομμουνιστές να χαλάσουν τις εκκλησιές, που δεν τους εμποδίζουν σε τίποτα;
Οι εκκλησιές μας φταίνε ή τα καράβια του Εμπειρίκου; Γιατί λοιπόν να κάψουμε τις εκκλησιές;
Ποιος χτυπά τη θρησκεία;
Θα γδάρουμε τους παπάδες; Μα γιατί; Εμείς βλέπουμε, ότι χιλιάδες παπάδες βρίσκονται τώρα στην πρωτοπορία του κινήματος μας και η συμβολή του κλήρου, που στάθηκε στο πλευρό μας, υπήρξε ανεκτίμητη.
Μήπως συμβαίνει το αντίθετο; Γιατί αυτοί που εμφανίζονται σαν προστάτες της εκκλησίας, γκρεμίσανε μαζί με τους Γερμανούς και γδέρνουνε παπάδες.
Ο κομμουνισμός, λένε, θα καταργήσει την θρησκεία. Μα η θρησκεία είναι ζήτημα συνείδησης. Πώς θα καταργηθεί λοιπόν; Η κατάργηση της θρησκευτικής συνείδησης είναι πράμα αδύνατο, έστω κι αν ακόμα οι κομμουνιστές θέλανε να την καταργήσουν. Η θρησκευτική συνείδηση δεν καταργείται με απλές διαταγές. Αν συνέβαινε ένα τέτοιο πράμα, αυτό θα έμοιαζε με την διαταγή πού έβγαλε κάποτε ένας αστυνόμος στην Ανάφη, με την οποία απαγόρευε την πάλη των τάξεων!
Το τι θα γίνει στο πολύ μακρινό μέλλον, το πώς θα σκέπτονται οι άνθρωποι τότε, είναι άλλο πρόβλημα. Και κανένας πολιτικός δε μπορεί να βγάλει νόμο για το τι θα πρέπει να γίνει ύστερα από 200 η 500 χρόνια. Ούτε λοιπόν κι εμείς θα βγάλουμε τέτοιο νόμο. Μας ενδιαφέρει το πώς θα προκόψει ο λαός μας σήμερα κι όχι το τι φιλοσοφικές πεποιθήσεις θα έχει ύστερα από 500 χρόνια.
Συνεπώς καταλαβαίνετε τώρα, ότι αυτοί που διαδίδουν αυτές τις συκοφαντίες επιδιώκουν άλλους σκοπούς, προσπαθώντας με το μέσο αυτό της συκοφαντίας να εξαπατήσουν το λαό και να διαιωνίσουν την κυριαρχία τους πάνω του. Αν μάλιστα εξετάσουμε βαθύτερα το πράμα αυτό, θα δούμε ότι αυτοί είναι άθρησκοι, γιατί σε αυτούς δεν υπάρχει ούτε ίχνος θρησκευτικής συνείδησης κι ο μόνος που λατρεύουν είναι ο Θεός Μαμμωνάς, ο Θεός του χρήματος…

Θα συσπειρώσουμε την οικογένεια.
Κατηγορούν τους κομμουνιστές, ότι αυτοί θα διαλύσουν επίσης την οικογένεια. Λες κι εμείς κατεβήκαμε από τον ουρανό και δε γεννηθήκαμε από σπίτια ή φυτρώσαμε μόνοι μας σαν τα μανιτάρια. Η οικογένεια δημιουργήθηκε από ορισμένες οικονομικές συνθήκες. Σε μια ορισμένη ανάπτυξη της κοινωνίας δημιουργήθηκε η ανάγκη της οικογένειας, γιατί έτσι θα αντιμετωπίζονταν καλύτερα οι ανάγκες της ζωής.
Χρειάζονταν να δουλεύουν όλοι: ο πατέρας και τα παιδιά στα χτήματα, οι γυναίκες στον αργαλειό και το σπίτι, γιατί μόνο με τον τρόπο αυτό θ’ αντιμετωπίζονταν οι βιοτικές ανάγκες τους.
Αυτού του είδους οι οικονομικές συνθήκες που επικρατούσαν τότε, πλησίαζαν όπως βλέπετε, πιο στενά τα μέλη της οικογένειας μεταξύ τους. Σήμερα όμως τι γίνεται; Οι σημερινές οικονομικές συνθήκες αναγκάζουν όχι πια το στενό πλησίασμα της οικογένειας, αλλά αντίθετα την απομάκρυνση της.
Να ένα παράδειγμα: Ένας άντρας παντρεύεται, μα την επομένη του γάμου του φεύγει στην Αμερική για να μπορέσει να αντιμετωπίσει τις ανάγκες της ζωής του και της γυναίκας του. Ποιος διαλύει στην περίπτωση αυτήν την οικογένεια; Οι κομμουνιστές ή οι οικονομικές συνθήκες πού δημιούργησε η κεφαλαιοκρατία;
Κι εδώ, λοιπόν, βλέπουμε φανερά, ότι αυτοί που μας κατηγορούν πως θέλουμε να διαλύσουμε την οικογένεια, δεν είναι άλλοι, παρά αυτοί οι ίδιοι πού τη διαλύουν στην πραγματικότητα, ενώ εμείς επιδιώκουμε το στερέωμα της. Θα δώσουμε στο λαό τα οικονομικά μέσα για να μπορεί να μη σκορπάει την οικογένεια του στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.
Μας κατηγορούν ότι θέμε να καταργήσουμε τα σύνορα και να διαλύσουμε το κράτος. Μα το κράτος εμείς το φτιάχνουμε σήμερα, γιατί δεν υπήρξε, μια που αυτοί οι ίδιοι το είχανε διαλύσει. Ποιος είναι λοιπόν πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ’ όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι’ αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους.
Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, οπού βρει κέρδη, δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε.
Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαια τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;
Όταν έξαφνα στα 1929-31 το κράτος ζήτησε, λόγω της οικονομικής κρίσης πού μάστιζε τότε τη χώρα μας να κατεβάσουν οι ξένοι ομολογιούχοι το ποσοστό που πληρώναμε σε τοκοχρεολύσια, οι Άγγλοι δέχτηκαν να το μειώσουν σε 35%, αλλά οι Έλληνες ομολογιούχοι αρνήθηκαν. Να λοιπόν, ποιος είναι ο πατριωτισμός τους! Αυτός φτάνει μέχρι το σημείο που δεν θίγονται τα οικονομικά τους συμφέροντα. Αυτοί λοιπόν οι ίδιοι που μας κατηγορούν ότι επιδιώκουμε την κατάργηση των συνόρων και την διάλυση του κράτους, αυτοί τα ξεπουλάνε αυτά στην πρώτη ευκαιρία.
Όταν οι άτιμοι μιλάνε για τιμή.
Μας κατηγορούν επίσης, ότι εμείς επιβουλευόμαστε την τιμή. Βλέπετε, όλοι αυτοί οι «ηθικοί», που όταν περπατάνε μπερδεύουνται τα κεφάλια τους στα σύρματα, μιλάνε για τιμή!
Αυτοί που πούλησαν τις γυναίκες και τις αδελφές στον κατακτητή, για να κάνουν τα νταραβέρια μαζί του και μας σκλάβωσαν διπλά, αυτοί πάνε τώρα να μας πείσουν ότι είναι οι κέρβεροι της τιμής και της ηθικής. Με αυτά τα μέσα προσπαθούν να εξαπατήσουν το λαό για να συνεχίσουν το ξεζούμισμα και την εκμετάλλευση του. Και πολλές φορές το καταφέρνουν αυτό και μας πείθουν μάλιστα ότι έτσι είναι όπως τα λένε.
Πάρτε ένα παράδειγμα, απ’ αυτό που γίνεται στα χωριά: Ο χωριάτης καπνίζει τον καπνό που παράγει ο ίδιος. Μα τον πείσανε ότι αυτός είναι λαθραίος. Κι ο ίδιος ο χωρικός σου λέει ότι καπνίζει λαθραίο καπνό. Λες και δεν τον έσπειρε αυτός στον τόπο μας, αλλά τον έφερε από την Αμερική. Όπως βλέπετε λοιπόν κι ο ίδιος ο χωριάτης το πίστεψε, πως ο καπνός του είναι «λαθραίος».
Η αντίδραση δεν σταματά σε τίποτα μπροστά προκειμένου να εξαπατήσει το λαό, χρησιμοποιώντας γι αυτό όλα τα μέσα, όλη τη συκοφαντία και το ψέμα. Μα αυτές οι συκοφαντίες στην ύπαιθρο, όπου μας είδανε και μας νιώσανε, έγιναν συντρίμμια. Στις πόλεις θα γίνει κι αυτού το ίδιο.
Σε λίγες μέρες θα δείτε κι εσείς μόνοι σας την πραγματικότητα. Γιατί ο δικός μας σκοπός είναι ένας: Πώς θα ζήσει καλύτερα ο λαός μας!
Όταν είταν εδώ ο κατακτητής, αυτοί θέλανε τότε την τάξη. Εμείς θέλαμε την αταξία για να κάνουμε ανυπόφορη τη ζωή του κατακτητή. Τώρα αυτοί θέλουνε την αταξία. Μα εμείς θέλουμε την τάξη. Αυτοί είναι οι οργανωτές του εμφυλίου πολέμου για να εκμεταλλεύονται το λαό μας. Αυτοί είναι οι λύκοι, που προσπαθούν να κατασπαράξουν το κοπάδι, εμάς, εσάς, όλους μας, το λαό δηλαδή.

Τηρήσαμε τις υποσχέσεις μας.
Ο ΕΛΑΣ και το ΕΑΜ υποσχέθηκαν στο λαό την πάλη ενάντια στον κατακτητή και την απελευθέρωση της χώρας μας. Αυτές τις υποσχέσεις τις τηρήσαμε. Εμείς δεν δημιουργήσαμε κυβερνητικό τύπο. Αυτός δημιουργήθηκε μόνος του από το λαό. Από τον Οκτώβρη του 1942 μόνος του ο λαός τράβηξε στις εκλογές της αυτοδιοίκησης του.
Ο θεσμός αυτός της αυτοδιοίκησης, που για πρώτη φορά εμφανίστηκε στην Ευρυτανία, αποτέλεσε την απαρχή της δημιουργίας του από το χωριό μέχρι την Π.Ε.Ε.Α. αργότερα.
Εμείς είμαστε υπέρ της ενότητας και χάρη στις προσπάθειες τις δικές μας οφείλεται κατά 9 5% η δημιουργία της εθνικής κυβερνήσεως, κάτω από την οποία αγωνιζόμαστε σήμερα. Μέχρι τη Λάρισα η πατρίδα μας είναι τώρα ελεύθερη. Και γρήγορα θ’ απελευθερώσουμε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα.
Έτσι και η δεύτερη μας υπόσχεση τείνει να πραγματοποιηθεί ολοκληρωτικά.

Η πάλη μας για τη λαοκρατία.
Μα εμείς υποσχεθήκαμε στο λαό και κάτι άλλο: Ότι δεν θ’ αφήσουμε το όπλο από το χέρι μας αν δεν πετύχουμε και τη διπλή λευτεριά: τη λαοκρατία. Για αυτό θα παλέψουμε για να εκτελέσουμε κι αυτή την υπόσχεση μας, αφιερώνοντας και θυσιάζοντας την ζωή μας ακόμα για τη λαοκρατική λύση του ελληνικού προβλήματος.
Ο ΕΛΑΣ στα χέρια πρώτα της Κ.Ε. του ΕΑΜ και της ΠΕΕΑ αργότερα αποτέλεσε το δυνατό όπλο της διατήρησης του λαού μας στη ζωή. Τον μοχλό της γρηγορότερης απελευθέρωσης μας. Τώρα, στα χέρια της εθνικής μας κυβέρνησης, που αποτελείται απ’ όλα τα κόμματα και τις οργανώσεις και που υπόσχεται στο πρόγραμμα της λαοκρατικές λύσεις, θ’ αποτελέσει την εγγύηση, ότι θα συνεχίσουμε τον πόλεμο μέχρι την ολοκληρωτική συντριβή του φασισμού κι ότι θα εξασφαλισθούν οι ως τώρα κατακτήσεις του λαού μας και θα κερδηθούν και νέες.
Φωνάζατε πολύ για την θανατική καταδίκη των προδοτών, των συνεργατών του καταχτητή και των εκμεταλλευτών της δυστυχίας τού λαού στα χρόνια της κατοχής. Όταν εμείς δεν είχαμε τη δυνατότητα να τους δικάσουμε, τους εκτελούσαμε. Αργότερα τους δικάζαμε σε στρατοδικεία. Τώρα, όσους έχουμε συλλάβει θα τους παραδώσουμε στην δικαιοσύνη. Υπάρχει η νόμιμη πια κυβέρνηση και αυτή θα αποφασίζει για όλα. Μη φωνάζετε λοιπόν. Αυτοί θα δικασθούν και θα καταδικασθούν. Μα δεν θάχει και μεγάλη σημασία.
Τεράστια σημασία θάχει αν καταδικάσετε και θανατώσετε εσείς, ο κυρίαρχος λαός, το καθεστώς που γεννάει τέτοια καθάρματα.
Μεθαύριο θα τραβήξουμε στις εκλογές. Το πρώτο ράπισμα πρέπει να δοθεί στο δημοψήφισμα, με την οριστική καταδίκη του φιλοβασιλισμού και την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας.

Αλλά γιατί στρεφόμαστε με τόση μανία ενάντια στο βασιλιά;
1.Γιατί αυτός πρώτα-πρώτα δεν είναι ούτε Έλληνας.

2.Γιατί μας τον φέρανε με το ψεύτικο δημοψήφισμα του 1935. 3.Γιατί είναι επίορκος. Καταπάτησε το Σύνταγμα του 1911 κι έβαλε δικτάτορα τον πεμπτοφαλαγγίτη Γιάννη Μεταξά. 4. Γιατί άφησε όλους τους ανίκανους και πεμπτοφαλαγγίτες στρατηγούς και υπουργούς να προδώσουν τον πόλεμο της Αλβανίας και να υποδουλώσουν την πατρίδα μας. 5. Τέλος, γιατί στην εθνική μας συμφορά του 1941, αντί να καθίσει εδώ και να θυσιαστεί σαν άλλος Κόδρος των Αθηνών, μας εγκατέλειψε.
Αν ήτανε καλός έπρεπε να καθίσει εδώ κι αντί να βγει στο κλαρί ο Άρης και δεν ξέρω ποιος άλλος, να βγει αυτός να οργανώσει τον αγώνα και να είναι τώρα δικαιωματικά βασιλιάς μας και αρχηγός μας. Με τη στάση του ο ίδιος παραιτήθηκε ουσιαστικά και τυπικά του δικαιώματος επί του θρόνου της Ελλάδος.
Αυτά βέβαια γι’ αυτόν προσωπικά κι ανεξάρτητα από την πεποίθηση μας πώς δεν χρειάζεται κανένας θρόνος, μα δημοκρατία για να προκόψει η Ελλάδα μας.
Σεβόμαστε τη λαϊκή θέληση.
Το δεύτερο ράπισμα πρέπει να δοθεί στις εκλογές, που θα καθορίσουν το πολίτευμα της χώρας μας. Εμάς, η μόνη μας φιλοδοξία είναι να είμαστε υπηρέτες του λαού. Γι’ αυτό θα σεβαστούμε την ετυμηγορία σας, όποια κι αν είναι αυτή.
Μα έχουμε αυτές τις απαιτήσεις: Να ψηφίσει ο λαός ανεπηρέαστα και να σεβασθούν το λαό.
Αν αυτά δεν εκτελεστούν, τότε σας υποσχόμαστε ότι πάλι θα ξαναβγούμε στο βουνό. Μα είμαι βέβαιος ότι αυτά δεν θα συμβούν. Γιατί ο λαός μας χειραφετήθηκε πια. Δοκιμάσθηκε και ξύπνησε. Θ’ ακολουθήσει τους δρόμους που του δείχνουμε και που μοναδικά τον συμφέρουν.
Με την πεποίθηση αυτή, τελειώνοντας, σας καλώ να φωνάξουμε:
Ζήτω ο κυρίαρχος λαός μας!

Χορτάσαμε.

Εφάγαμε χορτάσαμε 

των αλλωνών το χρέος 

που είναι αποτέλεσμα 

τ' άνετου καναπέως. 

Της γυάλινης οθόνης

και του κακού μας του καιρού

της αντιθέσεως γνώμης.

Πιστέψαμε, παλέψαμε 

το καθεστώς, τον τρόμο,

καθάρια γνώμη είχαμε

την είπαμε στο δρόμο.

Τις μάχες που παλέψαμε

τις δώσαμε με τόλμη

μα δεν σταθήκαν δυνατό

ν' αλλάξουνε τη γνώμη.

Τη γνώμη την πουτάνα

του κάθε γέρου και κυράς

τ' ανέργου, του εμπόρου,

του κάθε αντιστασιακού

και του ισόγειου χώρου.

Κι έτσι λοιπόν ξεκίνησε 

ο γολγοθάς ο ίδιος,

με τους φασίστες στη βουλή

ο τρόμος ο επίγειος.

Και τι θα άλλαζα μου λες

αν γύριζα πιο πίσω?

τα ίδια θε να έκανα

άντε, να μη γαμίσω.

Μια πίκρα έχω στη καρδιά

για τα δεινά που θα'ρθουν

που δεν τα αποτρέψαμε

και τελειωμό δεν θα 'χουν

Και οι ανθρώποι απο ψηλά

που μας κοιτάν', θα κλαίνε,

γιατί κι αν προσπαθήσανε 

να μας ταρακουνήσουν,

τίποτα δεν κατάφεραν

γι'αυτό θα μας αφήσουν.

Μα τώρα φίλε μου καλέ

κλείνω και ασφαλίζω

κι άμα θα βγούμε στο βουνό

κι αντάρτικο όταν γίνει

στου Ευρυτάνα το βουνό

η σύναξη θα γίνει.

Λυπάμαι πολύ που δεν καταφέραμε να νικήσουμε την αμορφωσιά των ανιστόριτων ανεγκέφαλων συμπολιτών μας η οποία θα μας οδηγήσει σε πολύ σκοτεινούς δρόμους. 

Ο στρατός του Δ' Ράιχ είναι εδώ και δυστυχώς ήρθε για να μείνει. 

Και όπως ακούσαμε κι εχθές, εγέρθητι...

ΕΛΑΦΡΥ ΤΟ ΧΩΜΑ ΠΟΥ ΣΚΕΠΑΖΕΙ ΚΑΙ ΕΣΑΣ ΑΔΕΡΦΙΑ. ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ...

Ηράκλειο, δύο ακόμη...

Μέσα σε 24 ώρες δύο άνθρωποι έβαλαν τέλος στη ζωή τους.
Μετά από την αυτοκτονία του 54χρονου λογιστή ο οποίος βρέθηκε κρεμασμένος, έχοντας αφήσει σημείωμα που ανέφερε πως δεν αντέχει άλλο την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί, ήρθε μία ακόμα σοκαριστική αποκάλυψη.
Αργά χθες το βράδυ, έβαλε τέλος στη ζωή του ένας 60χρονος στην περιοχή των Πατελών στο Ηράκλειο...

Αγάπα τον πλησίον σου μαζί και τα ελαττώματά του (?)

Απλό: Είμαστε και ζούμε στον κόσμο μας. Στον κόσμο όμως ο οποίος είναι γεμάτος ΒΙΑ. Άλλοι δεχόμενοι αυτή την πραγματικότητα για ατομικούς λόγους ο καθένας, προσπερνώντας γρήγορα όπως αρμόζει στην εποχή μας και καθόλου ενοχλημένοι-ούτε καν πληροφορημένοι θα έλεγα-  για αληθινά γεγονότα τα οποία συμβαίνουν καθημερινά, όπως  υποσιτισμένα παιδιά σε δημοτικά σχολεία, αύξηση του αριθμού των παιδιών τα οποία στην ουσία εγκαταλείπονται από τους γονείς τους σε ιδρύματα, ανήμποροι να τα θρέψουν,  νοσοκομεία που κλείνουν, στρατιές ανέργων, ανέχεια  γερόντων  που αναγκάζονται  να ξαναζήσουν καταστάσεις άλλων εποχών (δυστυχώς με τους ίδιους protagonιστές),  όπως τις δεκάδες αυτοκτονίες, αλλά και με ηρωικές πράξεις  αφύπνισης όπως αυτή του ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΙΣΤΟΥΛΑ ή άλλες συμπεριφορές, που ούτως ή άλλως δεν θα μαθαίναμε ποτέ γιατί  κάποιοι έχουν δώσει εντολή  στην αστυνομία να καταχωρεί τα συμβάντα ως «ατυχήματα»  ελέω στατιστικών μετρήσεων και πολλά άλλα που ενδεχομένως να ακούσουν  ή δουν ελάχιστοι. Και αυτά είναι ίσως τα πιο ασήμαντα, τα λιγότερο «σοβαρά» κατά πολλούς. Και όλα όσα γίνονται, μικρά και μεγάλα, τα οποία μας αφορούν άμεσα, τα αφήνουμε και λέμε: δεν γαμιέται…  Ε? 

Έχουμε τα δικά μας ατομικά προβλήματα να λύσουμε οι άνθρωποι.  Άλλοι παραιτούνται από το παρελθόν τους και περιμένουν την ‘σωστή’ στιγμή ή τον ‘σωστό άνθρωπο’ ή σχήμα για να δράσουν  http://loodvih.blogspot.com/2011/07/blog-post.html

  Και? Πότε θα’ναι σωστή η στιγμή ρε παιδιά?  Όταν τελικά υπογράψουν τις καταδίκες μας? Όταν σφραγίσουν την ταφόπλακά μας?  Και θα αφήνουμε να βγαίνει ρε μάγκες το άλλο το μουνόπανο  να λέει ότι πρέπει να δώσουμε τα παιδιά μας στην τρόικα, γιατί έτσι θα σωθούμε για την επόμενη πενταετία, και δεν ανοίγει μύτη? http://loodvih.blogspot.com/2011/12/blog-post_18.html

  Ή αυτό που διαβάσατε σας ακούγεται πολύ απλό για να αφήσετε τον εγκέφαλό σας να το επεξεργαστεί?  ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ μιλάνε ρε. Κι όταν τελειώσει η πενταετία και τα παιδιά μας, τι θα ζητάνε ρε? Θα τα’χουνε πάρει όλα. Δεν θα’χει μείνει τίποτα, παρά μόνο οι μίζερες ατομικές ζωές μας. Και αριθμοί. Πολλοί αριθμοί. Αριθμοί που θα εκφράζουν διαφορετικά πράγματα…

Είναι κι άλλοι όμως. Αμέ! Οι ντάξει είμαστε, ε, ο κόσμος πως την βγάζει είναι ένα θέμα. Γράφουν όμως.  Για συμπαράσταση στον δίκαιο αγώνα των χαλυβουργών. Για να κάνουμε  ταξικό αγώνα. Και να γαμήσουμε το ντόπιο κεφάλαιο. Άλλοι λένε ότι είναι ντροπή να γαμάμε το ντόπιο κεφάλαιο. Άλλοι λένε για πατριωτική αριστερά και ξινίζουν, άλλοι για κουμουνιστοσυμμορίτες. Άλλοι για τον άνθρωπο κι άλλοι για τα ζώα. Μπεεεεεεεεεεεεε  Άλλοι του λένε ναι, άλλοι του λένε όχι.  ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΜΗΝ ΜΑΣ ΓΑΜΑΕΙ ΤΑ ΜΥΑΛΑ, ΓΙΝΕΤΑΙ? Unfortunately, no.  Αλλά τι να κάνουμε? Μπορούμε να κάνουμε τίποτα? Αφού δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι. Δεν ξέρουμε αν μπορούμε να κάνουμε κάτι και δυστυχώς δεν θέλουμε να κάνουμε κάτι. Άλλωστε, είναι πολλά τα λεφτά παντού, αλλά και στις ΜΚΟ Άρη. 

Α, ρε Άρη. 

http://www.paron.gr/v3/new.php?id=72733&colid=37&catid=34&dt=2011-12-18%200:0:0

Α, ρε Άρη. Την καρδιά σου να ‘χαμε. Αυτοί, άλλοι, όπως και πολλοί άλλοι, διακατέχονται από ένα τρομερό αίσθημα  ηττοπάθειας και  πεσιμισμού, αποτέλεσμα της αποξένωσης, της διάσπασης και κατηγοριοποίησης, της αποχαύνωσης  και τέλος ατομισμού που έχουμε υποστεί ως κοινωνία. Αλλά τι λέω ο άνθρωπος… there is no such fucking thing as society...  Δηλαδή ρε παίδες,  ποιος άλλος περιμένετε να σας πει ότι, πάει, πάπαλλα, τέλος η ιστορία? Οι ίδιοι το λένε μόνοι τους. Μετά από 30 χρόνια οραμάτων, διαισθήσεων, αισθήσεων και παραισθήσεων, ξερά κοφτά μας πληροφορούν γελώντας, ότι αισθάνονται εξουθενωμένοι λόγω της υπερπροσπάθειας. Από τι? Μα από  την αποτυχία όλων των προβλέψεων όλων των οικονομικών βιαστών, εκβιαστών  και δολοφόνων που μας πλασάρονται από τα όρνια των ΜΜΕ ως σωτήρες. Μα, είναι όλα νόμιμα λένε. Άρα και ηθικά θα έλεγε ο Βουλγαράκης! (Α, ρε Βουλγαράκη μουνόπανο.). Αντέστε μας στο διάολο τότε. Ευχαριστούμε πολύ. Πουτάνα τα κάνουμε και μόνοι μας που λέει και το σκεπτικό.

Θα το ξαναγράψω ρε παιδιά μπας και το εμπεδώσουμε καλύτερα: Εδώ και δυο χρόνια, από τότε που ανακαλύψανε το μαγειρεμένο υποτιθέμενο κακό μας χάλι, βάλθηκαν να μας σώσουν. Μαζί με τα ευρωπαϊκά αδέρφια μας, μας έσωσαν μια, δυο, τρείς, πέντε, εφτά, πόσες ρε παιδιά? Έχω χάσει το μέτρημα. Αφού αποτύχανε εκεί, μας φέρανε το πιόνι, τον άνθρωπο που τα ξέρει από μέσα, αυτόν που σίγουρα θα έβαζε τα πράγματα στην θέση τους, τον κύριο- γαμώ το μουνί που τον πέταγε- παπαδήμιο. Και τονε φέρανε και νόμιμα, έτσι? Όχι μαλακίες. Μαζί με τον δακρυσμένο αντιστασιακό, τρομάρα του ο μαλάκας κι αυτός. Κι ενώ είχαμε σωθεί, μας πετάγεται από το πουθενά ο χοντρομαλάκας, το πιο παχύσαρκο όρνεο επί γης, ο αντιπρόεδρος των πουλημένων προδοτών, ο υπουργός οικονομικών της βουλής των 300 καρεκλοκένταυρων , ο δυστυχώς που θα σας πεθάνω, και δε με νοιάζει, αλλά παίρνω το πολιτικό κόστος της καταστάσεως, ο μπένυ.  Και τι είπε ο ελεεινός? “Δυστυχώς όλες οι θεμελιώδεις μακροοικονομικές και δημοσιονομικές προγνώσεις του αρχικού προγράμματος (του Μνημονίου) δεν επιβεβαιώθηκαν”. Αποτύχαμε. Αποτύχανε οι προβλέψεις  και οι πολιτικές μας. Και όμως είναι ακόμα εκεί. Τους κοιτάμε. Τους χρυσοπλερώνουμε.  Στη πλάτη μας θα μάθετε οικονομικά ρε γαμώ το σπίτι σας? 

Μας μάθανε από παλιά ρε παίδες, ότι για να λειτουργήσει το σύστημα πρέπει να καταναλώνουμε. Πολύ. Δε μορ, δε μπέτερ. Αλλά έχει φτάσει σε σημείο τέτοιο, το σύστημα, που πάρα πολλοί άνθρωποι  δεν μπορούν να αγοράσουν τίποτε από αυτό που παράγεται.  Αλλά μην ανησυχείτε. Ουδέν πρόβλημα. Αυτή η κατάσταση υπάρχει εδώ και χρόνια και μας είχε προβληματίσει λίγο, ή μας είχε βολέψει, ή απλά στρουθοκαμηλίζαμε.  Αυτή που ζούμε τώρα όμως, είναι σε άλλο επίπεδο. Χρειάστηκε χρόνο να γίνει, αλλά…. Άλλη διάσταση ρε παιδάκι μου λέμε.  Much, much more better clients!  Των λαών οι χώρες. Και τα νούμερα? Κάτσε καλά λέμε. Περνάνε τα δις και τα τρις € ωσάν ν’ ακούγαμε για κιλά από πατάτες.  Ναι μωρέ, τα δις λέω. Τι? Πόσο είναι ένα δις? Για κάτσε να δούμε  γιατί έχω ξεχάσει λίγο…. Α, ναι. Αρχικά, αν δεν κάνω λάθος, το ένα δις (1.000.000.000) είναι ίσο με χίλια εκατομμύρια. Χίλια εκατομμύρια! Τι λε ρε παιδί μου. Και το ένα εκατομμύριο €, είναι ίσο με τριακόσια σαράντα εκατομμύρια δραχμές. (έτσι, μήπως και θυμηθούμε κανα νούμερο) Για φαντάσου!  Ένα πούντο πού χω ακόμα από το 99, έκανε καινούργιο 3.000.000 δρχ και η βενζίνα είχε 120, 150, 200δρχ, δε θυμάμαι(ξέχασα). Πεντακόσιες + δραχμές πάντως δεν είχε ποτέ!  Θυμάμαι και πόσα έπαιρνα το μήνα. 250.000 χιλιάρικα. Αμέ! Ενώ τώρα? Μες την τρελή χαρά είμαι τρομάρα μου. Είμαι τυχερός που δουλεύω, γιατί είχα μια δική μου επιχείρηση την οποία έκλεισα, ψάχνοντας μετά  7 μήνες για δουλειά και πριν 8 μήνες βρήκα, κι αυτό οφείλεται καθαρά σε κωλοφαρδία, και παίρνω 37 € τη μέρα. 9ωρο. Και Κυριακές.  Στ’ αρχίδια μου όμως. Είπαμε, είμαι τυχερός που δουλεύω.

Anyway, υπάρχουν κι άλλοι, που λένε άλλα. Ο καθένας το δικό του δηλαδή. Όπως και να ‘χει το πράγμα, θεωρώ τουλάχιστον βλακώδες το να περιμένεις να σε σώσουν οι ευρωπαίοι εταίροι σου, αυτοί δηλαδή που σε έχουν βάλει στην λαιμητόμο και σε διοικούν εδώ και κάμποσο καιρό, προσοχή –βρισκόμενοι εντός της ελληνικής επικράτειας-. Παπαριές θα μου πείτε! Μόνοι μας δεν είμαστε ικανοί να κάνουμε τίποτα. Μα βέβαια. Με κομματικούς στρατούς 100.000 μαλάκηδων σίγουρα όχι. Με αυτή τη νοοτροπία, στάνταρ όχι. Με πολιτικά μαγαζάκια που δεν αφήνουν το λαό να εκφραστεί μέσω δημοψηφίσματος, παρά μόνο με σλόγκαν ψηφίστε με να τους γαμήσω, τι να πω. Ένα ανέκδοτο μου έρχεται στο μυαλό: - Καμιά αύξηση θα πάρουμε?  http://www.youtube.com/watch?v=BpfGMfMk91k

 Μια ζωή, τρωγόμασταν ανά μεταξύ μας. Για άλλους λόγους κάθε φορά. Τώρα όμως και αφού είμαστε ανήμποροι δεθελοντές να πράξουμε οτιδήποτε άλλο, έφτασε η ώρα να κάνουμε όλοι την αυτοκριτική μας (τουλάχιστον).  Και να σκεφτούμε: Τι στο διάολο περιμένουμε σήμερα, για το αύριο. Δηλαδή ορέ παίδες, εμείς οι απλοί πολίτες, τι περιμένουμε? Αξιοπρέπεια? Αξιοκρατία? Ελευθερία? Λεφτά?  Σκατά? Τι? Τι μας λείπει τόσα χρόνια από τη ζωή μας?  Ποιος θα μας τα προσφέρει αυτά?  Αυτοί που είτε ηθελημένα, είτε για να προφυλάξουν τα πολιτικά μαγαζιά τους μας έφεραν σε αυτή την κατάσταση?

Και ποια είναι η σημερινή κατάσταση ρε παιδιά?  Μας παίρνουν τη χώρα που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε. Τον τόπο στον οποίο  δουλέψαμε και μοχθήσαμε εμείς οι πατεράδες μας κι οι μανάδες μας , το χώμα που είναι θαμμένοι οι παππούδες μας κι προγόνοι μας ρε. Μας παίρνουν την ελπίδα και το όνειρο για το αύριο ρε γαμώ το μουνί  που τους πέταξε.

ΣΥΝΕΠΩΣ:

Ο πρώτος σκοπός μας, στόχος μας, πρέπει να είναι η άπαξ και δια παντός απαλλαγή μας από δαύτους. Να τελειώνουμε μια και καλή με αυτό το σάπιο, διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που εγκαθίδρυσε στη χώρα της Δημοκρατίας ένα χυδαίο σύστημα επαγγελματικού Κοινοβουλευτισμού διαπλεκόμενου οριζόντια με τα ντόπια παρασιτικά μεγαλοσυμφέροντα και κάθετα με ακόμα μεγαλύτερα υπερεθνικά κέντρα οικονομικής και πολιτικής ισχύος.  

Το ότι η χούντα δεν τελείωσε το ’73, δεν είναι ένα σύνθημα απλά, είναι μια ζοφερή πραγματικότητα, που δυστυχώς σταδιακά συνειδητοποιούμε  και που τώρα μας δείχνει το αποτρόπαιο πρόσωπό της, μα συνάμα το καθήκον που έχουμε για να την ανατρέψουμε. 

Ταυτόχρονα δεν μπορούμε παρά να διεκδικήσουμε πίσω τη κυριαρχία της χώρας μας από το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ και να πάρει πίσω ο Λαός με την πάλη του όλα όσα έχουν προλάβει μέχρι τώρα να αρπάξουν οι ντόπιοι και ξένοι επικυρίαρχοι. 

Συνεπώς δεν έχουμε άλλη επιλογή παρά να αρνηθούμε να αναγνωρίσουμε το Χρέος. Ποιο αλήθεια χρέος; Είναι δικό μας άραγε αυτό; Από πού προέκυψε; Όχι δεν είναι δικό μας αυτό το χρέος, δεν το ζητήσαμε εμείς, δεν το απολαύσαμε εμείς, άλλοι το πήραν, το ξεκοκάλισαν και μας το φόρτωσαν αποφασίζοντας χωρίς εμάς, εμείς να το πληρώσουμε και τα παιδιά μας. Όχι, λοιπόν! Δεν χρωστάμε, άρα δεν πουλάμε και δεν πληρώνουμε. Ούτε αυτό είναι σύνθημα, αλλά κορυφαία πολιτική επιλογή. Εθνική επιλογή, ταξική επιλογή!Πολύ περισσότερο όταν τα χρέη αυτά που μας καταλογίζουν τα έχουμε ήδη πληρώσει πολύ περισσότερο από διπλά και τρίδιπλα. 

Έτσι, δεν μπορούμε παρά να επιδιώξουμε να επιβάλλουμε την ριζική αναθεώρηση των σχέσεών μας με την Ευρωπαϊκή Ένωση με πρώτο βήμα την έξοδο από την ζώνη του ευρώ και την υιοθέτηση Εθνικού νομίσματος. Η καθιέρωση ενός γνήσιου Εθνικού νομίσματος είναι προϋπόθεση για την άρνηση αναγνώρισης και μη αποπληρωμής του χρέους και αναγκαία αφετηρία για την ανασύνταξη της παραγωγικής βάσης της χώρας.

Παύση.    

Ακολουθεί  παράγραφος ξύλινης γλώσσας, πολιτικού οπορτουνισμού, προεκλογικής περιόδου και καθημερινής καταστροφής εγκεφάλων  όλου του κομματικού φάσματος:

«Η πραγμάτωση των στόχων που έχουμε θέσει, μας επιβάλλει να αναλύσουμε πολύ προσεκτικά και συνειδητά τις υπάρχουσες οικονομικές συνθήκες και τα θεσμικά πλαίσια. Ταυτόχρονα, το δυνάμωμα και η επέκταση των δομών, μας υποχρεώνει να προσδιορίσουμε και να καθορίσουμε τους άξονες μιας μελλοντικής πορείας.

Κατά τον τρόπο αυτό η σταθερή άνοδος στην ποσότητα και ποιότητα των προσπαθειών μας, μας δίνουν σε μεγάλο βαθμό την ευχέρεια να εκτιμήσουμε τις βάσεις μιας προοδευτικής μετεξέλιξης της οποίας η επιμέλεια  και προπάντων η πλατιά συμμετοχή των λαϊκών μαζών στις σχετικές επεξεργασίες, θα εγκαινιάζουν μια διεργασία που θα συμβάλει στο να τελειοποιήσουμε, αλλά ταυτόχρονα θα εγγυάται και την ευρύτερη δυνατή απήχηση, ώστε να επεξεργαστούμε ένα δυναμικό σύστημα αντιμετώπισης των νέων μεγάλων απαιτήσεων του καιρού μας.  Τα ιδεολογικά κριτήρια όταν συνδυαστούν, αλλά  και η έκταση και η μέθοδος διαμόρφωσης στελεχών, παίζουν σημαντικό ρόλο για να καθορίσουμε τις νέες συνιστώσες και συντεταγμένες». 

Όχι ρε μουνόπανα. Ευχαριστώ, δεν θέλω άλλο. 

Με αυτή τη γλώσσα δεν μας μιλάνε για ανάπτυξη και ότι πρέπει να γίνουμε παραγωγικοί και ανταγωνιστικοί; Πως αλήθεια μπορεί να γίνει αυτό, αν κάποιος στερείται τα βασικά εργαλεία άσκησης μιας τέτοιας πολιτικής ανασυγκρότησης της οικονομίας; Πόσο ανταγωνιστικές είναι άραγε οι αποικίες; 

Μιλούν για ανάπτυξη, αλλά δεν επιζητούν ανάπτυξη. Είναι πλέον προφανές ότι επιδιώκουν ζωτικό χώρο υπερεκμετάλλευσης του ανθρώπινου δυναμικού και του φυσικού πλούτου της πατρίδας μας μέσα από το διαμελισμό της. Αυτό επιζητούν, αυτό προσπαθούν να επιβάλλουν. 

Το Εθνικό νόμισμα και όχι το κατοχικό νόμισμα που ετοιμάζουν να μας επιβάλουν, μαζί με τις συνοδές πολιτικές ελέγχου διακίνησης των κεφαλαίων μέσω της Εθνικοποίησης της Τράπεζας της Ελλάδος και των μεγαλύτερων ιδιωτικών τραπεζών είναι η βάση κάθε πολιτικής που θέλει την έξοδο της χώρας από τη κρίση προς όφελος του λαού και της οικονομίας της χώρας μέσα από την ανασύνταξη της παραγωγικής βάσης. Για να πάψει το κράτος να αποτελεί φέουδο της παρασιτικής ξενόδουλης ολιγαρχίας, όπως αυτό είναι σήμερα και να αναδειχθεί σε βασικό μοχλό της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης, αφού ελεύθερα αποφασίσουμε ως λαός τι αποτελεί δημόσιο και κοινωνικό αγαθό που εμπίπτει στη δημόσια σφαίρα και τι μπορεί να αποτελεί ατομικό δικαίωμα και έκφραση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και επιχειρηματικότητας. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή, ας μη γελιόμαστε και οι μεσοβέζικες λύσεις που ακούγονται δεξιά και αριστερά, απλά θα παρατείνουν το πρόβλημα, ή και θα το επιδεινώσουν προσφέροντας ακόμα μεγαλύτερες ευκαιρίες στους επιβήτορες της πατρίδας και του λαού. Δεν γίνεται ρε αδερφέ δηλαδή να πλουτίζουν λίγοι -έως ελάχιστοι- με τις πλουτοπαραγωγικές πηγές του τόπου, ΤΟΥ ΔΙΚΟΥ ΜΑΣ ΤΟΠΟΥ, του οποίου είμαστε ΚΥΡΙΟΙ, ΝΟΜΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΟΙ και που δικαιωματικά ανήκουν σε εμάς και στα παιδιά μας και στα παιδιά των παιδιών μας. Τελεία. Ο κάθε ιδιώτης μπορεί και πρέπει να παράξει χίλια μύρια άλλα προϊόντα και να εμπορεύεται άλλα τόσα.

Προφανώς όμως, για να ακολουθήσουμε μια τέτοια πολιτική δεν μπορούμε παρά να σπάσουμε τη συνέχεια του κράτους. Δεν μπορούμε παρά να προχωρήσουμε άμεσα στη παραδειγματική τιμωρία των ενόχων για τη σημερινή κατάντια της χώρας και να επιβάλλουμε να καθίσουν στο εδώλιο τα φυσικά πρόσωπα είτε πολιτικά, είτε εκπρόσωποι νομικών προσώπων (κομμάτων και επιχειρηματικών κυκλωμάτων), που συμμετείχαν με κάθε τρόπο στη λεηλασία του δημόσιου πλούτου. Να καθίσουν στο εδώλιο οι δωσίλογοι που παρέδωσαν τη Πατρίδα στη κατοχή των ξένων δανειστών. 

Τέλος, η κατάκτηση της πραγματικής Δημοκρατίας μέσα από την κατοχύρωση της γνήσιας Λαϊκής Κυριαρχίας και της Εθνικής Ανεξαρτησίας αποτελεί μονόδρομο. Δημοκρατία πραγματική δεν μπορεί να υπάρξει με τη χώρα υπόδουλη και το λαό της εξαθλιωμένο. Δημοκρατία πραγματική δεν μπορεί να υπάρξει, χωρίς αναδιανομή πλούτου και της εξουσίας, για να γίνουν οι ανάγκες του εργαζόμενου λαού και η συμμετοχή του στην άσκηση και τον έλεγχο της εξουσίας οι πυλώνες της νέας κοινωνίας. 

Η Σύνταξη νέου Δημοκρατικού Συντάγματος, με «αμεσοδημοκρατική» κατεύθυνση, με ουσιαστικοποίηση της λαϊκής συμμετοχής και κατοχύρωση της ανακλητότητας και της λογοδοσίας σε όλα τα επίπεδα είναι πλέον αδήριτη αναγκαιότητα και αυτό μπορεί να γίνει μόνο από τον ίδιο το Λαό με την εκλογή Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης.

Λάστ,  μπατ νοτ ληστ που λένε κι «φίλοι» μας οι Εγγλέζοι, εύχομαι στις επικείμενες εκλογές, τις οποίες αν και ανήγγειλε ο παπαδήμιος, εγώ ακόμα  πιστεύω ότι δεν θα γίνουν, να ψηφίσετε όχι με το σκεπτικό του μη χείρον βέλτιστον, αλλά ούτε και της αντίδρασης ή της διαμαρτυρίας. Απαιτείστε με την ψήφο σας σεβασμό, απαιτείστε τιμωρία, απαιτείστε Ελευθερία και πραγματική Δημοκρατία.

Τίποτα λιγότερο, ούτε ένα βήμα πίσω.

http://www.youtube.com/watch?v=gcdULTKD3cg&feature=player_embedded

Καλή δύναμη

Γιώργης Αφαλωνιάτης

Έμμυ Χριστούλα

«Το ιδιόχειρο σημείωμα του πατέρα μου (Δημήτρη Χριστούλα), δεν αφήνει κανένα περιθώριο για παρερμηνείες. Σε όλη τη ζωή υπήρξε ένας αριστερός αγωνιστής, ένας ανιδιοτελής οραματιστής.
Η συγκεκριμένη πράξη του τέλους, είναι μια συνειδητή πολιτική πράξη, απολύτως συνεπής με όσα πίστευε και έπραττε όσο ζούσε. Στην πατρίδα μας, στην Ελλάδα, σκοτώνουν τα αυτονόητα.
Για κάποιους, για ''τα πεισματάρικα παιδιά της χίμαιρας΄΄, σε μια τέτοια κατάσταση, η αυτοκτονία μοιάζει αυτονόητη, όχι σα φυγή αλλά σαν κραυγή αφύπνισης.

Για το λόγο αυτό προσλαμβάνει ένα άλλο περιεχόμενο, αυτό το περιεχόμενο που τραγουδήσαμε παρέα για πρώτη φορά στη συναυλία του αγαπημένου μας Μίκη το 75, που τραγουδάγαμε πάντα στις δικές μας γιορτές και για τους δικούς μας νεκρούς... Κοιμήσου πατέρα, κι εγώ τραβάω στα αδέρφια μου και παίρνω τη φωνή σου.
Μόνο αυτό ονειρευόσουν για τους νέους και νομίζω τα κατάφερες.
Στο σημείο που έφυγες υπάρχει το σημείωμα, ενός νέου ''To όνομα του νεκρού σήμερα είναι Δημοκρατία μα είμαστε 11 εκατομμύρια οι ζωντανοί και το όνομα μας είναι Αντίσταση΄΄.


Έμμυ Χριστούλα».

http://prezatv.blogspot.com/2012/04/77_5111.html#more

4/4/2012 Σύνταγμα

01/04/2012 ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Ελληνικέ λαέ, άχτουνγκ.

Σου ομιλεί ο γαμιάς της ζωής σου και της ύπαρξής σου, της οικογένειάς σου και της ιστορίας σου. 

Ξεκινάω αυτή την επικοινωνία μαζί σου γιατί πλέον αισθάνομαι άβολα με την μεταξύ μας σχέση.  

Δεν μπορώ να σε γαμάω χωρίς συναίσθημα. 

Πές με Ελληνικέ λαέ όπως θές, ονόμασέ με όπως σου αρέσει, είναι οκ με μένα. 

Γουστάρω να με βρίζουν όταν τους γαμάω. 

Έτσι όπως βλέπω την κατάσταση, θα σου γαμάω την ζωή και την ύπαρξη για κάμποσα χρόνια ακόμα.

Παίρνω λοιπόν την πρωτοβουλία να σου πω πως σε ευχαριστώ Ελληνικέ λαέ για την χαρά που μου δίνεις. Σε ευχαριστώ εκ βάθους καρδίας γιατί πολύ απλά με αφήνεις να κάνω αυτό που γουστάρω τρελά.

Να γαμάω δηλαδή υπάρξεις ατομικές ή συλλογικές, ζωές οικογενειακές αλλά και μοναχικές, ψυχές παιδικές και καρδιές μπαρουτοκαπνισμένες. 

Σε ευχαριστώ πολύ Ελληνικέ λαέ. Και σε ευχαριστώ εσένα προσωπικά και όχι τους πολιτικούς σου, γιατί πολύ απλά, αυτούς τους νταβάδες τους έχω γραμμένους στ’αρχίδια μου. Είναι αναλώσιμο είδος. 

Σε ευχαριστώ που με αφήνεις, 70 χρόνια είχα να γαμήσω έτσι. 

Θα ήθελα επίσης να σε παρακαλέσω, πριν συνεχίσω να σε γαμάω, να μάθεις απ’έξω τις παρακάτω γραμμές, τις οποίες οφείλεις πλέον να περάσεις από γενιά σε γενιά:

«Ορκίζομαι εις τον Θεόν, τον άγιον τούτον όρκον, ότι θα υπακούω απολύτως εις τας διαταγάς του ανωτάτου αρχηγού του γερμανικού στρατού Αδόλφου Χίτλερ. Θα εκτελώ πιστώς απάσας τας ανατεθεισόμενας μου υπηρεσίας και θα υπακούω άνευ όρων εις τας διαταγάς των ανωτέρων μου. Γνωρίζω καλώς ότι δια μίαν αντίρρησιν εναντίον των υποχρεώσεων μου, τας οποίας δια του παρόντος αναλαμβάνω, θέλω τιμωρηθεί παρά των γερμανικών στρατιωτικών νόμων»

Κι αν δεν θυμάσαι Ελληνικέ λαέ τα παραπάνω λόγια, μην ανησυχείς… η ιστορία υπάρχει και γράφεται για να επαναλαμβάνεται και να την ξαναζείς.

Για την komandatur, 

ΆΓΚΕΛΑ ΜΕΡΚΕΛ

( Όποιος φίλος/φίλη αισθάνεται άκομψα με την γλώσσα και το ύφος του παραπάνω κειμένου, ή ακόμη και αν παρεξηγήθηκε, θα παρακαλούσα να αντικαταστήσει τις λέξεις: γαμιάς, γαμάω, γαμήσω με τις: καταστροφέας, καταστρέφω, καταστρέψω, ενώ τη λέξη νταβάδες να την αφήσει ως έχει και να  ξαναδιαβάσει το κείμενο. Τα αρχίδια μένουν ως έχουν ως μέρος του ανθρώπινου σώματος, είναι δυνατό όμως να αντικατασταθούν με τις σόλες της μπότας τους, της βέρμαχτ).

ΧΡΟΝΙΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΠΑΠΑΡΟΛΟΓΙΕΣ ΕΥΡΕΙΑΣ ΚΛΙΜΑΚΑΣ ΤΟΥ ΟΓΔΟΝΤΑ ΠΕΝΤΕ ΤΟΙΣ ΕΚΑΤΟ (;) ΤΟΥ ΕΚΛΟΓΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ.

ΑΡΧΕΙΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΩΝ

Φ.Σαχινίδης: «Δεν έχουμε κανένα στοιχείο στο υπουργείο Οικονομικών ούτε για το δάνειο ούτε για τις αποζημιώσεις. Δεν υπάρχουν κάποια συγκεκριμένα στοιχεία. Ρώτησα να με ενημερώσουν οι υπηρεσίες αν υπάρχουν κάποια στοιχεία για τις απαιτήσεις της Ελλάδας, αλλά δεν προέκυψε κάτι. Κάποτε υπήρχε ένα τμήμα και ένα αρχείο που αφορούσε πολεμικές αποζημιώσεις. Δεν έχω καταφέρει να αποκτήσω πρόσβαση και το αναζητώ. Θα θέσω υπ’ όψιν σας κάθε στοιχείο που μπορεί να φανεί χρήσιμο»

Γ. Παπαδάκης  «η ΤτΕ δεν διαθέτει τα πρωτότυπα στοιχεία για το δάνειο, τα οποία προφανώς βρίσκονται στο υπουργείο Οικονομικών».

ΠΕΟΙ DAY WILL COME SOON....

Τα πλουσιόπαιδα της βουλής, ή κάθε νόμιμο και ηθικό

Από τον Βασίλη Μπόνιο

Απολαμβάνοντας την παγωμένη σαμπάνια του από τη σουίτα της «Μεγ. Βρετάνιας» ο Μιχ. Χριστοφοράκος παρακολουθούσε απέναντι, στο προαύλιο της βουλής, τα καλοταισμένα περιστέρια να τιτιβίζουν. Τα ξημερώματα της 25ης Ιουνίου 2009, όταν οι 8 άνδρες των γερμανικών Ειδικών Δυνάμεων Ασφαλείας μπήκαν στη βίλα στο Ροζενχάιμ, νοτιοανατολικά του Μονάχου, για να τον συλλάβουν τον βρήκαν με τις πιτζάμες να πίνει καφέ στην κουζίνα. «Ήταν ατάραχος σαν να μας περίμενε», αφηγήθηκε ένας από αυτούς. Οι «12 υπουργοί και 153 βουλευτές» που ισχυρίζεται ότι έχει στο χέρι ήταν, όπως αποδείχθηκε, το υπέρτατο διαπραγματευτικό χαρτί του. Πέρασαν 3 χρόνια από τότε και μόλις λίγες μέρες πριν ο υπ. Υποδομών Μάκης Βορίδης, με αντάλλαγμα μια συγνώμη και υποσχέσεις για επενδύσεις , άνοιξε ξανά τα κρατικά ταμεία για την γερμανική πολυεθνική. Στο μεταξύ κανείς πολιτικός δεν τιμωρήθηκε για τα 120 εκατ. ευρώ σε «ελληνικές» μίζες που ταυτοποιήθηκαν επίσημα-γύρευε πόσες είναι οι ανεπίσημες.

Απεναντίας ακόμη και ο Θοδ. Τσουκάτος που παραδέχθηκε ότι πήρε 1 εκατ. ευρώ για τα ταμεία του ΠΑΣΟΚ, επέστρεψε στη πολιτική ζωή του τόπου με άτυπο ρόλο στο επιτελείο του Βενιζέλου.


Όσο για τον περίφημο «δραπέτη» Χρήστο Καράβελα –πρώην διευθυντής τηλεπικοινωνιών της εταιρείας-που τάιζε τις γάτες της Αντιπάρου με αστακούς και κεφαλόπουλα παραμένει άφαντος για τα εγχώρια λαγωνικά!

Είναι το ίδιο κράτος που, ως άλλος Νέρων, παρατηρεί εκατοντάδες πολίτες του να αυτοκτονούν πολτοποιημένοι από το βάρος της ανέχειας, άλλους να κουρνιάζουν άστεγοι με χαρτόκουτα στους δρόμους η να περιμένουν στις ουρές του Άουσβιτς της ΔΕΗ για να πληρώσουν το χυδαίο χαράτσι που εμπνεύστηκε ο «απόγονος» του Ελευθερίου Βενιζέλου, Ευάγγελος!

Σ’ αυτό το κολομβιάνικο σκηνικό ο Πρόεδρος της Βουλής και θαυμαστής της αοιδού Πέγκυς Ζήνα Πετσάλνικος, φρόντισε -όπως κάθε χρόνο- να απαλλοτριώσει τα πόθεν έσχες των εθνοπατέρων από την ιστοσελίδα της Βουλής μετά από παραμονή ελάχιστων ημερών. Για κακή τους τύχη «Το Χωνί» κράτησε τα ντοκουμέντα στα οποία αξίζει να ξαναρίξουμε μια πιο προσεχτική ματιά.

Σύμφωνα λοιπόν μ’ αυτά οι 300 βουλευτές μας διαθέτουν σε τραπεζικούς λογαριασμούς 64 εκατομμύρια ευρώ καταθέσεις 3.948 ακίνητα, 229.908 m2 σε δομημένα κτίρια και 19.879.401 m2 γης!

Ποιος από σας μπορεί να φαντασθεί άλλη κοινωνική ομάδα, αποτελούμενη από 300 έντιμους εργαζόμενους, με παρόμοια (δηλωθέντα) περιουσιακά στοιχεία;

Αν υπήρχε δε τρόπος να πληροφορηθούμε και τις υπεράκτιες η «ελβετικές» καταθέσεις τους, το σοκ που θα είχαμε υποστεί θα ήταν πιο ακαριαίο από εισβολή της συμμορίας με τα καλάσνικωφ σε μοναστήρι με παρθένες μοναχές.

Αυτό δε σημαίνει ότι οι ευκατάστατοι εθνοπατέρες και εθνομητέρες μας , πρώην και νυν, είναι όλοι ανέντιμοι η μιζαδόροι. Δεν γίνεται όμως να μην υπήρξε ούτε ένας τέτοιος, σύμφωνα με την ελληνική δικαιοσύνη που είναι πιο τυφλή από το ριάλιτι του ΑΝΤ1.

ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΤΟΥ ΙΛΙΓΓΟΥ

Πάρτε για παράδειγμα τον νέο αρχηγό του ΠΑΣΟΚ. Ο κ. Βενιζέλος δηλώνει, από κοινού με τη σύζυγό του, καταθέσεις 2.772.998 ευρώ. Ο συνταξιούχος γιατρός –βουλευτής Γιώργος Βαγιωνάς δηλώνει 3. 737.576 ευρώ. Η Ελίζα Βόζεμπεργκ 500.000ευρώ. Ο Άρης Σπηλιωτόπουλος 820.319 ευρώ και επάγγελμα επικοινωνιολόγος.

Η Μάγια Τσόκλη 976.098 ευρώ. Ο Χρήστος Παπουτσής 645.305 ευρώ. Ο δικηγόρος Δημ. Παπουτσής 671.293 ευρώ. Ο δικηγόρος Γ. Πεταλωτής 441.600 ευρώ. Ο δικηγόρος Αθ. Πλεύρης 302.057 ευρώ. Ο ευρωβουλευτής Κώστας Πουπάκης , πρώην υπάλληλος του ΟΤΕ, δηλώνει 227.237 ευρώ. Η ευρωβουλευτής Συλβάνα Ράπτη 358.000 ευρώ. Ο Δημ. Ρέππας δηλώνει καταθέσεις 250.000 ευρώ. Ο Ντίνος Ρόβλιας 295.617 ευρώ. Η καθηγήτρια -ευρωβουλευτής Χρυσούλα Παλιαδέλη δηλώνει 336.476 ευρώ. Ο Φίλ. Σαχινίδης 532.827 ευρώ. Ο Αντ. Σαμαράς δηλώνει 312.125 ευρώ. Ο Παντελής Οικονόμου 561.000 ευρώ. Ο Παν. Παναγιωτόπουλος 1.638.778 ευρώ.

Η Έλσα Παπαδημητρίου 400.000 ευρώ. Ο Δημ. Παπαδημούλης 385.154 ευρώ. Ο Μιλτ. Παπαιωάννου 423.382 ευρώ. Ο Κυρ. Μητσοτάκης 298.626 ευρώ. Ο Ηλ. Μόσιαλος 234.30 ευρώ. Η Ντ. Μπακογιάννη 2.540.394 ευρώ.

Η Άννα Νταλάρα 1.002.765 ευρώ. Η οδοντίατρος Ευαγ. Κουρουπάκη 404.795 ευρώ. Ο πρώην δημόσιος υπάλληλος Κουτμερίδης Ευστάθιος 300.000 ευρώ.

Ο δικηγόρος Φώτης Κουβέλης 445.263 ευρώ. Ο περιβαλλοντολόγος Σπ. Κουβέλης 327.577 ευρώ. Η κοινωνιολόγος Ρόδη Κράτσα 880.137 ευρώ. Ο Δημ. Κρεμαστινός 1.359.233 εκατ. ευρώ. Ο Σταύρος Λαμπρινίδης 608.35 ευρώ. Ο Μανώλης Κεφαλογιάννης 300.000 ευρώ. Ο Κώστας Κιλτίδης 280.000 ευρώ.

Η Μαριλένα Κοππά 492.734 ευρώ. Ο Αναστάσιος Κουράκης 550.000 ευρώ. Ο Γιάννης Ιωαννίδης 1.638.868 ευρώ. Ο πολιτικός μηχανικός Σταύρος Καλογιάννης 544.482 ευρώ. Ο μετεωρολόγος Νικ. Καντερές 296.050 ευρώ. Ο Κώστας Καραμανλής 1.029.613 ευρώ. Η Εύη Χριστοφιλοπούλου 396.450 ευρώ. Ο Μιχ. Χρυσοχοίδης 451.649 ευρώ. Ο Τηλ. Χυτήρης 784.647 χιλ. ευρώ. Ο Ευτ. Δαμανάκης 1.721.156 ευρώ. Η Άννα Διαμαντοπούλου 420.378 ευρώ. Ο καθηγητής Τάκης Δημητρουλόπουλος 304.821 ευρώ. Ο Δημήτριος Δρούτσας 253.573 ευρώ.

Αν δεν έχεις μία και διαβάζεις αυτές τις γραμμές δύσκολα συγκρατείς τα δάκρυά σου…

Πηγή: http://www.kourdistoportocali.com, ”ΤΟ ΧΩΝΙ”

Ζάκυνθος 16/3/2012

Τραγικό θάνατο βρήκε η 81χρονη, Χ. Μ. όταν το πρωί της Παρασκευής 16/3/2012 (ώρα 7 περίπου), “έλουσε” το σώμα της με οινόπνευμα και αυτοπυρπολήθηκε.
Η άτυχη γυναίκα φαίνεται ότι είχε “σχεδιάσει” την πράξη της, αφού οι συγγενείς της βρήκαν ένα σημείωμα στο κωμό του δωματίου της, στο οποίο έγραφε ότι βάζει τέλος στη ζωή της για να μην είναι βάρος στα παιδιά της.

ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΕΝΑΝ ΕΝΑΝ.

44χρονος Ηρακλειώτης, ελεύθερος επαγγελματίας, άνεργος όμως για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, έδωσε τέλος στη ζωή του προβαίνοντας σε μια σειρά από ενέργειες οι οποίες λύγισαν ακόμη και τους αστυνομικούς  που  βρέθηκαν στο σπίτι του για να κάνουν αυτοψία σχετικά με τα αίτια του θανάτου και να αποκλειστεί το ενδεχόμενο της εγκληματικής ενέργειας.


                         
ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ?

ακόμη ένα

ΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΑ

16/2/12 ΚΑΣΤΟΡΙΑ

Τέλος στη ζωή της έβαλε μία νεαρή


γυναίκα 38 ετών σήμερα το πρωί 


περίπου στις 7.00, πηδώντας από τον 


τρίτο όροφο πολυκατοικίας.


Η νεαρή γυναίκα ήταν 


παντρεμένη με δύο παιδιά 9 και 11 ετών 


αντίστοιχα.